Kabanata 99: Ang singsing na nagsalita
Hindi pa rin makatulog si Jiro.
Mula sa kama, bumangon siya at dahan-dahang bumalik sa operations room.
Tahimik na ang safe house sa Washington. Mahina ang ilaw. May dalawang analyst na gising pa rin sa harap ng monitors. Si Vega, nakatayo sa gilid, nakatitig sa live feed mula Maynila.
Sa mesa, nandoon ang singsing.
Yung singsing na dala ng matandang babae sa Tatalon.
Yung singsing na matagal itinago ni Esther.
Yung singsing na nagsimula ng lahat.
Lumapit si Jiro.
Hinawakan niya ito.
Maliit lang.
Pero parang mas mabigat pa sa lahat ng kayamanan ng Rueda.
“Hindi ko gets,” bulong niya.
Napalingon si Ariel mula sa kabilang dulo ng silid.
“Anak?”
Tumingin si Jiro sa kanya.
“Ang daming pangalan.”
“Gabriel. Miguel. Arturo. Agnes. Jose Daniel. Brennan. Rueda.”
Huminga siya nang malalim.
“Pero kung babalikan natin lahat, ito talaga ang paulit-ulit.”
Itinaas niya ang singsing.
“Ito.”
Tahimik ang room.
Lumapit si Claire, nakabalot sa cardigan, halatang hindi rin nakatulog.
“Tama ka,” sabi niya.
“Dito nagsimula.”
“Hindi,” sagot ni Jiro.
“Dito kayo pinabalik.”
Napatingin sina Claire at Ariel sa isa’t isa.
Iba ang tono ni Jiro.
Mas malinaw.
Mas buo.
“Si Agnes ang nagdala nito sa akin.”
“Si Nicole ang nagsabing nakita niya yung simbolo sa kampanaryo.”
“Si Monching at Christian ang nakakita ng hatch sa ilalim ng kampanaryo.”
“At sabi ni Gabriel sa video, the map is inside the ring.”
Huminga siya.
“Bakit pa tayo naghahanap sa ibang direksyon kung nasa kamay na natin yung sagot?”
Tahimik.
Si Vega ang unang gumalaw.
“Bring the magnifier.”
Lumapit ang analyst at naglagay ng maliit na scanning device sa mesa.
Inilapag ni Jiro ang singsing.
Lumabas sa screen ang close-up.
May ukit.
May gasgas.
May lumang marka.
At sa loob ng singsing, sa pinakasingit ng metal, may manipis na guhit.
Hindi dekorasyon.
Seam.
“May bukasan,” sabi ni Vega.
Nanlaki ang mata ni Claire.
“Hindi ko ‘yan napansin kahit kailan.”
“Dahil hindi para sa atin,” sagot ni Ariel.
Napatingin siya kay Jiro.
“Subukan mo.”
Dahan-dahang kinuha ni Jiro ang singsing.
Hinanap niya ang maliit na guhit.
Pinisil.
Walang nangyari.
Pinihit.
Wala pa rin.
Napakamot siya sa ulo.
“Baka kailangan ng tool?”
Biglang may naalala siya.
Noong bata siya sa Tatalon, mahilig siyang magbukas ng sirang laruan, bote, lata, lumang lock, kung anu-ano. Kapag ayaw bumukas, hindi lakas ang kailangan.
Tamang anggulo.
Tinapat niya ang kuko sa maliit na uka.
Dahan-dahang pinindot ang bahaging may ukit.
Click.
Napaatras si Claire.
Bumukas ang singsing.
Hindi malaki.
Isang maliit na bahagi lang ang umangat.
Sa loob, may manipis na metal strip.
Parang sinulid sa nipis.
Pero may nakaukit.
Si Jiro mismo ang nagbasa.
“Kung hawak mo ito, ibig sabihin buhay ka.”
Tahimik.
Napalunok si Claire.
Nagpatuloy si Jiro.
“Hindi kayamanan ang mapa. Tao ang mapa.”
Mas lalong tumahimik ang room.
“Si Jose Daniel ang unang takip.”
“Si Jiro ang tunay na susi.”
Nanigas ang buong silid.
Parang sa wakas, tumama ang lahat sa iisang linya.
Hindi si Jose Daniel ang sentro.
Hindi siya ang habol ngayon.
Ginamit siyang unang takip.
Unang harang.
Unang maling direksyon.
Para maitago ang tunay na mahalaga.
Si Jiro.
Maya-maya, may isa pang linya.
Mas maliit.
Halos hindi mabasa.
“Hanapin si Miguel Serrano sa bahay na walang ilaw sa Project 4.”
Nagkatinginan sina Ariel at Vega.
Project 4.
Yung lumang bahay.
Yung nakita na sa galaw ng mga Serrano.
Yung lugar na ngayon lang nagkaroon ng buong saysay.
“Vega,” sabi ni Ariel.
“Call Manila.”
“Yes, sir.”
Mabilis na binuksan ang secure line.
Sa screen, lumitaw si Monching.
Nasa loob siya ng sasakyan. Katabi si Christian.
Pareho silang puyat. Pareho silang alerto.
“Sir?”
Ariel leaned closer.
“Project 4. Lumang bahay. Walang ilaw sa labas. Hanapin si Miguel Serrano.”
Nanigas si Monching.
“Nasa radar na namin ang lugar.”
“Brennan?”
“May dalawang sasakyan na paikot-ikot sa area kanina pa.”
Tahimik.
Napalapit si Christian sa screen.
“Pa, kung pupunta tayo, ngayon na.”
Ariel looked at Monching.
“Go.”
Walang dagdag.
Walang paliwanag.
Kumilos agad ang sasakyan sa Maynila.
Sa Washington, nakatayo si Jiro sa harap ng screen, hawak pa rin ang bukas na singsing.
Hindi na siya mukhang batang nalilito.
Takot pa rin.
Pero may direksyon na.
“Pa,” sabi niya.
Napatingin si Ariel.
“Kung tao ang mapa, ibig sabihin buhay si Miguel.”
Tumango si Ariel.
“Oo.”
“At kung buhay siya…”
Si Claire ang tumuloy.
“Alam niya kung bakit ikaw ang susi.”
Sa live feed, mabilis ang sasakyan nina Monching at Christian papuntang Project 4.
Makitid ang mga kalye.
Madilim ang ilang bahagi.
Tahimik ang neighborhood.
Maya-maya, huminto sila sa tapat ng isang lumang bahay.
Walang ilaw sa labas.
Walang tao sa bintana.
Pero bukas ang pinto.
“Pa…” bulong ni Christian.
Bumaba sila.
Dahan-dahan.
May dalawang operatiba sa likod.
Pumasok sila sa loob.
Lumang sala.
Amoy alikabok.
May lumang telepono sa mesa.
May upuang kahoy na bahagyang gumagalaw.
Parang may kakaalis lang.
Biglang tumunog ang telepono.
Tring.
Tring.
Tring.
Nagkatinginan sina Monching at Christian.
Sa Washington, napahawak si Claire sa braso ni Jiro.
“Answer it,” utos ni Ariel.
Dahan-dahang inangat ni Monching ang telepono.
“Hello?”
Tahimik.
Pagkatapos, boses ng matandang lalaki.
Mahina.
Pero malinaw.
“Sabihin mo kay Jiro…”
Nanigas si Christian.
“…hindi na siya pwedeng tumakbo.”
Tahimik ang lahat sa Washington.
Nagpatuloy ang boses.
“Kung gusto niyang malaman kung bakit siya itinago, pumunta siya kung saan siya unang ipinagdasal.”
Napatingin si Jiro sa screen.
Alam niya agad.
San Isidro Labrador.
Bago pa makapagsalita si Monching, may tunog sa labas.
Gulong.
Preno.
Pinto ng sasakyan.
Marami.
“Pa…” sabi ni Christian.
Napatingin siya sa bintana.
Tatlong itim na sasakyan ang huminto sa tapat ng bahay.
Brennan.
Sa telepono, muling nagsalita ang matanda.
“Huli na kayo kung hahanapin ninyo ako.”
Huminto siya.
“Pero hindi pa huli para iligtas ang bata.”
Naputol ang linya.
At sa labas ng bahay sa Project 4, sabay-sabay na bumaba ang mga armadong lalaki. /Itutuloy sa susunod na kabanata