Kabanata 38: Testimonials
Maya-maya, unti-unting humina ang tugtog.
Napatingin ang mga bisita sa harap.
May maliit na stage sa dulo ng hall. May ilaw na nakatutok. May hawak na mikropono ang isang lalaki.
“Magandang gabi po sa lahat,” bungad niya. “Ngayon, hindi lang po tayo nagtitipon para kumain. Nandito po tayo para salubungin ang bagong yugto sa buhay ni Jiro.”
Napatingin si Jiro kay Claire.
Hindi niya alam na may ganito.
“Magkakaroon po tayo ng ilang pagbabahagi mula sa mga taong nakasama ni Jiro sa kanyang paglalakbay.”
Tahimik ang paligid.
“Una po, isa sa naging guro ni Jiro.”
Lumapit ang isang babae. Pamilyar ang mukha.
“Ma’am Lorna…” bulong ni Jiro.
Humawak ito ng mikropono.
“Si Jiro,” sabi niya, “isa sa pinakamasipag kong estudyante. Kahit minsan kulang sa gamit, hindi siya umaatras. Laging nakikinig. Laging nagtatanong.”
Napayuko si Jiro.
“Naaalala ko pa, minsan wala siyang baon. Pero hindi siya nagrereklamo. Nakangiti pa rin. At pagkatapos ng klase, siya pa ang tumutulong maglinis.”
May ilang tumango sa audience.
“Hindi madali ang pinagdadaanan niya noon. Pero hindi niya ginawang dahilan iyon para sumuko.”
Tahimik ang buong hall.
“Proud ako sa’yo, Jiro.”
Nagpalakpakan.
Sumunod, lumapit ang isang lalaki. Kaklase niya noon.
“Kaibigan ko ’to,” sabi niya. “Si Jiro, kahit walang-wala, hindi ka iiwan.”
Natawa nang kaunti ang mga tao.
“May isang beses, pareho kaming walang pamasahe. Naglakad kami ng ilang kilometro pauwing Tatalon… at siya pa ’yung nakikipagbiruan para hindi kami mapagod.”
Napangiti si Jiro.
“Ganun siya. Kahit pagod na pagod na, siya pa rin ang nagpapagaan ng loob ng iba.”
Sumunod, isang kapitbahay.
“Si Jiro… hindi lang mabuting estudyante. Mabuting anak din. Kahit bata pa, siya na ang tumutulong kay Esther. Siya na ang bumibili. Siya na ang nag-aalaga.”
Napatingin si Jiro kay Esther.
Tahimik itong nakaupo. Nakikinig.
Isa-isa, may mga lumalapit.
Dating kaklase.
Kapwa sakristan.
Mga taong nakakita sa kanya noong wala pa siyang kahit ano.
Lahat, iisa ang sinasabi.
Masipag.
Matiyaga.
Hindi sumusuko.
Habang tumatagal, parang bumibigat ang pakiramdam ni Jiro.
Hindi dahil sa lungkot.
Kundi dahil sa dami ng alaala na sabay-sabay bumabalik.
Maya-maya, nagsimulang ihain ang dessert.
May mga cake. May prutas. May matatamis na hindi niya pa ulit natitikman.
Habang naglalakad ang mga waiter, dahan-dahang tumayo si Esther.
Lumapit siya sa harap.
Hinawakan ang mikropono.
Tahimik ang buong hall.
“Anak…” bungad niya.
Napatingin si Jiro.
“Alam kong isang araw, darating ang puntong ito…”
Saglit siyang napahinto.
Napasinghap.
“Na hindi na kita kailangang bantayan araw-araw…”
Napalunok si Jiro.
“Na may ibang mag-aalaga na sa’yo… na kayang ibigay ang mga bagay na hindi ko kayang ibigay…”
Nanginig ang boses ni Esther.
“Pero kahit anong mangyari… anak kita.”
Tahimik ang lahat.
“Hindi man kita isinilang… pinalaki naman kita ng buong puso.”
Napayuko si Jiro.
“Pinili kitang mahalin… araw-araw.”
Napaluha na si Esther.
“At kahit saan ka dalhin ng buhay mo… nandito lang ako.”
Saglit na katahimikan.
Pagkatapos, palakpakan.
Mahina sa simula.
Hanggang sa lumakas.
Hindi agad tumayo si Jiro.
Nakatitig lang siya kay Esther.
At sa unang pagkakataon sa gabing iyon, naramdaman niyang hindi siya nahati sa dalawang mundo.
Kundi pinagdikit. /Itutuloy sa susunod na kabanata