Kabanata 108: Welcome Jiro
Hindi makaupo nang matagal si Jiro.
Sa operations room sa Washington, paikot-ikot siya sa harap ng malaking screen.
Hindi na siya yung batang unang sumakay ng private jet at namangha sa carpet, ilaw, at cream leather seats.
Hindi na rin siya yung batang namula nang halikan siya ni Nicole sa La Vista.
Sa loob lang ng ilang araw, mas marami na siyang nalaman tungkol sa sarili niya kesa sa buong labingwalong taon niyang buhay.
Anak siya ni Claire De Dios.
Anak siya ni Ariel Rueda.
Lumaki siya kay Esther sa Tatalon.
Itinago siya dahil may papatay sa kanya.
May singsing.
May kampanaryo.
May hatch sa ilalim ng San Isidro Labrador.
May Gabriel Serrano.
May Miguel Serrano.
May Arturo at Agnes Velasco.
May Jose Daniel Serrano.
Si Dan.
Yung lalaking hindi niya pa nakikita, pero buong buhay palang tumakbo para maligaw ang mga gustong umabot sa kanya.
Napahinto si Jiro sa harap ng mesa.
Nandoon ang bukas na singsing.
Maliit lang.
Pero mula sa loob nito, lumabas ang linyang hindi na maalis sa utak niya.
Hindi kayamanan ang mapa.
Tao ang mapa.
“Anak.”
Napalingon siya.
Si Claire, nasa may pinto.
Nakabalot sa cardigan.
Halatang hindi rin natulog.
Sa likod niya, tahimik si Esther, hawak ang rosaryo.
Si Esther ang mas tahimik sa lahat nitong mga huling oras.
Pero sa mata niya, halata ang takot.
Hindi takot sa baril.
Hindi takot sa mayayaman.
Takot na baka mawala na naman ang batang minsang iniabot sa kanya.
“Okay ka lang?” tanong ni Claire.
Napangiti si Jiro, pero walang saya.
“Hindi po.”
Tahimik.
“At least honest,” sabi ni Ariel mula sa kabilang mesa.
Nandoon siya katabi ni Vega.
Pareho silang nakatutok sa monitors.
May live feeds mula Maynila.
May mapa ng San Juan.
May lumang file ni Luis De Dios.
May pangalan ni Renato Salcedo sa isang screen.
At may blankong kahon sa monitor kung saan dapat nandoon ang signal ni Dan.
Nawala na naman.
“May balita kay Dan?” tanong ni Jiro.
Umiling si Vega.
“Wala pang diretsong contact.”
“Pero buhay siya?”
Hindi agad sumagot si Vega.
Ayaw nitong mangako nang walang hawak.
Si Ariel ang sumagot.
“Gumagalaw pa siya.”
“Paano niyo alam?”
“Kasi kung nakuha na siya, ginamit na siya laban sa atin.”
Hindi comforting ang sagot.
Pero totoo.
Mas pinili ni Jiro ang totoo.
—
Biglang umilaw ang isang monitor.
May maliit na tunog.
Alert.
Hindi malakas.
Pero sapat para mapalingon ang lahat.
Lumapit si Vega.
“Media flag.”
Napakunot ang noo ni Claire.
“Media?”
“Oo.”
Tumingin si Vega sa screen.
“Hindi ito public post. Hindi pa lumalabas. Naka-hold sa newsroom channel.”
“Anong laman?” tanong ni Ariel.
“Keywords: Alice Garoche. Melissa. Renato Salcedo. La Vista. Jiro.”
Parang may malamig na kamay na dumampi sa batok ni Jiro.
Alice Garoche.
Yung reporter na nagsulat ng balitang nagpabago sa buhay niya.
Yung pangalan na hanggang ngayon, hindi niya alam kung dapat niyang kamuhian o pasalamatan.
“Bakit nasa alert natin ‘yan?” tanong ni Claire.
“Pagkatapos ng exclusive ni Alice tungkol kay Jiro, mino-monitor namin lahat ng media traffic na posibleng may kinalaman sa kanya,” sagot ni Vega.
Tumingin ito kay Ariel.
“Hindi ito galing kay Dan.”
“Kanino?”
“Lumilitaw na galing kay Alice. Ipinadala sa ilang editor. Naka-hold. Parang insurance.”
Hindi gumalaw si Jiro.
Insurance.
Ibig sabihin, may nangyari.
O may mangyayari.
Binuksan ni Vega ang preview.
Hindi buong file.
Isang larawan lang muna.
Madilim.
Malayo.
Gate ng La Vista.
Pagkatapos, pinalaki ni Vega ang kuha.
Nandoon si Melissa.
Kapitbahay mula Tatalon.
Yung kasama ni Alice sa dinner.
Yung mukhang ordinaryong nakisaya lang.
At kaharap niya ang isang lalaking matanda.
Maayos manamit.
Tahimik ang dating.
Hindi mukhang goon.
Hindi mukhang barumbado.
Mas nakakatakot.
Dahil mukhang sanay mag-utos nang walang umiingay.
Napaatras si Claire.
“Hindi.”
Napalingon si Jiro sa kanya.
“Ma?”
Hindi nakatingin si Claire kay Jiro.
Nakatitig siya sa lalaki sa litrato.
“Renato Salcedo.”
Tahimik ang room.
Kahit si Ariel, hindi agad nagsalita.
“Kilala mo?” tanong ni Jiro.
Dahan-dahang tumango si Claire.
“Tauhan ng tatay ko.”
“Bodyguard?”
Umiling si Claire.
“Hindi.”
“Mas tahimik.”
Huminga siya nang malalim.
“Kapag may problema noon na biglang nawawala, siya ang huling taong makikita sa paligid.”
Hindi na kailangan ng dagdag.
Naintindihan ni Jiro.
Cleaner.
Yung sinabi sa report ni Vega.
Yung pangalan mula sa lumang mundo ni Luis De Dios.
Yung patay na lolong hindi niya nakilala pero parang hanggang ngayon, hawak pa rin ang leeg ng buhay niya.
—
“May message,” sabi ni Vega.
Lumabas sa screen ang isang screenshot.
Maikli lang.
Alice, kung may mangyari, hindi ko ginawa ito para saktan ang bata. Pinili ko yung may ilaw kesa yung madilim. Sorry.
Tahimik.
Binasa ni Jiro ang pangungusap.
Isa.
Dalawa.
Tatlong beses.
Pinili ko yung may ilaw kesa yung madilim.
“Si Melissa ‘yan?” tanong niya.
“Oo,” sabi ni Vega.
“Message niya kay Alice.”
Napalunok si Jiro.
Naisip niya ang welcome dinner.
Yung mga kapitbahay.
Yung mga guro.
Yung mga kaibigan.
Yung high-end reception na hindi niya alam kung paano tatanggapin.
Yung sandaling pakiramdam niya, lahat doon ay masaya para sa kanya.
Kasama roon si Melissa.
Kasama roon si Alice.
At ngayon, lumalabas na may ibang larong tumatakbo sa likod ng gabi.
“Ginamit niya ako,” bulong ni Jiro.
Hindi siya galit agad.
Mas masakit kesa galit.
“Ginamit nila yung buhay ko.”
Lumapit si Esther.
Hindi siya nagsalita.
Hinawakan lang niya ang braso ni Jiro.
Yung hawak na alam ni Jiro mula pagkabata.
Yung hawak kapag may lagnat siya.
Yung hawak kapag walang ulam.
Yung hawak kapag natatakot siya pero ayaw niyang umamin.
“Anak,” sabi ni Esther.
Mahina.
“May mga taong ginamit ka.”
Huminga siya.
“Pero hindi ibig sabihin lahat ng lumapit sa’yo, ginamit ka lang.”
Napatingin si Jiro sa kanya.
Tumulo ang isang luha ni Esther.
“Ako, hindi.”
Nabasag si Jiro.
Hindi todo.
Hindi sigaw.
Pero sapat para lumambot ang mukha niya.
“Alam ko, Nay.”
“Siguraduhin mo lang na alam mo,” sabi ni Esther.
“Kasi kapag nalito ka na sa lahat ng pangalan nila, baka makalimutan mo kung sino ang nagmahal sa’yo nang wala pang may alam kung sino ka.”
Walang nagsalita.
Dahil iyon ang sentro ng lahat.
Hindi Rueda.
Hindi De Dios.
Hindi Brennan.
Hindi Salcedo.
Esther.
Tatalon.
Tahanan.
—
Biglang napatingin si Esther sa screen.
Hindi sa message.
Sa larawan.
Kay Salcedo.
Unti-unting nagbago ang mukha niya.
Parang may naalalang malayo.
Parang isang pirasong matagal nang nakatago sa isip niya ang biglang kumatok.
“Nay?” tanong ni Jiro.
Hindi sumagot agad si Esther.
Lumapit siya sa monitor.
“Pwede bang palakihin pa yung mukha?”
Tinignan ni Vega si Ariel.
Tumango si Ariel.
Pinalaki ni Vega ang mukha ni Salcedo.
Mas malabo.
Pero sapat.
Napatakip ng bibig si Esther.
“Diyos ko.”
“Esther,” sabi ni Claire.
“Kilala mo?”
Umiling si Esther.
“Oo.”
Tumigil siya.
“Hindi.”
Naguluhan si Jiro.
“Ano ibig sabihin?”
Tumingin si Esther sa kanya.
“Hindi ko alam ang pangalan niya.”
“Pero nakita ko na siya.”
Tumahimik ang room.
“Kailan?” tanong ni Ariel.
Matagal bago sumagot si Esther.
“Noong dumating si Agnes.”
Parang tumigil ang dugo ni Jiro.
“Yung matandang babae?”
Tumango si Esther.
“Yung nagdala ng sulat at singsing.”
Huminga siya nang mabigat.
“Akala ko noon, kapitbahay lang na nadaan.”
“May lalaking nakatayo sa kanto.”
“Malayo.”
“Hindi lumapit.”
“Hindi nagsalita.”
“Pero nakatingin.”
Napahawak si Jiro sa mesa.
“Siya?”
Tumingin ulit si Esther sa screen.
Hindi agad siya sumagot.
Ayaw niyang magsinungaling.
Ayaw niyang magpanggap na sigurado.
“Hindi ako makapanunumpa.”
“Matagal na iyon.”
“Madilim pa.”
“Pero kamukha niya.”
Tahimik.
Hindi nito pinatutunayang traydor si Agnes.
Hindi nito pinatutunayang si Agnes ang nagbigay ng lihim.
Pero may malinaw itong binuksan.
May sumunod kay Agnes.
O may nagbantay sa dinaanan niya.
O matagal nang alam ni Salcedo kung paano gagalaw ang lumang network kapag umabot na sa tamang edad si Jiro.
Kaya alam nila ang envelope.
Kaya alam nilang para kay Jiro iyon.
Kaya hindi na ligtas ang lahat ng rutang inakalang luma at patay na.
“Hindi si Agnes ang problema,” sabi ni Jiro.
Napatingin silang lahat sa kanya.
“Hindi natin alam kung siya ang problema.”
Huminga siya.
“Pero may nakasunod sa kanya.”
Tumango si Ariel.
“Tama.”
“Then wag nating sisihin agad yung nagdala ng singsing,” sabi ni Jiro.
“Hanapin natin yung sumunod.”
Sa unang beses, may talim sa boses niya na hindi galit.
Direksyon.
—
May bagong file na lumitaw sa alert.
Hindi larawan.
Hindi message.
Isang maikling note mula kay Alice.
Hindi pa buong kwento. Kung may mangyari sa akin, kay Melissa, kay Lanie, o kay Jose Daniel, ilabas ang lahat.
Huminga nang malalim si Claire.
“Si Alice…”
“Sinusubukan niyang bumili ng oras,” sabi ni Ariel.
Tumingin si Jiro sa kanya.
“Para kay Dan?”
“Para sa lahat.”
Napatingin si Jiro sa mapa.
San Juan.
Tatalon.
La Vista.
San Isidro Labrador.
Project 4.
Bolinao.
Lingayen.
Lahat ng lugar na hindi pa niya napupuntahan bilang mayaman.
Pero lahat naging bahagi ng buhay niya.
“Pa,” sabi niya.
Napalingon si Ariel.
“Hindi ako pupunta sa San Juan.”
Halatang nagulat si Claire.
“Anak…”
“Alam ko.”
Tumingin si Jiro sa kanya.
“Gusto ko pumunta.”
“Gusto ko hanapin si Dan.”
“Gusto ko sapakin kung sino man si Salcedo.”
“Pero alam ko rin na yun ang gusto nila.”
Tahimik si Ariel.
At sa mata niya, may bahagyang pag-iba.
Hindi lang proteksyon.
Paggalang.
“Ano ang gusto mong gawin?” tanong niya.
Tumingin si Jiro kay Vega.
“Si Monching at Christian nasa Pilipinas.”
“Oo,” sagot ni Vega.
“Nicole safe?”
“Oo.”
“Good.”
Huminga si Jiro.
“Gamitin natin sila, pero hindi para sumugod.”
“Para maghanap.”
“Quietly.”
“Alamin kung nasaan yung lumang building sa San Juan.”
“Alamin kung sino pa ang tao ni Salcedo.”
“Alamin kung buhay pa si Melissa at Lanie.”
Napatingin siya kay Claire.
“At Ma…”
Humina ang boses niya.
“…kailangan mong isipin kung sino sa lumang staff ni Lolo Luis ang pwedeng tumawid pa rin sa’yo ngayon.”
Masakit iyon.
Pero hindi umiwas si Claire.
Tumango siya.
“Gagawin ko.”
Si Esther, tahimik na nakatingin kay Jiro.
Parang ngayon lang niya nakita ang batang pinalaki niya na hindi lang lumalaban sa takot.
Nag-iisip na.
Pumipili na.
—
Tinawagan ni Vega si Monching sa secure line.
Ilang segundo.
Walang sagot.
Tinawagan ulit.
Wala pa rin.
Napatingin si Jiro.
“Bakit hindi sumasagot?”
Mabilis nag-type ang analyst.
“Trying Christian.”
Tumunog.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Wala rin.
Lumamig ang room.
Pagkatapos, umilaw ang monitor.
Isang text lang.
Galing sa number ni Christian.
Insan.
Nandito kami sa San Juan.
Hindi kami ang unang dumating.
Sumunod ang isang larawan.
Malabo.
Madilim.
Pero sapat para makita.
Lumang building.
Saradong gate.
At sa pader sa tabi nito, may bagong pintura.
Isang simbolo.
Kapareho ng nasa singsing.
Kapareho ng nasa kampanaryo.
Kapareho ng nasa pouch ni Agnes.
Pero sa ilalim nito, may nakasulat na dalawang salita:
WELCOME, JIRO.
Hindi gumalaw si Jiro.
Sa unang pagkakataon, hindi na siya hinahanap lang.
Inaanyayahan na siya. /Itutuloy sa susunod na kabanata