Kabanata 134: Ang huling saksi
“Nakita na ang sasakyan,” sabi ng Palace operative.
Lumabas sa tablet ni Monet ang puting van na nakatala para sa lingguhang suplay sa silid ni Senator Luis. Mabilis itong tumatakbo palayo sa drainage exit.
“Iyan ang lumabas matapos mawala si Monching,” sabi ni Jiro sa ligtas na linya. “Malamang nasa loob siya. Posibleng kasama rin ang saksi.”
Si Monching ang nakakakilala sa mga lumang gawain ng pamilya De Dios. Ang saksi naman ang maaaring makapagsabi kung sino ang nag-utos na iligtas si Jiro labingwalong taon na ang nakalipas.
“Harangin ninyo,” utos niya. “Pero huwag papaputukan ang van.”
Dalawang Palace vehicle ang lumapit. Nang makita sila ng drayber, iniliko nito ang van at pumasok sa makitid na service road.
Sumunod ang sasakyan ni Monet.
Sa unahan, inilatag ng mga operatiba ang spike strip. Tinamaan ang kanang gulong ng van. Umikot iyon, sumalpok sa konkretong harang, at huminto.
Tumakbo ang drayber patungo sa eskinita. Hinabol siya ng dalawang operatiba habang lumapit si Monet sa likod ng van.
“Monching!”
Binuksan ng Palace team ang pinto.
Nakahandusay si Monching sa sahig, nakagapos ang mga kamay. Duguan ang balikat nito, ngunit gising.
“Nasaan ang kasama mo?” tanong ni Monet habang pinuputol ang tali.
“May isa pang sasakyan,” hingal ni Monching. “Inilipat nila ang matanda bago ninyo kami maabutan.”
Dumating sa tablet ang mukha nina Jiro, Claire, at Ariel mula Washington. Nasa isa pang screen sina Nicole, Marta, at Christian sa panaderya.
“Uncle, paano ka muling nahuli?” tanong ni Christian.
“Ipinatanggal ni Tomas ang tali ko sa ilalim ng San Juan,” sagot ni Monching. “Pero sinalakay kami sa lagusan. Itinulak niya ako palayo bago ako nawalan ng malay. Hindi ko alam kung nakatakas siya.”
Napatango si Jiro. Hindi pa rin nila mapatutunayang kakampi si Tomas, ngunit malinaw na hindi rin sapat ang muling pagkakagapos ni Monching upang ituring siyang kalaban.
“Yung apat na kumpas?” tanong ni Claire.
“Babala. Kompromisado ang Foundation.”
“May narinig ka roon?” tanong ni Monet.
“Sinabi ng lalaking may singsing na nasa kay Claire ang huling pahina.”
Napatingin ang lahat kay Claire.
“Wala akong pahina,” sabi niya.
“Huwag muna nating ipalagay na totoo ang narinig niya,” sabi ni Jiro. “Gumagamit sila ng totoong detalye para palusutin ang kasinungalingan. Pero kailangan nating suriin ang unang sulat na ibinigay mo kay Gabriel.”
Napapikit si Claire, pilit inaalala ang gabing iniwan niya ang sanggol sa Foundation.
“Yung matandang kasama mo,” sabi ni Ariel. “Nakita mo ba ang mukha?”
Tumango si Monching.
“Sa ilalim ng tulay, inalis nila ang takip sa ulo niya. Nakita ko na dati ang mukha niya—sa lumang larawan nina Gabriel at Miguel, at sa video na sinuri natin.”
“Sino siya?” tanong ni Monet.
Huminga nang malalim si Monching.
“Gabriel Serrano.”
Napahawak si Claire sa mesa.
“Si Gabriel ang tumanggap ng sulat at singsing mula sa akin,” sabi niya. “Bago ipinagpatuloy ni Tomas ang ruta papunta kay Esther. Alam niya kung sino ang nagsimula ng lahat.”
Ang taong inakala nilang patay ay buhay.
At nasa kamay na ng kalaban. /Itutuloy sa susunod na kabanata