Kabanata 98: Ano ba talaga ang nangyayari?
Hindi makatulog si Jiro.
Tahimik ang safe house.
Tahimik ang hallway.
Tahimik ang buong bahay.
Pero hindi tahimik ang isip niya.
Nakahiga siya sa kama.
Nakatitig sa kisame.
At sinusubukang intindihin ang lahat.
Lahat.
Huminga siya nang malalim.
“Okay…”
bulong niya sa sarili.
“Simulan natin sa umpisa.”
Napapikit siya.
At unti-unting binalikan ang mga nangyari.
—
Una.
Akala niya normal siyang tao.
Isang batang lumaki sa Tatalon.
Anak ni Esther.
Nangangalakal noon.
Naglalakad.
Nangangarap.
Yun lang.
Hanggang sa dumating ang matandang babae.
Si Agnes Velasco.
At iniabot nito ang sulat at singsing.
Doon nagsimula ang lahat.
—
Pangalawa.
Pumunta siya sa La Vista.
At doon niya nakilala si Senator Claire De Dios.
Na hindi lang pala senador.
Hindi lang pala mayaman.
Nanay niya pala.
Totoong nanay.
Yung matagal niyang hindi nakilala.
—
Pangatlo.
Nakilala niya si Ariel.
O si Ruel.
O kung ano man talaga ang pangalan nito noon.
Yung driver.
Yung lalaking minahal ni Claire.
Yung ama niya.
At nalaman niyang hindi ito simpleng tao.
Isa pala itong Rueda.
Isa sa pinakamakapangyarihang pamilya sa mundo.
—
Pang-apat.
Nalaman niyang may kalaban.
Mga Brennan.
Hindi pulitiko.
Hindi kriminal.
Mas malaki.
Mas mayaman.
Mas matagal.
Parang dalawang pamilyang matagal nang nagdidigmaan.
Tahimik.
Pero totoo.
—
Panglima.
Muntik na silang mapatay sa Amerika.
Scarsdale.
Vault.
Adrian Brennan.
Mga baril.
Mga pagsabog.
Mga taong handang pumatay.
At doon niya unang nakita ang ama niyang lumaban para sa kanya.
Hindi bilang bilyonaryo.
Hindi bilang negosyante.
Kundi bilang ama.
—
Pang-anim.
Lumabas ang mga pangalan.
Gabriel Serrano.
Miguel Serrano.
Arturo Velasco.
Agnes Velasco.
Parang lahat magkakaugnay.
Parang may lihim na network na matagal nang nagbabantay.
Hindi sa kayamanan.
Hindi sa negosyo.
Kundi sa isang lihim.
—
Pang-pito.
May singsing.
Laging bumabalik sa singsing.
Yung singsing na nasa kanya.
Yung singsing na ipinadala ni Agnes.
Yung singsing na may simbolo.
Yung simbolong nakita rin sa kampanaryo.
Sa hatch.
Sa mga litrato.
Sa mga dokumento.
Parang susi.
O baka higit pa sa susi.
—
Pang-walo.
May kampanaryo.
Yung kampanaryong ilang taon niyang nadaanan.
Ilang taon niyang tiningnan.
Ilang taon niyang hindi pinansin.
At sa ilalim nito—
May lihim na silid.
May kahon.
May mga litrato.
May mga mensahe.
May mga babala.
Parang may naghihintay doon sa kanya mula pa noong bata siya.
—
Pang-siyam.
May isa pang bata.
Yung batang nasa litrato.
Yung anak ni Miguel Serrano.
Si Jose Daniel.
Akala nila siya ang sentro ng lahat.
Pero hindi.
Hindi pala.
At doon nagsimulang malito si Jiro.
Dahil kung hindi si Jose Daniel—
Sino?
—
Napabuntong-hininga siya.
Napaupo sa kama.
Mas lalo siyang nalito.
Hindi nabawasan.
Dumami lang.
“Ang gulo.”
Napakamot siya sa ulo.
Pagkatapos, dahan-dahan siyang tumingin sa singsing na nasa bedside table.
Tahimik.
At doon niya napansin ang isang bagay.
Sa lahat ng rebelasyon.
Sa lahat ng lihim.
Sa lahat ng pangalan.
May isang bagay na paulit-ulit.
Hindi si Jose Daniel.
Hindi si Gabriel.
Hindi si Arturo.
Hindi si Adrian.
Siya.
Laging bumabalik sa kanya.
Yung sulat.
Para sa kanya.
Yung singsing.
Nasa kanya.
Yung matandang babae.
Siya ang pinuntahan.
Yung kampanaryo.
Doon siya nagsakristan.
Yung mensahe.
“At para lamang ito sa batang may pangalang Jiro.”
Para sa kanya.
Hindi para kay Jose Daniel.
Hindi para sa iba.
Para sa kanya.
Tahimik.
At doon siya natigil.
Dahil ngayon lang niya napagtanto—
Baka mali ang tanong na itinatanong nila.
Baka hindi:
“Sino si Jose Daniel?”
Baka hindi:
“Ano ang mapa?”
Baka hindi:
“Ano ang kayamanan?”
Baka ang tamang tanong ay:
“Bakit ako?”
Tahimik ulit ang kwarto.
Mas tahimik kaysa dati.
At habang nakatitig siya sa singsing sa mesa, pakiramdam niya ay may isang sagot na matagal nang nasa harap niya.
Hindi lang niya nakikita.
At kung ano man ang sagot na iyon—
Pakiramdam niya, babaguhin nito ang lahat ng alam niya tungkol sa sarili niya. /Itutuloy sa susunod na kabanata