Kabanata 158: Ang pamalit sa unang relay
“Christian, anak. Lumabas ka. Nasa kanila ako.”
Humakbang si Christian patungo sa sirang shutter.
Hinablot ni Monet ang balikat niya. “Huwag kang maniwala. Nagamit na nila ang boses nina Tomas at Jiro.”
Sinuri ni Vega ang tunog.
“Kopya iyan. Inuulit ang parehong paghinga kada apat na segundo.”
Muling nagsalita ang boses.
“Anak, bilisan mo.”
Kumapal ang usok.
Inutusan ni Monet ang unang Rueda guard na dalhin sina Nicole at Marta sa malamig na imbakan. Isinama nito ang latang kinalalagyan ng scanner. Nanatili ang ikalawang bantay sa nakaposas na salarin.
“Walang magsasalita,” bilin ni Monet kay Nicole.
Tumango siya bago isinara ang bakal na pinto.
Tatlong lalaking may respirator ang pumasok sa siwang ng shutter. Hindi bala ang pinaputok nila kundi maiikling palasong may pampatulog.
“Buhay ang anak!” sigaw ng isa.
Inilayo ni Monet si Christian. Tumama ang unang palaso sa dingding. Ang ikalawa ay bumaon sa balikat ng bantay.
Bumagsak ito, ngunit hindi binitiwan ang kadena ng preso.
Sinipa ng nakaposas na lalaki ang kamay ng bantay. Kinuha niya ang susi sa sinturon nito at pinalaya ang sarili.
Sinalubong siya ni Christian ng suntok.
Napaatras ang salarin sa mga sako ng harina. Hinablot ni Monet ang nahulog na baril ng bantay at pinaputukan ang ilaw sa ibabaw ng mga mananalakay.
Nagdilim ang stockroom.
“Sa kusina!” utos niya.
Tumakbo silang dalawa sa likurang pinto. Sumunod ang dalawang lalaki habang ang ikatlo ay bumalik sa kanilang kasabwat.
Paglabas nina Monet at Christian sa eskinita, biglang bumuhos ang ulan. Isang motorsiklo ang humarurot patungo sa kanila.
Itinulak ni Christian si Monet. Dumaan ang motorsiklo sa pagitan nila. Hinablot ng sakay ang damit ni Christian at kinaladkad siya.
Tumalon si Monet sa likod ng motorsiklo.
Sinakal niya ang sakay. Kumabig ang nagmamaneho at tumama sa pader. Gumulong silang tatlo sa basang semento.
Bumangon si Christian. “Ayos ka lang?”
Bago nakasagot si Monet, bumukas ang pinto ng itim na van sa dulo ng eskinita.
Dalawang lalaki ang lumabas. Pareho silang may hawak na aparato tulad ng inilagay sa lumang peklat ni Monching.
“Hindi nila kailangan ang boses mo,” sabi ni Monet. “Katawan mo ang kailangan.”
Nagpaputok siya. Tinamaan sa hita ang unang lalaki, ngunit nakapagtago ang ikalawa sa likod ng van.
Mula sa panaderya, sumigaw ang nakatakas na preso.
“Relay team, kunin ang tagapagmana!”
Umarangkada nang paatras ang van.
Hinila ni Monet si Christian, ngunit bumukas ang pinto sa gilid. Isang bakal na kawad ang kumawit sa baywang ni Christian.
Kinaladkad siya patungo sa van.
Kumapit si Monet sa kawad. Sumayad ang kaniyang tuhod sa binahang semento habang bumibilis ang sasakyan.
Gamit ang kawad, hinila ni Monet ang sarili papasok.
Sa loob ng van, nakita niya ang isang upuang may mga restraining strap. Sa tabi nito ay may kahong may tatak:
PROJECT 4.
FIRST RELAY REPLACEMENT.
MONCHING BLOODLINE ONLY.
“Jiro,” hingal ni Monet sa linya. “Hindi nila gustong patayin si Christian. Gagawin nila siyang bagong transmitter.”
Sumara ang pinto ng van.
Kasama sa loob sina Christian at Monet. /Itutuloy sa susunod na kabanata