Kabanata 44: Sa kabilang dako ng mundo
Madilim ang langit sa New York City.
Sa ika-51 palapag ng isang matayog na gusali, tanaw ang buong lungsod. Mga ilaw ng sasakyan na parang gumagalaw na linya. Mga gusali na kumikislap sa gabi. Sa malayo, ang ilog, kumikintab sa liwanag.
Sa loob ng opisina, tahimik.
Malawak ang espasyo. Floor-to-ceiling glass ang dingding. May isang mahabang mesa na gawa sa madilim na kahoy. Sa gilid, may bar na may mamahaling bote. Sa likod, mga painting na moderno, mamahalin.
At sa gitna, isang upuang gawa sa makapal na leather.
Doon nakaupo ang isang lalaki.
Nakatagilid, bahagyang nakausli ang paa sa harap, hawak ang remote.
Sa harap niya, isang malaking screen.
Live coverage.
Sampaguita Hall. Manila Hotel.
At sa screen, si Claire.
Kasama si Jiro.
Tahimik niyang pinanood ang bawat salita.
Hindi siya kumikibo.
Pero ang mata niya, hindi umaalis sa mukha ng binatilyo.
“Sa wakas…” bulong niya.
“Lumabas ka na rin.”
Bahagya siyang ngumiti.
“Jiro…”
Inulit niya ang pangalan.
Parang tinikman.
“Ilang taon din kitang hinanap…”
Napahilig siya sa upuan.
Mahina ang ilaw sa opisina. Tanging glow ng screen ang tumatama sa mukha niya.
“Anak.”
Huminga siya nang malalim.
Sa salamin sa likod niya, makikita ang repleksyon ng lungsod.
Malayo.
Pero parang abot-kamay.
“Magaling din ang nanay mo,” dagdag niya, bahagyang napailing. “Sa pagtatago sa’yo.”
Napatingin siya sa screen ulit.
Kay Claire.
“Hindi ka nagbago…”
Tahimik.
Pagkatapos, marahan siyang tumawa.
Hindi masaya.
Parang may halong paghanga.
“At ako…”
Saglit siyang tumigil.
“Hindi rin ako naging tapat.”
Tumayo siya.
Naglakad papunta sa bintana.
Tinignan ang lungsod sa ibaba.
Ang ilaw, parang dagat.
“Ruel…”
Napangisi siya.
“Yan ang pangalan na pinaniwala ko sa’yo.”
Umikot siya.
Bumalik ang tingin sa screen.
“Pero hindi ako ’yon.”
Humakbang siya palapit.
Mas maliwanag ang mukha niya ngayon.
Mas malinaw.
Tiningnan niya ang nameplate sa kanyang napakalapad na oak desk.
Ariel Rueda, president, Rueda Group of Companies.
Tahimik ang silid.
Huminga siya nang malalim.
Naalala niya.
Ang mga panahong simple lang.
Ang mga panahong kasama si Claire.
Kung saan hindi mahalaga ang apelyido.
Kung saan pwede siyang magpanggap.
“At nabighani ako sa’yo,” mahina niyang sabi, parang kausap si Claire sa screen.
“Hindi dahil sa pangalan mo.”
“Kundi dahil sa tapang mo.”
Saglit siyang napangiti.
“Pero ang mundo natin… hindi ganoon kasimple.”
Unti-unting nawala ang ngiti.
“May nagtangkang pumatay sa akin.”
Diretso ang tingin niya.
“Isang gabi lang… nagbago ang lahat.”
Tahimik.
“Kinuha ako. Inilipad pabalik dito.”
Tinuro niya ang paligid.
“Sa mundong ito.”
Muli niyang tinignan si Jiro sa screen.
Mas matagal.
Mas mabagal.
“Hindi ko alam kung buhay ka pa noon.”
“Hindi ko alam kung nasaan ka.”
Napahigpit ang panga niya.
“Pero hinanap kita.”
Mahina ang boses.
“Sa paraang kaya ko.”
Saglit na katahimikan.
Pagkatapos, dahan-dahan siyang tumalikod sa screen.
Lumapit sa mesa.
Pinindot ang isang button.
Maya-maya, bumukas ang pinto.
Pumasok ang isang matikas na lalaki. Maayos ang suot. Tahimik ang galaw.
“Sir?”
Hindi siya tumingin.
“Ihanda ang jet.”
Bahagyang natigilan ang lalaki.
“Sir… tonight?”
“Bukas ng umaga,” sagot niya.
Ngayon, tumingin na siya.
Diretso.
“Babalik ako sa Pilipinas.”
Tahimik ang secretary.
“Yes, sir.”
Tumango siya.
Paglabas ng lalaki, bumalik siya sa bintana.
Tinignan ang lungsod.
Malayo.
Maliwanag.
Pero hindi na siya naroon sa isip niya.
“Magkikita na tayo, Jiro,” bulong niya.
Sa labas, patuloy ang galaw ng New York.
Sa loob, nagsimula ang pagbabalik ng isang lihim na matagal nang nakabaon. /Itutuloy sa susunod na kabanata