Kabanata 27: Unang andar
Sumakay si Jiro sa passenger seat.
Dahan-dahan.
Parang ayaw niyang madumihan kahit ang sahig.
Pag-upo pa lang niya—
Napahinga siya nang malalim.
“Iba talaga…”
Mahina niyang sabi.
Ang upuan, balot sa makinis na leather.
May konting lamig, parang bagong bukas na kwarto na may aircon.
Yumakap sa likod niya ang hulma ng seat.
Hindi matigas.
Hindi rin sobrang lambot.
Sakto.
Sa harap niya, kita niya ang dashboard.
Malinis ang layout.
May dalawang screen—isang digital instrument panel sa harap ng manibela at isang infotainment screen sa gitna.
Parang tablet.
Maliwanag.
Malinaw.
May ambient lighting sa gilid ng dashboard.
Banayad ang glow.
Hindi masakit sa mata.
Parang high-end na kwarto na may mood light.
“Parang spaceship…” bulong niya.
Napangiti si Christian habang inaayos ang seat.
“Welcome to the future.”
Hinawakan niya ang manibela.
Makapal ang grip.
May mga buttons.
“Ganito ‘yan,” sabi ni Christian.
“Automatic ‘to.”
“Walang clutch.”
“Brake, gas, steering lang muna isipin mo.”
Tumango si Jiro.
Nakatingin lang.
Absorb lahat.
“Dito ka sa una matuto.”
“Pakiramdaman mo lang.”
Dahan-dahang umandar ang sasakyan.
Tahimik ang makina.
Halos walang tunog.
“Ganito ka smooth?” tanong ni Jiro.
“Oo,” sagot ni Christian.
“Premium ‘to eh.”
Unti-unti silang umikot sa loob ng La Vista.
Isang kanto.
Isa pa.
Tatlo.
Pinapakita ni Christian ang basic.
“Dito ka magpreno.”
“Dahan lang.”
“Ganito hawakan ang manibela.”
Tahimik si Jiro.
Pero halatang excited.
Mata lang ang gumagalaw.
Lahat sinusundan.
Pagkatapos ng ilang ikot—
Lumiko si Christian palabas.
Diretso sa gate ng La Vista.
“Insan, nag-almusal ka na ba?” tanong niya.
Napailing si Jiro.
“Di pa nga eh.”
“Kagigising ko lang.”
“Tara,” sabi ni Christian.
“Punta tayo sa paborito kong paresan sa may Anonas.”
Napakunot ang noo ni Jiro.
“Insan…”
“Di pa nga ako nagbibihis.”
Sumulyap si Christian sa kanya.
“Ok lang ‘yan.”
“Hindi ka na taga-Tatalon.”
Napatawa si Jiro.
“Grabe ka.”
Habang palabas sila ng Katipunan—
Napatingin si Jiro sa labas.
Mga sasakyan.
Mga tao.
Mga tindahan.
Pero iba na ang pakiramdam.
“Iba pa rin…” bulong niya.
Napatingin siya kay Christian.
“Parang nananaginip pa rin ako.”
Tahimik si Christian.
Nakikinig.
“Kahapon lang…”
Mahina ang boses ni Jiro.
“Tiniis kong maglakad mula Tatalon.”
“Wala akong kahit ano.”
Napatingin siya sa kamay niya.
“Hawak ko ngayon—iPhone.”
“Tapos may kotse pa…”
Napailing siya.
Hindi pa rin siya makapaniwala.
“Parang isang araw lang…”
Saglit na natahimik.
Pagkatapos—
“Simula pa lang ‘yan, insan,” sabi ni Christian.
Sabay liko mula Katipunan. /Itutuloy sa susunod na kabanata