Kabanata 45: Balik-tanaw
Madaling-araw sa New York.
Dumudulas ang itim na SUV sa basang kalsada. May bahagyang ambon. Ang mga ilaw ng lungsod, nagiging mahahabang guhit sa salamin. Sa malayo, kumikislap ang skyline.
Sa loob, malamig ang hangin.
Tahimik.
Nasa likod si Ariel. Nakatagilid, nakasandal sa makapal na leather. Nakabukas ang tablet sa tabi niya, naka-pause sa mukha ni Claire sa press conference.
Hindi na siya nanonood.
Nakatingin na lang.
Sa sarili.
“Sir, twenty-five minutes to JFK,” sabi ng driver.
“Take the faster route,” sagot niya, mababa.
“Yes, sir.”
Muling natahimik ang sasakyan.
Napatingin si Ariel sa bintana.
At doon, sa pagitan ng ilaw at anino, unti-unting bumalik ang nakaraan.
—
Hong Kong.
Glass conference room. Tanaw ang Victoria Harbour.
“US subprime signals are worsening,” sabi ng isang analyst. “If we stay exposed, we bleed.”
“Then we don’t stay,” sagot ni Ariel, diretso.
Walang taas ng boses. Walang drama.
Pero tahimik ang lahat.
“Shift capital to Asia,” dagdag niya. “Rails, real estate, energy. Hard assets. Growth markets.”
“Philippines?” tanong ng isa.
Sandaling katahimikan.
“Undervalued,” sagot ni Ariel. “Political risk, yes. But upside is real.”
Tumango ang mga tao sa mesa.
“Execute.”
Isang salita.
At kumilos ang buong kumpanya.
—
Ilang buwan.
Sumabog ang financial crisis sa Amerika.
Pero ang Rueda Group, nakaalis na.
Nasa Asia.
Nasa Pilipinas.
—
Makati.
Penthouse unit.
Tahimik.
May hawak na remote si Ariel.
Click.
News.
At doon niya unang nakita si Claire.
“Hindi na tayo papayag sa ganitong sistema,” matapang nitong sabi sa kamera.
May video ng mga konsehal sa San Juan. May mga dokumentong ipinapakita. May listahan ng hinihinging lagay para sa mga proyekto.
“Kung gusto ninyong magtayo, gawin ninyo nang tama. Hindi kayo dapat magbayad sa ilalim ng mesa.”
Napahinto si Ariel.
Inilapag ang baso.
Hindi na siya nagpalit ng channel.
“Who is she?” tanong niya.
“Claire De Dios, sir,” sagot ng assistant. “Emerging anti-corruption voice. Galing sa political family.”
Hindi na siya nagsalita.
Pinanood lang niya.
Araw-araw, lumalabas si Claire.
May expose sa LGU.
May talumpati sa unibersidad.
May panawagan para sa libreng edukasyon.
“Ang edukasyon ay hindi pribilehiyo,” sabi nito sa isang rally. “Karapatan ito ng bawat Pilipino.”
Napahilig si Ariel sa sofa.
Tahimik.
Hindi siya takot…
Sa harap ng ganitong sistema…
Natawa siya nang mahina.
“Interesting…”
—
Ilang linggo ang lumipas.
“Sir, security briefing,” sabi ng chief of security.
“Cancel it.”
Natigilan ang lalaki.
“Sir, you’re scheduled for three—”
“I said cancel it.”
Diretso ang tingin ni Ariel.
“Gusto kong gumalaw nang hindi sinusundan.”
“Sir, that’s not advisable.”
“Make it possible.”
Tahimik ang silid.
“Yes, sir.”
—
San Juan.
Tanghaling tapat.
Mainit.
May maliit na pagtitipon sa barangay hall. May mga residente. May mga papel. May ingay ng electric fan.
Nakatayo si Claire sa harap.
“Kung may naniningil sa inyo, ilista ninyo. Huwag kayong matakot,” sabi niya.
Sa likod, may isang lalaki.
Nakasumbrero. Simpleng polo. Walang bodyguard.
Si Ariel.
Nakamasid.
Hindi siya kilala.
Hindi siya mukhang bilyonaryo.
Mukha lang siyang ordinaryong tao.
Lumapit siya.
“Ma’am…”
Napalingon si Claire.
“O?”
“May kailangan po ba kayong driver?”
Napakunot ang noo ni Claire.
“Driver?”
“Opo,” sagot niya. “May experience po ako. Marunong mag-maintain. Marunong mag-drive sa city at probinsya.”
Tinitigan siya ni Claire.
Matalim.
“Anong pangalan mo?”
Saglit.
Isang segundo.
Dalawa.
“Ako po si Ruel.”
Tumango si Claire.
“May lisensya ka?”
“Opo.”
“Malinis?”
“Opo.”
Tahimik si Claire.
Sinukat siya mula ulo hanggang paa.
“May sasakyan ka bang alam?” tanong niya.
“Manual. Automatic. Van. Sedan.”
Saglit.
Pagkatapos, bahagyang ngumiti si Claire.
“Sige. Subukan natin.”
—
Unang araw.
Maagang dumating si “Ruel.”
Nilinis ang sasakyan.
Inayos ang upuan.
Tahimik lang.
Lumabas si Claire.
“Maaga ka ah.”
“Opo, ma’am.”
“Hindi ako mahilig sa late.”
“Hindi rin po ako.”
Tumango si Claire.
“Drive.”
—
Mga sumunod na araw.
Tahimik ang mga biyahe.
Pero unti-unting nagkaroon ng usapan.
“San ka galing?” tanong ni Claire minsan.
“Probinsya po,” sagot ni Ariel.
“Bakit ka nandito?”
“Trabaho.”
Hindi na nagtanong si Claire.
—
Isang gabi.
Pagod si Claire.
Sumakay sa likod.
Tahimik.
Pagkatapos, nagsalita.
“Alam mo ba kung gaano kahirap baguhin ang sistemang ito?”
Tahimik si Ariel.
“Nakikita mo naman,” sagot niya.
Napatingin si Claire sa rearview mirror.
Nagtagpo ang tingin nila.
Saglit.
“Hindi ka madaldal,” sabi niya.
“Mas magaling po akong makinig.”
Bahagyang ngumiti si Claire.
“Good.”
—
Unti-unti.
Mas naging personal ang usapan.
Hindi na lang trabaho.
Hindi na lang ruta.
“Naniniwala ka ba sa pagbabago?” tanong ni Claire minsan.
“Opo.”
“Bakit?”
“Dahil may mga taong handang lumaban para dito.”
Tahimik si Claire.
“Katulad mo?”
Hindi sumagot si Ariel.
Ngumiti lang. /Itutuloy sa susunod na kabanata