Kabanata 132: Kilos ng Palasyo
Nakatayo si Monet sa likod ng panaderya nang dumating ang ulat mula kay Jiro.
Buhay si Monching, ngunit nakatali sa driveway ng Gabriel Serrano Foundation. Tatlong kumpas at isang huling galaw ng paa ang ibinigay nitong babala.
Apat.
Kompromisado ang lugar.
Kasunod niyon ang balita mula sa La Vista. May taong matagal na palang naninirahan sa lumang silid ni Senator Luis. Nakatakas ito sa lagusan sa likod ng aparador at nag-iwan ng mensahe:
DALHIN ANG INA SA HULING SAKSI.
Hindi na kailangang itanong ni Monet kung sinong ina.
Napatingin siya kay Nicole. Nasa harap ito ng lumang kahon ng Malinis, habang kausap sina Marta at Christian. Hindi pa rin siya tinatawag nitong Mama. Tinanggap iyon ni Monet. Labingwalong taon siyang wala. Hindi mababawi iyon sa isang gabi.
Ngunit kaya niyang tiyaking may susunod pang araw ang anak niya.
Kinuha niya ang pulang teleponong ibinigay sa kaniya bago siya umalis ng Malacañang. Hindi iyon dumaraan sa relay na pinasok ng kalaban. Isang numero lamang ang maaaring tawagan.
Sumagot ang Pangulo.
“Iisang operasyon ang Foundation at La Vista,” sabi ni Monet. “Pain si Monching. Kailangan nila si Nicole, Jiro, Christian, at malamang pati si Claire. Nawawala pa rin si Tomas.”
“Rekomendasyon?”
“Pisikal na isara ang intelligence archive. Walang remote access. I-freeze ang lahat ng clearance na ginamit sa mga file nina Velasco, Serrano, at De Dios. Magpadala ng maliit na pangkat sa La Vista, pero huwag lalapit sa Foundation hangga’t hindi malinaw ang lagay ni Monching.”
Sandaling natahimik ang kabilang linya.
“Approved,” sabi ng Pangulo. “Ikaw ang mamumuno.”
Sa loob ng sampung minuto, kumilos ang Malacañang.
Pinatay ang mga koneksiyon ng lumang archive. Dalawang opisyal lamang ang pinayagang pumasok, kapwa walang dalang telepono. Isinailalim sa hiwalay na pagsusuri ang mga tauhang may access sa government relay. Isang pinagsamang pangkat ng NBI at Palace security ang ipinadala upang hanapin ang labasan ng lagusan sa La Vista.
Walang uniporme. Walang sirena.
Ayaw ni Monet na malaman ng kalaban kung gaano na kalapit ang gobyerno. Sa pagkakataong ito, tahimik na kapangyarihan ang kailangan, hindi pampublikong palabas.
Dumating ang unang resulta makalipas ang ilang minuto. May lumang standing order para sa lingguhang paghahatid ng pagkain at gamot sa silid ni Luis. Labingwalong taon itong itinago bilang maintenance expense. Hindi natigil kahit matapos ilibing ang senador.
“Kanino nakapangalan ang huling pahintulot?” tanong ni Monet.
Hindi agad sumagot ang opisyal.
“Sa clearance ninyo, Ma’am.”
Nanlamig ang mga kamay niya.
“Hindi ko pinirmahan iyon.”
“Alam po namin. Ginamit ang dormant access key ninyo kaninang madaling-araw. Iyon din ang nagbukas sa gate ng La Vista.”
“Nasaan ang gumamit?”
Ipinadala sa kaniya ang larawan mula sa camera ng archive.
Nakilala agad ni Monet ang babaeng may dalang kahon.
Ito ang parehong aide na unang nagdala sa kaniya ng lumang folder ni Nicole.
Sa ilalim ng larawan, may oras at destinasyon.
GABRIEL SERRANO FOUNDATION.
Tumingin si Monet sa anak niya.
Hindi na lamang lumang network ang kanilang kalaban.
May tao pa rin ito sa loob ng Malacañang. /Itutuloy sa susunod na kabanata