Kabanata 48: Alaala ng huling pagkikita
Tahimik ang private dining room sa Conrad.
Malamig ang hangin. Maayos ang mesa. Sa labas ng salamin, kumikislap ang dagat sa ilalim ng tanghali.
Nakaupo si Claire.
Hindi pa rin siya kumakain.
Nakatingin lang sa malayo.
Sa tabi niya, si Jiro, tahimik ding sumusubo, pero paminsan-minsan ay napapatingin sa ina.
“Ma… okay lang po kayo?” tanong niya.
Napalingon si Claire.
Ngumiti, pero mabigat.
“Oo naman,” sagot niya.
Pero sa loob, may kulang.
Buo na…
Bumalik na siya…
Napatingin siya kay Jiro.
Nandiyan na.
Hindi na lihim.
Hindi na alaala lang.
Pero—
Kung nandito ka lang sana, Ruel…
Tahimik siyang bumalik sa tanaw ng dagat.
Hindi siya tumigil maghanap.
Taon-taon.
Hindi bababa sa limang imbestigador ang kinukuha niya.
“Hanapin ninyo siya,” lagi niyang bilin.
“Anumang bakas. Anumang record.”
May mga file.
May mga pangalan.
May mga ulat.
Pero wala.
Kahit sa PSA.
Walang Ruel Rueda.
Walang kahit anong opisyal na bakas.
Siguro… hindi tunay ang pangalan mo…
Napapikit si Claire.
Isang dekada ang lumipas, tinanggap na rin niya ang isang posibilidad.
Na baka…
Pinawala.
Pinatahimik.
Ng sarili niyang ama.
Si Senator Luis.
Napahigpit ang hawak niya sa kubyertos.
Kung wala ka na… nasaan ka man lang…
Nasaan ang puntod mo…
Paano ako magluluksa kung hindi ko alam kung patay ka o buhay…
Tahimik.
Mas mabigat kaysa anumang ingay.
—
Sa loob ng private jet.
Mahina ang ilaw.
Tahimik ang cabin.
Nakatingin si Ariel sa bintana.
Puro ulap.
Walang hanggan.
At sa katahimikan, bumalik ang alaala.
—
Manila.
Gabi.
Sa loob ng townhouse.
Mahina ang ilaw.
Nakatayo si Claire sa sala.
Pitong buwan nang buntis.
“Hindi na pwede ’to,” sabi niya noon, mahina pero matatag.
“Hindi na pwede ang ganito.”
Nakatingin si Ariel sa kanya.
Tahimik.
Alam niya ang ibig sabihin.
Alam niya ang panganib.
Bago pa siya makapagsalita—
Malakas na katok.
Sunod-sunod.
Hindi na naghintay.
Bumukas ang pinto.
Pumasok ang apat na lalaki.
Maayos ang suot. Walang emosyon ang mukha.
“Ma’am,” sabi ng isa. “Kailangan na po kayong sumama.”
Napaatras si Claire.
“Ano ’to? Hindi ako sasama.”
“May utos po si Senator,” sagot ng lalaki.
Tumigas ang mukha ni Claire.
“Hindi niyo ako pwedeng pilitin—”
Lumapit ang dalawa.
Hinawakan siya sa braso.
“Bitawan niyo ako!” sigaw niya.
Nagpumiglas siya.
“Claire—” tawag ni Ariel, pero pinigilan siya ng isa pang lalaki.
“Sir, huwag na po kayong makialam.”
“Pakawalan niyo siya!”
Pero mabilis ang galaw.
“Ma’am, kailangan na po natin umalis,” ulit ng lalaki.
Napatingin si Claire kay Ariel.
May galit.
May takot.
May lungkot.
“Babalikan kita,” sabi niya.
Hindi malinaw kung pangako o paalam.
Pagkatapos, hinila siya palabas.
Isinakay sa sasakyan.
Umandar.
Mabilis.
Tahimik ang kalsada.
Wala nang nagawa si Ariel.
Naiwan siya.
Mag-isa.
—
Limang minuto.
Ganoon lang kabilis.
May isa pang sasakyan ang dumating.
Mas tahimik.
Mas organisado.
Bumaba ang tatlong lalaki.
Naka-earpiece.
Diretso ang galaw.
“Sir,” sabi ng isa. “We have intel.”
Napatingin si Ariel.
“Ipapadakip ka ni Senator Luis.”
Nanlamig ang hangin.
“Kailangan na nating umalis. Ngayon na.”
Napatingin siya sa pinto.
Sa direksyon kung saan umalis si Claire.
“Sir, we don’t have time.”
Tahimik siya.
Saglit.
Pagkatapos, tumango.
“Let’s go.”
Mabilis ang galaw.
Kinuha siya.
Inilabas sa likod.
Isinakay sa sasakyan.
Umandar.
Sa loob, walang nagsasalita.
Tanging tunog ng makina.
—
Ilang minuto pa.
Isang puting van ang huminto sa harap ng townhouse.
Bumukas ang pinto.
Lumabas ang limang lalaking naka-ski mask.
Mabibigat ang hakbang.
Sinipa ang gate.
Pumasok.
Binuksan ang pinto.
“Clear the rooms!”
Sunod-sunod ang galaw.
Binuksan ang mga ilaw.
Tinignan ang bawat sulok.
Wala.
Walang tao.
“Negative, master,” sabi ng isa sa radyo. “Walang tao dito.”
Saglit na katahimikan.
“Check again.”
Muling naghanap.
Wala pa rin.
Tahimik ang bahay.
Parang walang nangyari.
—
Sa loob ng eroplano, napapikit si Ariel.
Huminga nang malalim.
“Late…” bulong niya.
“Konti na lang…”
Binuksan niya ang mata.
Tumingin sa ulap.
“Claire…”
Mahina.
“At ikaw…”
“Jiro…”
Napahigpit ang hawak niya sa baso.
Ngayon.
Malapit na.
At sa pagkakataong ito, hindi na siya mawawala. /Itutuloy sa susunod na kabanata