Kabanata 79: Bantay sa naiwan
Sa La Vista, tahimik pa ang umaga nang tumunog ang cellphone ni Monching.
Nasa veranda siya, hawak ang tasa ng kape, nakatingin sa bakanteng driveway kung saan kahapon lang, naroon sina Claire, Jiro, Esther, at Ariel.
Ngayon, wala na sila.
Malinis ang buong compound.
Maayos ang mga halaman.
Tahimik ang mga guwardiya sa gate.
Pero nang makita ni Monching ang pangalan ni Vega sa screen, agad nawala ang antok niya.
Sinagot niya.
“Yes?”
Diretso ang boses sa kabilang linya.
“Manila shield. Full activation.”
Hindi na nagtanong si Monching.
Naitindihan niya agad.
“Who’s exposed?”
“Nicole. Tatalon contacts. Jiro’s known circle. Teachers. Friends. Neighbors.”
Nanlamig ang batok ni Monching.
“Threat level?”
“Unconfirmed. Treat as active.”
Saglit na katahimikan.
Pagkatapos, mas mababa ang boses ni Vega.
“Brennan eyes are already in Manila.”
Napalingon si Monching sa gate.
Parang may gumalaw sa labas kahit wala naman.
“Copy,” sagot niya.
Putol ang tawag.
Ibinaba niya ang tasa.
Hindi na niya inubos.
“Juancho!” tawag niya.
Mabilis lumapit ang katiwala.
“Sir?”
“Gisingin mo si Christian.”
“Ngayon po?”
“Ngayon.”
—
Wala pang sampung minuto, pababa na si Christian sa hagdan.
Naka-t-shirt pa. Magulo ang buhok. Hawak ang cellphone.
“Pa, ano meron?”
“Tatalon,” sagot ni Monching.
Tumigil si Christian.
“Si Jiro?”
“Hindi. Yung mga naiwan niya.”
Nawala ang antok sa mukha ni Christian.
“Nicole?”
Tumango si Monching.
“And everyone close to him.”
Hindi na nagtanong si Christian.
Tumakbo siya pabalik sa kwarto, nagsuot ng jacket, kumuha ng susi ng sasakyan.
Pagbaba niya, seryoso na ang mukha.
Hindi na siya yung insan na palabiro sa paresan sa Anonas.
Hindi na siya yung Christian na nagdadala kay Jiro sa Maginhawa at La Vista.
Ngayon, anak siya ni Monching.
At alam niya ang ibig sabihin ng panganib.
—
Sa garahe, mabilis ang kilos.
Dalawang sasakyan ang inihanda.
Isang van.
Isang plain sedan.
Walang sticker.
Walang marka.
“Hindi tayo convoy,” utos ni Monching. “Hiwalay ang ruta.”
Tumango ang dalawang tauhan.
“Hanapin muna si Nicole,” sabi ni Christian. “Sa tindahan nila.”
“Then teachers,” dagdag ni Monching. “Ma’am Lorna. Yung mga kaklase. Yung mga sakristan sa San Isidro Labrador.”
“Pati kapitbahay nina Esther,” sabi ni Christian.
Tumango si Monching.
“Lahat ng umattend sa welcome dinner. Lahat ng nakita sa litrato.”
Saglit silang nagkatinginan.
Pareho nilang naalala ang balitang lumabas.
Ang picture ng welcome dinner.
Ang mukha ni Jiro.
Ang mga taong nakapaligid sa kanya.
Noon, masaya iyon.
Ngayon, listahan na iyon ng posibleng target.
—
Bago sila umalis, tumigil si Monching sa harap ng altar sa sala.
Saglit lang.
Hindi nagdasal nang mahaba.
Pumikit.
Pagkatapos, dumiretso sa pintuan.
“Pa,” tawag ni Christian.
Napalingon siya.
“Bakit pati sila?”
Tahimik si Monching.
Alam niya ang sagot.
Pero ayaw niyang sabihin nang buo.
“Kapag hindi nila makuha si Jiro,” sabi niya, “hahanapin nila ang mga taong makakapagpahina sa kanya.”
Nanahimik si Christian.
Napahigpit ang hawak sa susi.
“Hindi nila gagalawin si Nicole,” sabi niya.
Hindi iyon pangako lang.
Parang panata.
—
Paglabas nila ng La Vista, maliwanag na ang umaga.
Normal ang traffic sa Katipunan.
Normal ang mga naglalakad.
Normal ang mundo.
Pero sa loob ng sasakyan, iba ang hangin.
Mabigat.
Tahimik.
Bawat motorsiklo sa likod, tinitingnan ni Christian.
Bawat van sa gilid, sinusundan ng mata ni Monching.
Sa radyo, may masayang kanta.
Pinatay ni Monching.
Walang nagsalita.
Hanggang sa pumasok sila sa mas siksik na bahagi ng Quezon City.
Mas pamilyar kay Christian ang ruta.
Tatalon.
Ang lugar kung saan nagsimula ang lahat.
Ang lugar na dapat iniwan na ni Jiro.
Pero hindi pala ganoon kadaling iwan ang pinanggalingan.
Dahil minsan, kahit umalis ka na—
Doon babalik ang panganib.
—
Pagdating nila malapit sa kanto, huminto ang sedan sa di kalayuan.
Hindi agad bumaba si Monching.
Pinagmasdan niya muna ang paligid.
Mga tindahan.
Mga tricycle.
Mga batang naglalakad.
At sa dulo ng kalsada—
Ang tindahan ni Nicole.
Bukas.
May ilaw.
May tao.
Huminga nang malalim si Christian.
“Nandoon siya.”
Tumango si Monching.
“Easy.”
“Walang gulo.”
“Walang takot.”
Tumango si Christian.
Pero nang bumaba siya ng sasakyan, ramdam niya agad ang kakaiba.
May isang lalaking naka-cap sa tapat ng maliit na bakery.
Hindi bumibili.
Hindi rin naghihintay ng jeep.
Nakatayo lang.
At ang tingin—
Nasa tindahan ni Nicole.
Napahinto si Christian.
Sa earpiece, narinig niya ang boses ng ama.
“Christian.”
Mahina.
Mabigat.
“Nakita ko rin.”
Tahimik ang kalsada.
Pero biglang tila lumiit ang buong mundo.
Dahil sa Tatalon, nagsimula nang gumalaw ang anino. /Itutuloy sa susunod na kabanata