Kabanata 49: Unang tawag
Kakarating lang nina Claire at Jiro sa La Vista.
Tahimik ang compound. Malinis ang driveway. Ang araw, bahagya nang papalubog. Kulay kahel ang langit.
Pagbukas ng gate, dahan-dahang pumasok ang sasakyan.
“Welcome back, ma’am,” bati ng guard.
Tumango si Claire.
Pagbaba nila, agad sinalubong ng mga tauhan.
“Ma’am, nakaayos na po ang—”
“Huwag muna,” putol ni Claire, pagod ang boses.
Napatingin si Jiro sa kanya.
“Ma, pahinga muna tayo?” sabi niya.
“Oo,” sagot ni Claire, mahina.
Akma na silang papasok nang—
Rrrring.
Tumunog ang cellphone ni Claire.
Napahinto siya.
Tinignan ang screen.
Unknown number.
Bahagyang kumunot ang noo niya.
Hindi siya sanay sumagot ng ganito.
Pero may kung anong nagtulak sa kanya.
Agad niyang pinindot.
“Hello?”
“Hello, is this Senator Claire?” sagot ng kabilang linya.
Lalaking boses. Malinaw. May American accent.
“Yes, speaking. Who’s this?”
Saglit na katahimikan.
“I’m calling to invite you to dinner,” sabi ng lalaki, kalmado. “With someone you’ve been looking for… for a very long time.”
Napahigpit ang hawak ni Claire sa cellphone.
“Who?”
“Ruel.”
Parang tumigil ang oras.
Hindi agad nakapagsalita si Claire.
“Ma?” mahinang tanong ni Jiro, napansin ang pagbabago ng mukha niya.
Hindi pa rin siya sumagot.
“How do I know this isn’t a prank?” sabi ni Claire, mababa ang boses pero matigas.
Saglit na katahimikan.
“Tell her… 0710.”
Nanlaki ang mata ni Claire.
Napaatras siya ng isang hakbang.
“Ma?” ulit ni Jiro, mas nag-aalala.
Bumalik sa isip ni Claire ang alaala.
Hulyo 10.
Unang araw.
Unang pagkikita.
Code nila.
Para sa seguridad.
Para sa kanila lang.
Walang ibang nakakaalam.
“Saan?” halos pabulong niyang tanong.
“Salcedo Village,” sagot ng lalaki. “Dinner. Tonight.”
“What restaurant?” tanong ni Claire, mabilis.
“I’ll text you the details.”
“Wait,” sabi ni Claire. “Who are you?”
Saglit na katahimikan.
“I work for him,” sagot ng lalaki.
“At kung totoo man ’to…” dagdag ni Claire, mabagal, “bakit ngayon lang?”
Bahagyang huminga ang nasa linya.
“He’s been waiting for the right time.”
Tahimik.
“Tonight,” dagdag niya, “is that time.”
Putol.
Beep.
Nawala ang linya.
Naiwan si Claire.
Nakatayo sa gitna ng driveway.
Hawak ang cellphone.
Hindi gumagalaw.
“Ma…” lumapit si Jiro.
“Totoo ba ’yon?”
Dahan-dahang tumingin si Claire sa kanya.
Hindi pa rin siya makapaniwala.
Pero malinaw ang isang bagay.
“0710…”
Mahina niyang sabi.
“Hindi ’yon pwedeng malaman ng iba.”
Napatingin si Jiro.
“Sino po ’yon?”
Huminga nang malalim si Claire.
“Kung sino man ’yon…”
Saglit siyang tumigil.
“…siya ang nagdala ng mensahe.”
Maya-maya, nag-vibrate ang cellphone niya.
Text message.
Binuksan niya.
Isang address.
Isang restaurant sa Salcedo Village.
Isang oras.
7:30 PM.
Napatingin siya sa langit.
Papalubog na ang araw.
“Ma…” sabi ni Jiro.
“Pupunta tayo?”
Matagal bago sumagot si Claire.
Pero nang magsalita siya, buo ang boses.
“Oo.”
Diretso.
“Pupunta tayo.”
Tahimik ang hangin.
Pero sa loob niya, bagyo.
Matapos ang labingwalong taon.
May sagot na. /Itutuloy sa susunod na kabanata