Kabanata 52: Ang buong katotohanan
Nakatayo pa rin sila sa labas ng Sarsa.
Tahimik ang gabi. May mga ilaw mula sa karatula. May mga taong dumadaan, pero parang wala silang nakikita.
Tatlo lang sila sa mundo.
Si Claire. Si Jiro. Si Ariel.
Nakatingin si Claire kay Ariel.
Diretso.
Parang sinusuri kung totoo ba.
Parang baka mawala kung kumurap siya.
“Ruel…” mahina niyang ulit.
Umigting ang panga ni Ariel.
“Ariel,” pagtatama niya, mas buo ngayon.
Napapikit si Claire sandali.
Parang tinamaan.
Parang may pumutok na matagal nang nakaipit sa dibdib niya.
“Anong ginawa mo…” bulong niya, nanginginig ang boses.
Dahan-dahan niyang itinaas ang kamay.
Parang hahaplos sa mukha ni Ariel.
Pero tumigil sa hangin.
Hindi pa rin siya sigurado.
Kung panaginip ba.
Kung multo ba.
Kung totoo ba.
“Pumasok muna tayo,” mahinang sabi ni Ariel.
Dahan-dahan.
Hindi siya lumalapit.
Hindi siya bigla.
Nagbibigay siya ng espasyo.
Tumango si Claire.
Halos hindi napansin.
At doon—
Dahan-dahan silang naglakad papasok.
Binuksan ng staff ang pinto.
“Good evening, sir—”
Isang tingin lang ni Ariel.
Tumango ang staff.
“Private table is ready.”
Tahimik silang inihatid.
Sa isang sulok.
May mahinang ilaw.
Malayo sa ibang tao.
Pag-upo nila—
Parang mas lumakas ang tibok ng puso ni Claire.
Nasa harap niya si Ariel.
Hindi na distansya.
Hindi na alaala.
Nasa harap.
Nakahawak siya sa gilid ng mesa.
Mahigpit.
Puti na ang mga daliri.
Ikot ang tingin niya.
Mula mata ni Ariel.
Pababa sa labi.
Sa panga.
Sa kamay.
Parang binabalikan ang bawat detalye.
“Hindi ka nagbago…” bulong niya.
Ngumiti si Ariel.
Mahina.
“Hindi rin ikaw.”
Biglang napakagat si Claire sa labi.
At doon na bumuhos.
Tumulo ang luha.
Hindi isa.
Hindi dalawa.
Sunod-sunod.
Napayuko siya.
Tinakpan ang mukha gamit ang dalawang kamay.
Nanginginig ang balikat.
“Alam mo ba…” putol-putol ang boses niya.
“…kung gaano kita hinanap…”
Tahimik si Ariel.
Nakatitig lang.
Hindi siya sumingit.
Hindi siya umatras.
“Labingwalong taon…” dagdag ni Claire, umiiyak.
“Wala kang iniwan…”
“Wala kahit ano…”
Dahan-dahang ibinaba ni Ariel ang kamay niya sa mesa.
Unti-unting inilapit.
At marahang hinawakan ang pulso ni Claire.
Mahigpit.
Pero maingat.
Parang takot na baka mawala ulit.
“Dahil wala talagang Ruel,” sabi niya.
Mahina.
Diretso.
Unti-unting inalis ni Claire ang kamay sa mukha.
Namumugto ang mata.
Basang-basang pisngi.
“Anong ibig mong sabihin…”
Huminga nang malalim si Ariel.
Diretso siyang tumingin sa kanya.
“Ang pangalan ko… Ariel Rueda.”
Tahimik.
Walang gumalaw.
Parang nahulog ang lahat ng tunog.
“Rueda…” ulit ni Claire.
Napaatras siya sa upuan.
“Yung—”
“Oo.”
Tumango si Ariel.
“Yung Rueda Group.”
Napailing si Claire.
Hindi makapaniwala.
“Huwag mo akong… lokohin…”
Hindi siya galit.
Takot.
Nalilito.
Lumapit si Ariel nang bahagya.
Hindi pa rin hinahawakan ang kamay niya.
“Nagsinungaling ako sa pangalan,” sabi niya.
“Pero hindi sa naramdaman ko.”
Diretso ang tingin niya.
“At nabighani ako sa’yo.”
Napapikit si Claire.
Mas lalong bumuhos ang luha.
“Bakit…” bulong niya.
“Bakit mo ginawa ’yon…”
“Dahil hindi ako pwede maging ako,” sagot ni Ariel.
Tahimik.
“Binabantayan ako. Kinokontrol ang galaw ko.”
“Kung lumapit ako sa’yo bilang ako…”
Saglit siyang tumigil.
“…lalo kang nalagay sa panganib.”
Napahawak si Claire sa dibdib niya.
Mabigat ang paghinga.
“Akala ko pinatay ka niya…” sabi niya.
“Ng tatay ko…”
“Halos ganoon na nga,” sagot ni Ariel.
Tahimik.
Mas lalong bumigat ang hangin.
At doon—
Unti-unting napatingin si Ariel kay Jiro.
Tahimik.
Nakatayo pa rin.
Hindi pa nauupo.
Parang hindi pa alam kung saan siya lulugar.
Dahan-dahang tumayo si Ariel.
Lumapit.
Hakbang.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Tumigil sa harap ni Jiro.
Mas malapit.
Mas malinaw.
“Jiro…” mahina niyang tawag.
Napatingin si Jiro.
Nanginginig ang kamay niya sa gilid.
Hindi niya alam kung ano ang gagawin.
“Alam kong wala ako,” sabi ni Ariel.
“Alam kong hindi kita nakasama.”
Dahan-dahan niyang itinaas ang kamay.
Hindi pa rin hinahawakan si Jiro.
Nakaangat lang.
Nag-aantay.
“Pero kung bibigyan mo ako ng pagkakataon…”
Bahagyang bumaba ang boses niya.
“…gusto kong bumawi.”
Tahimik.
Dalawang segundo.
Tatlo.
Pagkatapos—
Isang maliit na tango.
Kay Jiro.
At doon—
Hindi na nag-alinlangan si Ariel.
Lumapit siya.
At niyakap si Jiro.
Mahigpit.
Isang kamay sa likod.
Isang kamay sa batok.
Hinila palapit.
Parang ayaw nang pakawalan.
Parang binubuo ang lahat ng nawala.
Saglit na nanigas si Jiro.
Pagkatapos—
Unti-unti niyang itinaas ang kamay.
At niyakap pabalik ang ama.
Mahigpit.
Sa gilid, si Claire.
Nakatayo.
Luhaan.
Nakatingin.
Dahan-dahan siyang lumapit.
At inilagay ang kamay sa likod ng dalawa.
Hinaplos.
Mahina.
At sa unang pagkakataon—
Hindi na siya nag-iisa.
Hindi na siya naghahanap.
Nandito na.
Lahat.
Buong-buo. /Itutuloy sa susunod na kabanata