Kabanata 1: Sulat sa pasimano
Alas-singko pa lang ng umaga, gising na si Jiro.
Madilim pa ang eskinita sa Tatalon, Quezon City. Amoy usok ng uling at basang karton ang hangin. Sa labas ng barong-barong nila, may nagkakape na kapitbahay, may nag-aaway na mag-asawa, may batang umiiyak. Ganito na mula pagkabata niya.
Tahimik siyang nagsuot ng kupas na hoodie at tsinelas na manipis ang swelas. Inayos niya ang kariton sa gilid ng bahay—kalawangin na ang gulong, pero kaya pa. Mangalakal na naman. Plastic, bote, lata. Kahit ano basta may benta.
Graduate na siya ng senior high. May diploma na nakasabit sa dingding, katabi ng lumang litrato ng tatay niyang namatay sa construction accident noong siyam na taong gulang siya. Simula noon, silang dalawa na lang ng nanay niyang si Esther.
Magaling sana siya sa Math. Sabi ng adviser niya, puwede raw siyang mag-entrance exam sa state university. Pero entrance pa lang, may bayad na. Paano pa tuition, pamasahe, libro?
Paglingon niya sa loob ng bahay, napansin niya ang nanay niya sa may pasimano. Nakakunot ang noo nito, may hawak na sulat na tila ilang beses nang binasa. Nanginginig ang kamay.
“Ma?” tanong ni Jiro, sumilip sa loob. “May problema ba?”
Hindi agad sumagot si Esther. Tinitigan lang siya—ang matangkad na binata na ngayon, may natural na tikas kahit gusgusin ang damit at porma. Parang may gustong sabihin pero hirap ilabas.
“Dumating na nga ang takdang oras,” mahina nitong sabi.
Napatigil si Jiro. “Anong oras?”
Huminga nang malalim si Esther. Parang may mabigat na bato sa dibdib.
“Anak,” nangingilid ang luha nito, “may ipagtatapat ako. Hindi ako ang nanay mo.” /Ituloy sa Kabanata 2