Kabanata 37: Welcome dinner
Pagpasok pa lang ng sasakyan sa mansyon, napansin agad ni Jiro ang kakaiba.
Maliwanag ang buong bakuran.
Hindi lang basta ilaw. May mga nakasabit na ilaw sa mga puno. May nakaayos na ilaw sa driveway. May mga taong naglalakad, may hawak na plato, may nagkukwentuhan.
Pagbukas ng pinto, bumungad agad ang tugtog.
May kumakanta.
Live.
Malinis ang boses, may kasamang gitara.
Napahinto si Jiro sa may pintuan.
Pagpasok niya, halos hindi siya makahinga sa dami ng nakikita.
Mahahabang mesa, punong-puno ng pagkain. Iba’t ibang putahe. May mga tray na kumikinang sa ilaw. May mga waiter na paikot-ikot.
May mga bisita.
At hindi basta bisita.
Mga tao mula sa Tatalon.
“Uy! Si Jiro!”
Napalingon siya.
“Si Jiro nga!”
Nanlaki ang mata niya.
“Kuya Jiro!”
“Pre!”
Mga pamilyar na mukha. Mga kapitbahay. Mga taong nakasama niya sa hirap.
“At nandito kayo…?” tanong niya, halos hindi makapaniwala.
Tumawa si Esther.
“Kasabwat ako,” sabi niya. “Inimbita namin sila.”
“Lahat?”
“Halos,” sagot ni Esther.
Nilapitan siya ng isa.
“Grabe ka na, Jiro! Dito ka na pala nakatira?”
“Libre ba ’to lahat?” biro ng isa pa.
Natawa si Jiro.
“Oo yata…”
Pero sa gitna ng ingay, bigla siyang napatigil.
May nakita siya sa may gilid.
Nakatayo. Tahimik. Nakatingin sa kanya.
Si Nicole.
Yung tindera.
Yung crush niya.
Parang biglang humina ang paligid.
Naglakad siya palapit.
“Nicole…”
Napatingin si Nicole.
Napangiti siya, pero halatang kinakabahan.
“Hi…”
Saglit silang nagkatinginan.
“Ikaw… grabe,” sabi ni Nicole. “Hindi na kita makilala.”
Napakamot si Jiro.
“Hindi ko rin alam kung paano nangyari…”
“Totoo ba ’to?” tanong ni Nicole, sabay tingin sa paligid. “Parang panaginip.”
“Parang ganun na nga,” sagot ni Jiro.
Tahimik sandali.
Napansin ni Jiro ang suot ni Nicole.
Simpleng dress. Malinis. Maayos. Ibang-iba sa nakikita niya dati sa tindahan.
“Ang ganda mo,” bigla niyang sabi.
Napatawa si Nicole, napatakip ng bibig.
“Loko ka…”
“Hindi, seryoso.”
“Si Tita Esther pumili nito,” sabi ni Nicole.
“Bagay sa’yo,” sagot ni Jiro.
Napatingin si Nicole sa kanya.
“Ikaw… parang artista,” sabi niya.
Natawa si Jiro.
“Hindi ah.”
“May shades ka pa,” biro ni Nicole.
Hinawakan ni Jiro ang suot niyang sunglasses.
“Ah… oo nga…”
“Bagay,” sabi ni Nicole, nakangiti.
Saglit na katahimikan.
Sa likod nila, patuloy ang kantahan.
May nagtatawanan. May nagkukwentuhan.
Pero sa pagitan nila, parang bumagal ang oras.
“Hindi ka pa rin nagbago,” sabi ni Nicole, mahina.
“Wag ka rin,” sagot ni Jiro.
Nagkatinginan sila.
Sa gitna ng marangyang ilaw at bagong mundo, may isang bagay na nanatiling totoo.
At doon, sandali, naging simple ulit ang lahat. /Itutuloy sa susunod na kabanata