Kabanata 11 – Tatlong pandesal
Bitbit ang isang daang piso, unang ginawa ni Jiro ang maghanap ng makakainan.
Hindi siya naglakad nang matagal bago niya makita ang isang maliit na bakery sa gilid ng kalsada. Lumang-luma ang karatula. Kupas na ang pintura. Sa loob ay may maliit na pugon at isang salamin na lalagyan ng tinapay.
Mainit ang hangin sa loob. Amoy harina at bagong lutong pandesal.
“Ate, tatlong pandesal,” sabi ni Jiro.
Lumapit ang babae sa likod ng salamin. Kinuha ang sipit at inilagay ang tatlong pandesal sa maliit na papel na supot.
“Kape?” tanong ni Jiro habang nakatingin sa termos na nasa gilid ng mesa.
“Instant lang,” sagot ng tindera.
Tumango siya.
Binuksan ng tindera ang isang pakete ng instant coffee at nilagyan ng mainit na tubig mula sa termos. Ibinigay niya ang basong plastik kay Jiro habang sinusuklian ang pera.
Paglabas ni Jiro ng bakery, sumalubong sa kanya ang tirik na araw.
Alas nuebe na ng umaga.
Mainit na ang semento ng bangketa. Parang umaakyat ang init mula sa lupa.
Umupo siya sa gilid ng kalsada, sa isang bahagi na may kaunting lilim mula sa poste ng kuryente.
Binuksan niya ang papel na supot.
Tatlong pandesal.
Walang palaman.
Kinuha niya ang una at dahan-dahang kinagat. Malutong sa labas, mainit pa nang kaunti sa loob.
Habang ngumunguya, hinihipan niya ang kape sa plastik na baso.
Sa harap niya ay abala ang kalsada. May jeep na huminto para magsakay ng pasahero. May delivery truck na bumusina. May dalawang batang naglalakad na may bitbit na backpack.
Habang kumakain, bumalik sa isip ni Jiro ang pupuntahan niya.
La Vista.
Ni hindi niya alam ang eksaktong address.
Isang pangalan lang ang hawak niya. Isang lugar na naririnig niya sa balita at sa mga usapan ng matatanda.
Dapat ba siyang tumuloy?
Pagdating niya doon, ano ang gagawin niya?
Wala siyang sagot.
Humigop siya ng kape. Mapait ang lasa pero mainit at nakakagising.
Siguro bahala na.
Gusto lang niyang makita ang lugar. Silipin mula sa labas. Baka makakita ng matataas na bahay. Malalaking gate. Mga sasakyang hindi niya kayang bilhin.
Pagkatapos, uuwi na rin siya.
Sapat na iyon.
Kinuha niya ang pangalawang pandesal.
Mas mabagal na ang kanyang pagnguya. Parang sinusukat niya ang bawat kagat.
Iniisip niya ang lalakarin. Mga highway. Mga tulay. Mga intersection na puno ng sasakyan.
Pero sanay siya sa lakaran.
Nakaya na nga niyang maglakad mula Quezon City hanggang Alabang noon.
Tatlong pandesal lang ang binili niya.
Ayaw niyang ubusin agad ang pera.
Nang maabot niya ang huling pandesal, halos malamig na ang kape sa kanyang kamay.
Kinagat niya ang tinapay.
Sa huling kagat, may bigla siyang narinig mula sa kabilang bahagi ng kalsada.
“Jiro!”
Napalingon siya.
“Oyyy!”
Isang boses na matagal na niyang hindi narinig.
Napakurap siya.
Pagkatapos ay nakita niya ang isang lalaking tumatakbo papalapit mula sa kabilang bangketa.
May dalang helmet. Pawisan. Ngumingiti.
Pamilyar ang mukha.
Parang mula sa isang bahagi ng buhay niya na matagal na niyang iniwan. /Itutuloy sa susunod na kabanata