Kabanata 51: Buong pamilya
Bumukas ang pinto ng sasakyan.
Unang bumaba si Claire.
Sinundan ni Jiro.
Tahimik ang gabi sa Rada Street. Maliwanag ang mga ilaw ng gusali. May iilang dumadaan. May mahinang ingay ng lungsod.
Pero para kay Claire, parang walang ibang tao.
Nakatuon lang ang mundo sa isang direksyon.
Sa pintuan ng restaurant.
At doon—
Nakatayo siya.
Matangkad. Naka-itim na suit. Malinis. Matikas ang tindig.
Hindi na siya yung lalaking naka-sumbrero sa ilalim ng araw.
Hindi na siya yung driver na tahimik sa likod ng manibela.
Iba na.
Pero—
Siya pa rin.
Parang huminto ang oras.
Hindi agad nakalakad si Claire.
Nanginig ang kamay niya.
“Ma…” mahina ni Jiro.
Hindi siya sumagot.
Unti-unti siyang lumapit.
Isang hakbang.
Dalawa.
Tatlo.
Habang papalapit, mas malinaw ang mukha.
Mas pamilyar.
Mas totoo.
“Ruel…” bulong niya.
Halos hindi marinig.
Saglit na katahimikan.
Tumingin ang lalaki sa kanya.
Diretso.
At marahan siyang ngumiti.
“Ariel,” pagtatama niya.
Mahina.
Pero buo.
Parang tumama ang salita sa dibdib ni Claire.
Napahinto siya.
“Ruel…” ulit niya, mas matigas.
“Hindi ka pwedeng—”
“Ariel,” ulit ng lalaki.
Mas malinaw.
Mas totoo.
Tahimik.
Napailing si Claire.
Napahawak sa noo.
Parang hindi niya matanggap.
“Anong ginawa mo…” bulong niya.
“Bakit…”
Lumapit pa si Ariel.
Dahan-dahan.
“Because I had to,” sabi niya.
Diretso ang tingin.
“Hindi kita niloko para saktan ka.”
“Niloko kita para manatili akong buhay.”
Tahimik.
Masakit.
Mas totoo.
Napatingin si Claire sa kanya.
May galit.
May sakit.
May tanong na matagal nang nakabinbin.
“Nasaan ka?” tanong niya.
“Labingwalong taon, Ariel.”
“Labingwalong taon!”
Nabasag ang boses niya.
“Akala ko patay ka na!”
Tahimik si Ariel.
Hindi umiwas.
“Akala ko pinatay ka niya…” dagdag ni Claire, nanginginig.
Saglit na katahimikan.
“Halos ganoon na nga,” sagot ni Ariel.
Mahina.
Pero diretso.
Napatigil si Claire.
Napaluha.
Hindi niya napigilan.
“Bakit hindi ka bumalik?” tanong niya.
“Bakit ngayon lang?”
Lumapit si Ariel ng isang hakbang.
“Dahil hindi ako pwede noon,” sabi niya.
“Binabantayan ako.”
“Kinokontrol ang bawat galaw ko.”
“Tinatanggal ang bawat bakas ko.”
Tahimik.
“Pero hindi kita kinalimutan.”
Diretso ang tingin niya.
“Kahit isang araw.”
Tahimik si Claire.
Hindi na siya makapagsalita.
At sa gilid—
Si Jiro.
Tahimik.
Nakatayo.
Nakatingin sa lalaking kaharap ng ina niya.
“Ma…” mahina niyang tawag.
Napalingon si Claire.
At doon niya naalala.
Hindi lang sila dalawa.
May isa pa.
Dahan-dahan niyang hinawakan ang balikat ni Jiro.
“At siya…” sabi niya.
Napatingin si Ariel.
Unang beses.
Diretso.
Sa anak niya.
Tahimik ang mundo.
Walang ibang tunog.
Walang ibang galaw.
Magkaharap sila.
Mag-ama.
Hindi gumalaw si Ariel.
Parang hindi siya makahinga.
“Jiro…” bulong niya.
Parang pangalan na matagal nang itinago.
Parang pangalang ngayon lang nagkaroon ng anyo.
Tahimik si Jiro.
Tinitigan siya.
Sinusukat.
Hinahanap ang katotohanan.
“Ikaw po ba…” tanong niya, mahina.
“…ang papa ko?”
Hindi agad sumagot si Ariel.
Huminga siya nang malalim.
At tumango.
“Oo.”
Isang salita.
Pero buo.
Matagal na katahimikan.
Pagkatapos—
Lumapit si Ariel.
Dahan-dahan.
Parang takot na baka mawala.
Itinaas ang kamay.
Pero hindi agad hinawakan si Jiro.
Nag-alinlangan.
“Pwede ba…” mahina niyang tanong.
“…pwede ba kitang yakapin?”
Tahimik si Jiro.
Saglit.
Dalawang segundo.
Tatlo.
Pagkatapos—
Tumango.
At sa wakas—
Niakap siya ni Ariel.
Mahigpit.
Parang hinahabol ang mga taon na nawala.
Parang ayaw nang bumitaw.
Sa gilid, si Claire.
Tahimik.
Luhaan.
Pinapanood ang dalawang taong matagal niyang pinaghiwalay ng mundo.
At sa unang pagkakataon—
Buong-buo na sila. /Itutuloy sa susunod na kabanata