Kabanata 92: Ang pangalang naiwan
Tahimik ang lumang opisina sa likod ng simbahan.
Nakapatong sa mesa ang ledger.
Nakatutok dito sina Monching at Christian.
Sa pahina, tatlong pangalan lang ang nakasulat.
GABRIEL SERRANO.
ARTURO VELASCO.
MIGUEL SERRANO.
Parang wala.
Pero sa mundo nila ngayon, sapat na iyon para baguhin ang lahat.
“Pa…”
Mahina ang boses ni Christian.
“Kung kapatid ni Gabriel si Miguel…”
Hindi niya tinapos.
Hindi na kailangan.
Naiintindihan ni Monching.
At kung tama sila—
Hindi nag-iisa si Gabriel.
Hindi siya simpleng fixer.
Hindi siya simpleng tauhan ni Senator Luis.
May sarili siyang pamilya.
May sarili siyang network.
May sarili siyang plano.
At mukhang buhay pa ang ilan sa kanila.
—
Tumunog ang secure phone.
WASHINGTON.
Agad itong sinagot ni Monching.
“Yes, sir.”
Sa kabilang linya, si Ariel.
Kasama sina Claire, Jiro, at Vega sa operations room.
“Ano ang nakita ninyo?”
Tahimik si Monching.
Pagkatapos—
“Miguel Serrano.”
Walang sumagot agad.
Sa Washington, napatingin si Claire kay Ariel.
Parang may kung anong kumislap sa alaala niya.
“Miguel…”
Mahina.
Parang kinakausap ang sarili.
Napalingon si Jiro.
“Ma?”
Tahimik si Claire.
At maya-maya—
Dahan-dahan siyang napaupo.
Nanlaki ang mata.
“Ako…”
Napatingin si Ariel sa kanya.
“Ano?”
Huminga nang malalim si Claire.
“Miguel Serrano.”
“Minsan ko siyang nakita.”
Tahimik ang buong operations room.
Lahat napatingin sa kanya.
“Kailan?”
Napapikit siya.
At bumalik ang alaala.
—
2008.
Dalawang linggo bago mawala si Ruel.
Nasa lumang townhouse sila.
Mainit ang gabi.
Pagod si Claire.
Pitong buwan nang buntis.
Nasa kusina siya nang may kumatok.
Pagbukas niya—
May isang matandang lalaki.
At may batang lalaki sa tabi nito.
Mga dose anyos siguro.
Tahimik.
Parehong tahimik.
“Nasaan si Gabriel?” tanong ng matanda.
“Wala po siya dito,” sagot ni Claire.
Tumango ang lalaki.
At bago umalis—
May sinabi ito.
“Sabihin mo kay Gabriel.”
Tahimik.
“Na huli na ang unang tagapag-ingat.”
Napadilat si Claire.
Bumalik siya sa kasalukuyan.
Nanlamig ang buong silid.
“Huli na ang unang tagapag-ingat…”
Bulong ni Ariel.
Napatingin siya kay Vega.
Napatingin si Vega sa kanya.
Pareho nilang naalala.
Yun din ang mensaheng iniwan sa simbahan.
HULI NA KAYO.
Tahimik.
Parang may piraso ng puzzle na pumasok sa tamang puwesto.
“Pa…”
Napatingin si Jiro kay Ariel.
“Hindi kaya…”
Tumigil siya.
“…magkakaugnay lahat?”
Walang sumagot.
Dahil malinaw na.
Magkakaugnay nga.
—
Sa kabilang panig ng Maynila, may isang lumang bahay sa Project 4.
Tahimik.
Walang ilaw sa labas.
Mukhang abandonado.
Sa loob—
May isang matandang lalaki na nakaupo sa harap ng lumang telebisyon.
Naka-off.
Hindi niya pinapanood.
Sa harap niya—
May isang lumang litrato.
Dalawang batang lalaki.
Magkapatid.
Gabriel.
At Miguel.
Dahan-dahan niyang hinawakan ang larawan.
Maya-maya—
Tumunog ang lumang telepono.
Hindi cellphone.
Hindi secure line.
Lumang telepono.
Tinanggap niya.
“Hello.”
Tahimik sa kabilang linya.
Pagkatapos—
Boses ng isang babae.
“We found the notebook.”
Napapikit ang matanda.
“Of course you did.”
“Should we move?”
Tahimik.
Mas matagal.
Pagkatapos—
Tumayo siya.
Mabagal.
Matanda na.
Pero matalim pa rin ang mata.
“Hindi pa.”
Tahimik.
“Kailangan muna nilang maintindihan kung ano ang hinahanap nila.”
“Do they know about the boy?”
Napatingin siya sa larawan.
Sa batang nasa litrato.
Sa batang matagal nang lumaki.
Sa batang matagal nang nawala.
“Hindi pa.”
Tahimik.
“At sana…”
Tumigil siya.
“…huwag pa muna.”
Pagkababa niya ng telepono, lumapit siya sa isang lumang aparador.
Binuksan.
Sa loob—
May kahon.
Maliit.
Gawa sa kahoy.
At sa ibabaw nito—
Nakaukit ang parehong simbolo na nasa singsing ni Claire.
Dahan-dahan niya itong hinawakan.
Alam niya ang isang bagay na hindi pa alam nina Ariel.
Hindi si Jiro ang batang itinago.
May isa pa.
At kung buhay pa ito—
Mauuna siyang mahanap ng mga Brennan. /Itutuloy sa susunod na kabanata