Kabanata 125: Ang pangalang ibinigay ni Esther
“…si Esther ang nagbigay sa amin ng pangalan ni Jiro.”
Nanatili sa screen ang mukha ni Tomas.
Sa likod niya, nakatali pa rin si Monching.
Dahan-dahang napatingin si Jiro kay Esther.
“Ma?”
Namutla si Esther.
“Hindi ko kilala ang lalaking iyan,” sabi niya. “Hindi ko alam kung ano ang sinasabi niya.”
“Pero ikaw ang nagpangalan sa akin?”
“Oo.”
“Paano niya nalaman?”
Hindi agad nakasagot si Esther.
Bumalik sa kanyang alaala ang maulang gabing iyon.
Ang tatlong katok.
Ang lalaking nakabalabal.
At ang sanggol na karga nito.
—
Labingwalong taon na ang nakalipas.
Pagbukas ni Esther sa pinto, halos hindi niya makita ang mukha ng lalaki.
Malakas ang ulan.
Mahigpit nitong yakap ang sanggol na nakabalot sa puting tela.
“Alagaan ninyo siya,” sabi ng lalaki.
Napaatras si Esther.
“Ano?”
Iniabot nito ang sanggol.
Hindi agad tinanggap ni Esther.
“Hindi namin kayang buhayin ang batang iyan.”
“Kakayanin ninyo.”
“Bakit kami?”
Hindi sumagot ang lalaki.
Sa halip, inilabas nito ang isang sobre at ang singsing na may ukit na De Dios.
“Nasa sulat ang kailangan ninyong malaman.”
Kinuha ng asawa ni Esther ang sanggol.
Bago umalis ang lalaki, huminto ito sa pintuan.
“Ano ang itatawag ninyo sa kanya?”
Nagkatinginan ang mag-asawa.
Wala silang napaghandaan.
Wala silang pangalan.
Ngunit nang tingnan ni Esther ang sanggol, isang pangalan ang pumasok sa kanyang isip.
“Jiro.”
Inulit ng lalaki ang pangalan.
“Jiro.”
Pagkatapos ay tumango ito at lumakad palayo sa ulan.
—
Bumalik ang tingin ni Esther sa screen.
“Ikaw…” bulong niya.
Bahagyang tumango si Tomas.
“Ako ang nagdala sa kanya sa Tatalon.”
Napahawak si Claire sa mesa.
“Ikaw ang kumuha sa anak ko?”
“Hindi,” sagot ni Tomas. “Ako ang huling tagadala.”
“Kanino mo siya kinuha?”
Hindi sumagot si Tomas.
Lumapit si Ariel sa screen.
“Pakawalan mo si Monching.”
“Kapag ligtas na ang ikalawang anchor.”
“Hindi kami susunod hangga’t hindi namin alam kung kanino ka kumikilos.”
“Hindi ako tauhan ng Brennan.”
“Hindi rin ibig sabihin na kakampi ka namin.”
“Tama.”
Tahimik ang silid.
Hindi nagkunwari si Tomas.
Hindi siya humingi ng tiwala.
—
“Ano ang ibig mong sabihin na anchor si Esther?” tanong ni Jiro.
Tumingin si Tomas sa kanya.
“Hindi sapat na itago ang isang bata.”
“Kailangan niya ng tahanan.”
“Pangalan.”
“Mga alaala.”
“Buhay na hindi gawa ng dokumento o pera.”
“Si Esther ang unang anchor dahil siya ang nagbigay sa iyo ng lahat ng iyon.”
Napatingin si Jiro kay Esther.
Hindi siya itinago nito na parang bagay.
Pinalaki siya.
Minahal.
Ginawang anak.
“At ang ikalawang anchor?” tanong ni Claire.
“Isang lugar,” sagot ni Tomas. “Doon nakatago ang orihinal na listahan ng mga batang binantayan ng network.”
“Bakit kailangan mo si Esther?”
Hindi agad sumagot si Tomas.
Sa halip, tumingin siya sa isang taong nasa labas ng kuha.
“May naghahanap na sa lugar.”
Nanlamig si Jiro.
“Sino?”
“Yung lalaking may suot na singsing ni Rafael.”
“Nakatakas siya sa gusali,” sabi ni Dan mula sa kabilang linya.
“Oo,” sagot ni Tomas. “At alam niyang konektado kay Esther ang ikalawang anchor.”
“Nasaan iyon?” tanong ni Jiro.
Tahimik si Tomas.
“Sabihin mo sa amin.”
“Kapag sinabi ko sa linyang ito, malalaman din nila.”
“Compromised ang linya?” tanong ni Vega.
“Matagal na.”
Mabilis na sinuri ni Vega ang koneksiyon.
May lumitaw na pangalawang signal sa gilid ng system.
May ibang nakikinig.
“Putulin mo,” utos ni Ariel.
“Huwag,” sabi ni Jiro.
Napalingon ang ama sa kanya.
“Kapag pinutol natin, malalaman nilang may nakita tayo.”
Tumingin si Jiro kay Vega.
“Bigyan mo sila ng maling lokasyon.”
“Saan?”
“Project 4.”
Naintindihan agad ni Vega.
Gagamitin nila ang lugar na nasa lumang rekord ng Salcedo Community Medical Annex. Kapani-paniwala iyon dahil naroon ang Route 417 at ang dating klinika.
Mabilis na gumawa si Vega ng pekeng mensaheng tila panloob na usapan ng Rueda team.
SECOND ANCHOR CONFIRMED. PROJECT 4.
Ipinadaan niya iyon sa compromised relay.
Makalipas ang ilang segundo, gumalaw ang pangalawang signal.
“Kinagat nila,” sabi ni Vega. “May ipinapadalang pangkat sa Project 4.”
Nagkaroon sila ng kaunting oras.
—
“Tomas,” sabi ni Jiro. “Ngayon.”
Tumingin ang matanda sa lente.
“Nasaan ang ikalawang anchor?”
“Bumalik ka sa unang umaga.”
Napakunot ang noo ni Jiro.
“Anong unang umaga?”
“Yung umagang natanggap mo ang pangalawang sulat.”
Naalala ni Jiro ang barung-barong.
Ang kariton.
Ang sulat sa kamay ni Esther.
At ang pasimano kung saan nakaupo ang kanyang ina.
“Sulat sa pasimano…” bulong niya.
Tumango si Tomas.
“Ang unang anchor ay si Esther.”
“Ang ikalawa ay ang tahanang ibinigay niya sa iyo.”
Nanlaki ang mata ni Jiro.
“Yung bahay namin sa Tatalon?”
“Sa ilalim ng pasimano.”
Napahawak si Esther sa kanyang dibdib.
Labingwalong taon siyang tumira roon.
Naglinis.
Nag-ayos.
Nagpalit ng sahig.
Ngunit hindi niya alam na may nakatago sa ilalim ng pintuan.
“Bakit hindi ko nakita?” tanong niya.
“Dahil hindi mo kailangang makita,” sagot ni Tomas. “Kailangan mo lang panatilihing buhay ang batang ipinagkatiwala sa iyo.”
—
Binuksan ni Vega ang pinakamalapit na CCTV feed sa dating bahay nina Esther.
Madilim ang eskinita.
Tahimik.
Walang tao sa harap ng barung-barong.
“Palapitin mo,” sabi ni Jiro.
Pinalaki ni Vega ang kuha.
Doon nila nakita ang pinto.
Bahagyang nakabukas.
Nasa lupa ang padlock na ikinabit ni Esther noong lumipat sila sa La Vista.
Putol iyon.
May sariwang bakas ng sapatos sa putik.
“May nauna na,” sabi ni Claire.
Biglang gumalaw ang pinto.
May isang lalaking lumabas mula sa loob ng barung-barong.
Naka-cap.
Nakahawak sa isang lumang kahong yari sa bakal.
At sa kanyang kanang hintuturo—
Nasa tamang daliri na ang singsing ni Rafael. /Itutuloy sa susunod na kabanata