Kabanata 109: The letter is the lock
WELCOME JIRO.
Dalawang salita lang.
Pero parang buong mundo ang bigat.
Hindi gumalaw si Jiro habang nakatitig sa screen.
Nandoon ang lumang building sa San Juan.
Nandoon ang saradong gate.
Nandoon ang simbolong kapareho ng nasa singsing, kampanaryo, at pouch ni Agnes.
At sa ilalim nito, bagong pintura.
WELCOME, JIRO.
Parang hindi na mensahe.
Parang hamon.
Parang may taong nasa madilim na kanto ng Pilipinas ang nakatingin diretso sa kanya kahit nasa Washington siya.
“Insan,” bulong ni Jiro.
Hindi niya namalayang nasabi pala niya nang malakas.
Si Christian ang nagpadala ng text.
O kahit iyon ang lumabas sa screen.
Pero hindi sumasagot si Christian.
Hindi rin sumasagot si Monching.
Kaya mas nakakatakot.
“Vega,” sabi ni Ariel.
“Trace.”
Mabilis kumilos si Vega.
Hindi niya tinanggal ang mata sa monitor.
“Galing sa number ni Christian.”
“Pero hindi ibig sabihin si Christian ang nagpadala.”
Nanlamig ang batok ni Jiro.
“Ano ibig sabihin?”
“Tinitingnan pa.”
Mabilis na nagbukas si Vega ng bagong window.
Lumabas ang detalye ng larawan.
Oras.
Lokasyon.
Laki ng file.
Camera data.
Tumahimik siya.
Masama ang katahimikan.
“Ano?” tanong ni Claire.
Dahan-dahang tumingin si Vega kay Ariel.
“Hindi ito kuha ng phone ni Christian.”
Tahimik.
Mas lalong bumigat ang room.
“Pero galing sa number niya?” tanong ni Jiro.
“Oo.”
“Ibig sabihin?”
Sumagot si Ariel.
“Nasa kanila ang phone niya.”
Hindi agad huminga si Jiro.
Parang may pumutok sa loob ng dibdib niya.
“Hindi.”
“Anak,” sabi ni Claire.
“Hindi pa ibig sabihin nasa kanila si Christian.”
“Pero phone niya, nasa kanila!”
Tumaas ang boses ni Jiro.
Hindi niya napigilan.
Si Christian ang unang naghatid sa kanya papunta sa La Vista.
Si Christian ang kasama niya sa malatang.
Si Christian ang nagturo sa kanya mag-drive gamit ang Audi.
Si Christian ang unang nagsabing hindi niya kailangang magalit kahit marami itong itinago.
Si Christian ang insan niya.
At ngayon, baka ginagamit na siya bilang pain.
—
Biglang umilaw ulit ang screen.
May bagong message.
Galing pa rin sa number ni Christian.
Isang audio file.
Tatlong segundo lang.
Walang nagsalita.
Walang gumalaw.
Si Vega ang unang kumilos.
“Ipe-play ko.”
Napahawak si Esther sa rosaryo.
Si Claire, napalapit kay Jiro.
Si Ariel, hindi kumurap.
Pinindot ni Vega.
Static muna.
Pagkatapos, boses ni Christian.
Mahina.
Hingal.
“Insan…”
Napakapit si Jiro sa mesa.
May kaluskos.
May parang tinakpang bibig.
Pagkatapos, isang bulong.
“Wag kang pupunta.”
Naputol.
Tatlong segundo.
Pero sapat para mabasag ang buong silid.
“Christian!” sigaw ni Jiro.
Walang sumagot.
Walang bagong tunog.
Walang live feed.
Walang kasiguraduhan.
Tanging yung boses lang ni Christian ang paulit-ulit sa isip niya.
Wag kang pupunta.
—
“Patugtugin ulit,” sabi ni Ariel.
Pinatugtog ulit ni Vega.
“Insan…”
Kaluskos.
“Wag kang pupunta.”
Napatingin si Jiro kay Ariel.
“Nasa kanila siya.”
Hindi sumagot si Ariel agad.
Pero hindi rin niya itinanggi.
“Tinitingnan natin.”
“Ano pang titingnan?”
Napalingon si Jiro sa screen.
“Sinabi niya na.”
“Pa, nasa kanila si Christian.”
At doon, biglang nag-ring ang isa pang secure line.
Hindi kay Christian.
Hindi kay Monching.
Hindi kay Dan.
Philippines relay.
Sinagot ni Vega.
Sa screen, lumabas ang live feed mula sa isang sasakyan.
Malabo.
Madilim.
Pero kilala ni Jiro ang mukha.
Si Nicole.
Nakaupo siya sa likod ng van.
Kasama ang dalawang Rueda operative.
Takot ang mata niya.
Pero buhay.
“Jiro?”
Napahakbang siya palapit.
“Nicole!”
“Okay ako,” mabilis niyang sabi.
“Okay ako.”
“Si Christian?” tanong ni Jiro.
Napaiyak si Nicole.
Hindi siya agad nakasagot.
Doon mas kinabahan si Jiro.
“Nicole.”
“Hinila niya ako palabas,” sabi ni Nicole.
“May dumating na dalawang lalaki.”
“Akala namin Rueda team.”
“Pero hindi.”
“Si Monching, lumaban.”
“Si Christian…”
Napalunok siya.
“Si Christian ang nagtulak sa akin papasok sa van.”
“Sabi niya, sabihin ko raw sa’yo…”
Hindi niya natuloy.
Hinawakan ni Jiro nang mahigpit ang mesa.
“Ano?”
Pinunasan ni Nicole ang luha niya.
“Wag kang magpapakabayani nang tanga.”
Sandaling tumigil ang mundo.
Kahit sa gitna ng takot, parang narinig ni Jiro ang tunay na boses ni Christian.
Yun talaga siya.
Insan na kahit delikado, may banat pa rin.
Pero hindi ito nakakatawa.
Mas lalong masakit.
“Nasaan si Monching?” tanong ni Ariel.
Sumagot ang isang operative sa tabi ni Nicole.
“Sir, separated po sila.”
“Last visual kay Monching, papasok sa likod ng building.”
“Last visual kay Christian, nakuha sa gate area.”
“Nakuha?” ulit ni Jiro.
Tahimik ang operative.
“Opo.”
Parang may kumapit sa lalamunan ni Jiro.
Si Esther, hinawakan ang braso niya.
Hindi para pigilan siya.
Para ipaalalang nandoon siya.
—
“Vega,” sabi ni Ariel.
“Pull the San Juan map.”
Lumabas sa malaking screen ang mapa.
Lumang building.
Gate.
Kalsada.
Likod na eskinita.
Posibleng labasan.
Cameras sa paligid.
Pero marami ang patay.
May ilang screen na puro black.
“Bakit walang feed?” tanong ni Claire.
“May pangharang ng signal sa area,” sagot ni Vega.
“Hindi buong barangay.”
“Specific radius lang sa paligid ng building.”
“Tamang-tama para putulin ang contact nina Monching at Christian.”
Tumingin si Jiro sa mapa.
Kailangan niyang pigilan ang sarili.
Kailangan niyang huwag magpaikot sa galit.
Dahil iyon ang gusto nila.
Gusto nilang sumugod siya.
Gusto nilang iwan niya ang Washington.
Gusto nilang lumipad siya pabalik sa Pilipinas.
Gusto nilang maging batang madaling hilahin gamit ang mahal niya sa buhay.
Pero hindi na siya pwedeng maging ganoon.
Hindi ngayon.
Hindi kung nakasalalay si Christian.
Hindi kung hawak pa ni Dan ang envelope.
Hindi kung gumagalaw pa si Salcedo.
“Hindi ako pupunta,” sabi niya.
Tahimik ang lahat.
Si Claire, napatingin sa kanya.
Si Ariel, bahagyang tumango.
Pero hindi tapos si Jiro.
“Pero hindi rin natin iiwan si Christian.”
Tumingin siya kay Vega.
“May ibang team sa San Juan?”
“Oo.”
“Gaano kalapit?”
“Anim na minuto kung walang harang.”
“Kung may harang?”
“Siyam hanggang labing-isa.”
“Masyadong matagal,” sabi ni Ariel.
“May mas malapit?” tanong ni Jiro.
Nagdalawang-isip si Vega.
“Meron.”
“Pero hindi Rueda.”
“Ano?”
“Local contact.”
“Kanino?”
Tiningnan muna ni Vega si Ariel.
Pagkatapos, si Claire.
“Dating tao ni Monching.”
“Hindi official.”
“Hindi security.”
“Pero San Juan local.”
Nagbago ang mukha ni Claire.
“Kilala ko ba?”
“Hindi ko alam.”
Lumabas sa screen ang pangalan.
Romy Dalisay.
Napakunot ang noo ni Claire.
“Romy?”
“Kilala mo?” tanong ni Jiro.
Dahan-dahang tumango si Claire.
“Dating driver ng city hall.”
“Hindi tao ni Papa.”
“Hindi rin tao ko.”
“Ano siya?”
“Taong laging nasa paligid.”
“Yung klase ng tao na alam kung sino ang pumasok sa building bago pa malaman ng guard.”
Napatingin si Ariel kay Vega.
“Tawagan mo.”
—
Tumunog ang linya.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
May sumagot.
Boses lalaki.
“Hindi ako tumatanggap ng utos mula sa mayayaman.”
Napatingin si Jiro kay Claire.
Lumapit si Claire sa mic.
“Romy.”
Tahimik sa kabilang linya.
Pagkatapos:
“Mayor?”
Hindi senator ang tawag.
Hindi ma’am.
Mayor.
Galing sa lumang San Juan.
Galing sa panahong hindi pa senador si Claire.
Galing sa mundong nagsimula ang lahat.
“Hindi na ako mayor,” sabi ni Claire.
“Sa akin, mayor pa rin.”
“May kailangan ako.”
“Alam ko.”
Tahimik.
Napalingon si Jiro.
“Alam mo?”
Si Romy ang sumagot.
“Nakita ko yung pintura.”
“Nakita ko rin yung batang kinuha nila.”
Natuyo ang bibig ni Jiro.
“Si Christian?”
“Kung yun yung batang maputi, payat, mukhang madaldal kahit takot, oo.”
“Buhay?”
“Oo.”
Napahinga si Jiro.
Hindi buo.
Pero sapat para hindi siya mabaliw.
“Nasaan siya?” tanong ni Ariel.
“Sa loob.”
“Anong loob?”
“Lumang records room.”
“Kaya mo bang ilabas?”
Tumawa nang mahina si Romy.
“Kung kaya ko, kanina ko pa ginawa.”
“Bakit?”
“Dahil hindi lang tao ni Salcedo ang nandoon.”
Tumahimik ang room.
“Ano ibig sabihin?” tanong ni Claire.
“May ibang grupo.”
“Brennan?” tanong ni Ariel.
“Hindi ko alam ang pangalan.”
“Pero hindi sila taga-San Juan.”
“Hindi sila pulis.”
“Hindi sila goons.”
“Mas tahimik.”
Tumingin si Jiro kay Ariel.
Brennan.
O ibang kamay na sumakay sa laro ni Salcedo.
Biglang lumabo ang linya.
Hindi na lang Luis.
Hindi na lang Brennan.
Nagtagpo na sila sa isang building.
At nasa gitna nito si Christian.
—
“Romy,” sabi ni Jiro.
Biglang napatingin sa kanya sina Claire at Ariel.
Hindi pa siya kilala ni Romy.
Hindi pa siya naririnig nito.
Pero siya ang tinawag sa pader.
Siya ang inaanyayahan.
Kaya siya ang kailangang magsalita.
“Ako si Jiro.”
Tahimik sa kabilang linya.
Pagkatapos, humina ang boses ni Romy.
“Alam ko.”
“Paano?”
“Kamukha mo ang nanay mo kapag nagpipigil umiyak.”
Hindi nakaimik si Jiro.
“Kailangan kong mailabas si Christian,” sabi niya.
“Alam ko rin.”
“Pero wag kang papasok,” sabi ni Romy.
“Hindi ako papasok.”
“Good.”
“Pero tutulungan mo kami.”
“Hindi ako sundalo.”
“Hindi rin ako.”
Tahimik.
“Pero may kilala kang pinto,” sabi ni Jiro.
“May alam kang daan.”
“May alam kang tao.”
“Kung records room yan, may lumang lagusan.”
“Walang lumang building sa Pilipinas na walang likod na pinto.”
Sa kabilang linya, tahimik si Romy.
Pagkatapos, mahina itong tumawa.
“Anak nga talaga ni Claire.”
Hindi ngumiti si Jiro.
“May daan ba?”
“Meron.”
“Saan?”
“Sa lumang bodega ng cleaning supplies.”
“Connected sa records room?”
“Hindi direkta.”
“Pero may kisame.”
“Kisame?”
“Oo.”
“Kung payat yung pinsan mo, kasya.”
Napapikit si Jiro.
“May phone pa ba siya?”
“Wala na.”
“May paraan ka bang maabot siya?”
“Meron.”
“Ano?”
“Lalagyan ko ng tunog ang kisame.”
“Tunog?”
“Tatlong katok.”
Tok.
Tok.
Tok.
Nanigas si Jiro.
“Wag.”
Nagulat si Romy.
“Bakit?”
“Tatlong katok ang ginagamit ng kalaban.”
Tahimik.
Mabuti.
May isang patibong silang naiwasan.
Kung ginamit ni Romy ang tatlong katok, baka inakala ni Christian na Brennan o tauhan ni Salcedo ang nasa taas.
Baka hindi siya gumalaw.
Baka lalo siyang napahamak.
“Dalawa,” sabi ni Jiro.
“Dalawang katok lang.”
“Tapos sabihin mo…”
Huminga siya nang malalim.
“…malatang.”
Napalingon si Claire.
Hindi niya alam ang ibig sabihin.
Pero alam ni Jiro.
At alam ni Christian.
Yung unang kain nila bago pumunta sa La Vista.
Yung biro ni Jiro.
Magbabayad tayo tapos tayo pa magluluto?
Yung sagot ni Christian.
Part yan ng experience, insan.
Kung marinig ni Christian ang salitang iyon, malalaman niyang hindi kalaban ang nasa itaas.
“Malatang?” ulit ni Romy.
“Oo.”
“Wag mong tanungin.”
“Hindi ko itatanong.”
“Good.”
—
Biglang may bagong message sa screen.
Galing sa number ni Christian.
Hindi larawan.
Text.
JIRO WAS ONLY THE DOOR.
Tahimik.
Pagkatapos, sumunod ang isa pa.
THE LETTER IS THE LOCK.
Hindi na kailangang sabihin kung anong letter.
Yung envelope.
Yung nasa dibdib ni Dan.
Yung hinahanap ng mga tao sa Pilipinas.
Yung bagay na hindi pa nabubuksan dahil para lang kay Jiro.
Napahawak si Jiro sa singsing.
May singsing siya.
May envelope si Dan.
May building si Salcedo.
May Christian sa loob.
May Brennan sa paligid.
May lumang mundo ni Luis na gumagalaw.
At sa unang pagkakataon, nakita ni Jiro ang hugis ng patibong.
Hindi nila kailangan si Jiro sa San Juan.
Kailangan nilang pagdugtungin si Jiro at ang sulat.
Kahit saan.
Kahit sa Washington.
Kahit sa pamamagitan ng takot.
“Kailangan nila akong magpabukas ng envelope,” sabi ni Jiro.
Tumango si Ariel.
“At kailangan nila si Dan para makuha iyon.”
Mahinang dagdag ni Claire:
“At kailangan nila ang mga mahal mo para pilitin kang gawin iyon.”
Tumingin si Jiro sa screen.
WELCOME JIRO.
THE LETTER IS THE LOCK.
Ngayon, mas malinaw.
Hindi pa invitation ang huling message.
Instruction iyon.
May pintong binuksan.
May kandadong susunod.
At ang susi, hindi lang singsing.
Siya.
Huminga si Jiro nang mabagal.
“Pa.”
“O?”
Tumingin siya kay Ariel.
“Ilabas natin si Christian.”
“Tulungan natin si Dan.”
“Hanapin natin si Melissa at Lanie.”
“At pagdating ng envelope…”
Tahimik ang lahat.
“Hindi ako magpapabukas dahil tinatakot nila ako.”
Humigpit ang hawak niya sa singsing.
“Bubuksan ko yun dahil ako ang pipili.”
Sa screen, may bagong tunog mula sa linya ni Romy.
Mahina.
Halos hindi marinig.
Dalawang katok.
Tok.
Tok.
Pagkatapos, boses ni Romy.
“Malatang.”
Ilang segundo ang dumaan.
Mahaba.
Mabigat.
Pagkatapos, may mahinang boses mula sa likod ng kisame.
Si Christian.
“Insan?”
Napaluhod si Jiro sa harap ng screen.
Hindi dahil talo siya.
Kundi dahil buhay pa si Christian.
At sa unang pagkakataon mula nang lumabas ang salitang WELCOME, may sagot na sila.
Hindi sila papasok sa pinto ng kalaban.
Sila ang gagawa ng sarili nilang daan. /Itutuloy sa susunod na kabanata