Kabanata 142: Ang bala sa kabaong
“Bigyan natin sila ng maling sagot.”
Sa utos ni Monet, nagpatuloy ang unang convoy sa harap ng lumang campaign office sa San Juan. Bukas ang mga ilaw nito, madaling makita sa mga camera.
Ang ikalawang pangkat ay dumaan sa makitid na eskinita sa likod. Ang ikatlo ay huminto dalawang kanto ang layo upang bantayan ang mga posibleng labasan.
Sa Washington, mahigpit na hinawakan ni Jiro ang singsing na ipinadaan ni Claire. Hindi iyon umalis sa kaniya. Nanatili rin si Nicole sa panaderya, kasama sina Marta, Christian, at dalawang tauhan ng Rueda.
Magkahiwalay ang mga susi.
Paglapit ng unang convoy sa gate, biglang pumutok ang mga bintana sa ikalawang palapag.
Sunod-sunod na bala ang tumama sa unang sasakyan.
“Walang lalabas!” utos ni Monet.
Walang tao sa loob ng sasakyan. Remote-controlled lamang iyon—ang maling sagot ni Jiro.
Habang nakatutok ang mga nagpapaputok sa harap, nakapasok ang ikalawang pangkat sa likuran. Tahimik ang unang palapag. Walang ilaw. Sa ilalim ng hagdan, nakita nila ang bakal na pintong nakatago sa likod ng lumang campaign posters ni Luis.
May sariwang gasgas sa sahig.
Parang may mabigat na bagay na kinaladkad papasok.
Binuksan ng mga operatiba ang pinto. Sa ibaba ay may malamig na silid na dating imbakan ng mga dokumento.
Nasa gitna ang isang kabaong.
Ipinakita ng pinuno ang numerong nakaukit sa selyo. Itinabi iyon ni Vega sa larawan mula sa libing.
Magkatugma.
“Iyan ang orihinal na kabaong ni Papa,” sabi ni Claire.
Hindi nila binuksan. Sinuri muna iyon gamit ang portable scanner. Lumitaw ang hugis ng katawan sa loob.
May isa pang nakita ang medic.
Isang maliit na metal na bagay sa likod ng kaliwang tadyang.
“Posibleng bala,” sabi nito.
Nanigas si Claire.
“Hindi maaari. Ang sinabi sa amin, inatake sa puso si Papa habang natutulog.”
“Buksan ninyo,” utos ni Monet.
“Ako ang nagbibigay ng pahintulot,” sabi ni Claire. “Pero huwag gagalawin ang katawan hangga’t wala ang forensic team.”
Maingat na inalis ng mga operatiba ang takip.
Nasa loob si Luis, suot pa rin ang barong na nakita ng pamilya noong burol. Sa ibabaw ng kaliwang dibdib nito ay may maliit na tahi. Maayos. Halos hindi mapapansin.
Itinaas ng medic ang scanner.
“Nasa loob pa ang projectile. Ang sugat ay tinakpan bago ang embalming.”
Sa harap ng gusali, tumigil ang putukan. Kasunod niyon, umalingawngaw ang alarma sa basement.
“May apoy!” sigaw ng operatiba.
Umusok ang mga kabinet sa paligid. Nakahanda ang sistema upang sunugin ang silid kapag ginalaw ang kabaong.
Mabilis na itinulak ng pangkat ang kabaong patungo sa rampang nakita sa gilid. Dumating ang ikatlong convoy upang salubungin sila.
Sa screen, pinanood ni Jiro ang paglabas ng kabaong habang nilalamon ng apoy ang gusali.
Tunay na katawan.
Tagong sugat.
Kuwestiyonableng dokumento.
Ganoon pa rin ang paraan ng kalaban.
Tumingin siya kay Claire.
“Ma, hindi lang talaan ang itinago nila.”
Nanginginig ang mga kamay ni Claire.
“Pinatay nila si Papa.”
Sa pisara, isinulat ni Jiro: MAY BALA SA KATAWAN NI LUIS. HINDI PA TIYAK ANG SANHI NG KAMATAYAN. /Itutuloy sa susunod na kabanata