Kabanata 91: Huli na kayo
Tahimik ang loob ng San Isidro Labrador Parish.
Pero hindi ito yung tahimik na payapa.
Ito yung tahimik na may nakatingin.
Yung pakiramdam na may gumagalaw sa paligid kahit wala kang nakikita.
Nakatayo si Christian sa gitna ng lumang sacristy.
Nasa kamay niya pa rin ang piraso ng papel.
Yung papel na iniwan ng matandang lalaki.
Yung papel na may tatlong salita lang.
HULI NA KAYO.
Paulit-ulit niya itong binasa.
Parang baka mag-iba ang nakasulat.
Hindi nagbago.
Sa tabi niya, si Monching.
Tahimik.
Nakatitig sa notebook ni Arturo Velasco.
Mas nababahala siya ngayon kaysa noong may humahabol kay Nicole.
Dahil ang habulan, nakikita.
Ito—
Hindi.
“Pa.”
Napalingon si Monching.
“Ano?”
“Paano kung totoo?”
Tahimik.
“Alin?”
“Na huli na tayo.”
Hindi agad sumagot si Monching.
Huminga siya nang malalim.
Pagkatapos, tumingin sa paligid ng simbahan.
Sa altar.
Sa mga pews.
Sa mga rebulto.
Sa mga dingding na ilang dekada nang nakatayo.
“Anak…”
Mahina ang boses niya.
“Sa mga ganitong laban…”
Tumigil siya.
“…kapag sinabi nilang huli ka na, hindi ibig sabihin tapos na.”
Tahimik.
“Kundi nauuna sila.”
Napatingin si Christian sa papel.
At doon siya mas kinabahan.
Dahil kung nauuna ang Brennan—
Saan?
Kanino?
Ano ang nakuha nila?
—
Maya-maya, tumunog ang secure phone ni Monching.
WASHINGTON.
Sinagot niya agad.
“Yes, sir.”
Sa kabilang linya, si Ariel.
“Ano ang nakita ninyo?”
Napatingin si Monching sa papel.
“Someone got there before us.”
Tahimik.
“Who?”
“Hindi namin alam.”
“Pero may visual si Christian.”
Napatingin si Ariel sa kabilang linya.
“Describe him.”
Si Christian ang lumapit.
Kinuha ang telepono.
“Matangkad.”
“Payat.”
“Naka-sombrero.”
“Mga singkwenta o sisenta ang edad.”
Tahimik.
Pagkatapos—
“May kakaiba ba?”
Napaisip si Christian.
At doon niya naalala.
Yung ngiti.
Yung paraan ng pagtingin.
Parang kilala sila.
Parang inaasahan sila.
“Oo.”
Tahimik.
“Parang hindi siya natatakot.”
Sa kabilang linya, walang sumagot agad.
At iyon ang mas nakakatakot.
—
Pagkababa ng tawag, mabilis na kumilos ang mga tao ni Monching.
Sinuyod nila ang buong compound.
Mga lumang storage room.
Mga drainage line.
Mga lumang opisina ng pari.
Pati ang kampanaryo.
Wala.
Walang bakas.
Parang hangin.
Parang hindi dumaan.
Hanggang sa may sumigaw.
“Sir!”
Lahat napalingon.
Isa sa mga operatiba.
May hawak na lumang ledger.
Maalikabok.
Halatang hindi nagagalaw sa mahabang panahon.
“Ano yan?”
Lumapit si Monching.
Binuksan ang ledger.
Mga pangalan.
Mga donasyon.
Mga tala.
Walang kakaiba.
Hanggang sa pinakahuling pahina.
At doon—
May isang pangalan.
Hindi donasyon.
Hindi record.
Parang iniwan lang.
Sinulat nang mag-isa.
GABRIEL SERRANO.
Tahimik.
Mas lalo pang nanlamig ang pakiramdam.
Dahil sa ilalim nito—
May isa pang pangalan.
ARTURO VELASCO.
At sa pinakailalim—
Isang pangalang wala pa nilang naririnig kailanman.
MIGUEL SERRANO.
“Pa…” bulong ni Christian.
Napatingin si Monching.
“Ano?”
“Pareho silang Serrano.”
Tahimik.
Dahan-dahang bumigat ang hangin sa silid.
Parang may bagong piraso ng puzzle.
At hindi nila gusto ang nakikita.
“Gabriel…”
Bulong ni Monching.
“Miguel…”
Napatingin siya sa simbahan.
Sa altar.
Sa mga rebulto.
Sa mga lumang dingding.
At may biglang naalala.
“Christian.”
Napalingon ang anak niya.
“Yung matandang lalaki.”
“O?”
“Hindi mo ba napansin?”
Tahimik.
Napaisip si Christian.
At doon—
Parang may kidlat na dumaan sa isip niya.
Nanlaki ang mata niya.
“Pa…”
Mahina.
“Yung mukha…”
“Ano sa mukha?”
Napalunok si Christian.
“Kamukha niya si Gabriel Serrano.”
Tahimik.
Walang gumalaw.
Kahit ang mga operatiba.
Kahit ang mga tao sa paligid.
Dahil kung tama si Christian—
May dalawang posibilidad lang.
Patay na si Gabriel.
O—
May pamilya siyang hindi kailanman nabanggit.
At isa sa kanila ang nakakita sa kanila ngayong araw.
Sa labas ng simbahan, nagsimulang umihip ang hangin.
Mahina.
Pero malamig.
At sa kung saan man sa Quezon City—
May isang matandang lalaki na alam na alam kung gaano sila kalapit.
At kung gaano pa rin sila kalayo. /Itutuloy sa susunod na kabanata