Kabanata 96: Ang dalawang batang itinago
Tahimik ang buong operations room.
Nasa screen pa rin ang lumang larawan.
Arturo Velasco.
Gabriel Serrano.
Rafael Rueda.
At ang batang hindi nila kilala.
Sa likod ng larawan:
MIGUEL’S SON.
PROTECT HIM AT ALL COSTS.
Walang nagsasalita.
Parang lahat naghihintay na may kusang magpapaliwanag.
Pero wala.
Hanggang sa si Claire ang unang napahinga nang malalim.
“Hindi ito tungkol kay Jiro.”
Tahimik.
“Oo,” sagot ni Ariel.
“Hindi.”
Napatingin si Jiro sa kanilang dalawa.
Hindi niya alam kung bakit, pero may kakaibang pakiramdam sa dibdib niya.
Parang may nawawalang piraso.
Parang may bagay na matagal nang nasa harap niya pero hindi niya nakikita.
“Then why was I hidden?” tanong niya.
Diretso.
Walang paligoy-ligoy.
Napatingin si Ariel sa kanya.
Matagal.
Pagkatapos, dahan-dahan siyang umupo.
“At iyon ang pinakamahalagang tanong.”
Tahimik.
Nagkatinginan sina Ariel at Claire.
Parang may pinag-uusapan nang walang salita.
At si Claire ang unang nagsalita.
“Anak.”
Mahina ang boses.
“Naalala mo ba yung mga sulat?”
Tumango si Jiro.
Paano niya makakalimutan?
Yung unang sulat.
Yung iniwan kasama ng singsing.
Yung pangalawang sulat.
Yung nagtulak sa kanya para pumunta sa La Vista.
Lahat nagsimula doon.
“Basahin mo ulit sa isip mo.”
Tahimik.
Napapikit si Jiro.
At dahan-dahan niyang inalala.
Hindi eksaktong salita.
Kundi kahulugan.
Yung bilin.
Yung paghihintay.
Yung pagsapit ng tamang edad.
At doon—
May isang bagay na hindi niya napansin noon.
Nanlaki ang mata niya.
“Wait.”
Tahimik.
Lahat napatingin.
“Hindi sinabi sa sulat na ako ang hinahanap.”
Tahimik.
Mas lalong nanahimik ang room.
“Tama,” sabi ni Ariel.
“Hindi kailanman sinabi.”
Parang may kumalas sa isip ni Jiro.
Parang biglang nagkaroon ng bagong hugis ang buong kwento.
“Then…”
Hindi niya natuloy.
“Then what am I?”
Tahimik.
At ngayon—
Si Vega ang sumagot.
“Possibly the key.”
Nanlamig ang hangin.
Napakunot ang noo ni Jiro.
“Ano ibig sabihin nun?”
Lumapit si Vega sa screen.
At ipinakita ang lumang litrato.
“Look closely.”
Nag-zoom ang analyst.
Mas malapit.
Mas malinaw.
Sa leeg ng batang nasa larawan.
May pendant.
May simbolo.
Pareho ng simbolo sa singsing.
Pero hindi iyon ang mahalaga.
Sa likod ng pendant—
May ukit.
Dalawang letra.
J.D.
Tahimik.
Napalunok si Jiro.
“J.D.?”
Nagkatinginan sina Claire at Ariel.
At doon—
May naalala si Claire.
Biglaan.
Parang kidlat.
“Diyos ko.”
Napatingin ang lahat sa kanya.
“J.D.”
Tahimik.
“Yan ang nakaukit sa likod ng singsing.”
Nanlamig si Jiro.
Tumayo siya.
“Ano?”
“Oo.”
Lumapit si Claire.
“Kaya nga nagulat ako noong una.”
“Hindi De Dios ang buong ukit.”
Tahimik.
“J.D. lang.”
“Akala ko initials ng pamilya.”
Tahimik.
“Pero paano kung hindi?”
Mas lalong bumigat ang hangin.
—
Sa kabilang screen, mabilis nagta-type ang analyst.
Cross-referencing.
Old records.
Church files.
Genealogy.
Land records.
At maya-maya—
May lumabas.
Tahimik.
Simple.
Pero sapat para manlamig silang lahat.
MIGUEL SERRANO
SON: JOSE DANIEL SERRANO
Status: Missing
Year last seen: 1998
Tahimik.
Walang huminga.
Dahil ngayon—
May pangalan na ang batang nasa larawan.
Jose Daniel.
J.D.
At ang parehong initials—
Nasa singsing.
Nasa pendant.
Nasa lahat ng iniwang bakas.
—
“Wait.”
Mahina si Jiro.
Masyadong mahina.
Pero narinig ng lahat.
“Jose Daniel.”
Tahimik.
“J.D.”
Napatingin siya sa screen.
At doon—
May isa pa siyang naalala.
Hindi mula sa sulat.
Hindi mula sa simbahan.
Kundi mula kay Esther.
Matagal na.
Noong bata pa siya.
Noong minsan tinanong niya kung saan siya nanggaling.
At ang sagot ni Esther noon—
“Dinala ka sa akin ng isang matandang babae.”
Tahimik.
“Kasama mo ang isang maliit na kahon.”
Nanigas si Claire.
Nanigas si Ariel.
Dahil alam nilang pareho.
Walang kahong natanggap si Jiro.
Ang natanggap niya lang—
Ay ang sulat.
At ang singsing.
Ibig sabihin—
May nawawala.
May isang bagay na hindi nakarating kay Esther.
At baka—
Nandoon ang sagot.
Biglang tumunog ang secure line.
MANILA.
Agad itong sinagot ni Monching.
“Yes?”
Tahimik sa kabilang linya.
Pagkatapos—
Nanlamig ang mukha niya.
“Ano?”
Lahat napatingin.
Huminga siya nang malalim.
“Aturado si Christian.”
“Pa?”
tanong ni Christian sa kabilang linya.
Tahimik si Monching.
Pagkatapos—
Dahan-dahan niyang sinabi.
“May natagpuan kami sa ilalim ng kahon.”
Tahimik.
“Ano?”
Huminga siya.
Mas mabagal.
Mas mabigat.
“Isa pang litrato.”
Tahimik.
“At yung batang nasa litrato…”
Napalunok siya.
“…kamukha ni Jiro.” /Itutuloy sa susunod na kabanata