Kabanata 24: Unang gabi
Tahimik na ang buong bahay.
Isa-isa nang nawala ang mga tunog.
Ang kalansing ng kubyertos.
Ang usapan sa hapag.
Ang mahinang yabag sa hallway.
Sa loob ng kwarto, mag-isa si Jiro.
Nakatayo siya sa gitna.
Hindi pa rin niya alam kung saan magsisimula.
Napatingin siya sa kama.
Malaki.
Malapad.
Parang kasya ang tatlo, apat na tao.
Lumapit siya.
Dahan-dahan siyang umupo sa gilid.
Lumubog agad ang kutson.
Napatawa siya nang mahina.
“Grabe…”
Mahina niyang sabi.
Humiga siya.
Dahan-dahan.
Parang natatakot siyang baka may magbago kapag bigla siyang gumalaw.
Nakatitig siya sa kisame.
Hindi pa rin siya sanay.
Sa Tatalon—
Banig lang.
Manipis.
Minsan, mararamdaman pa niya ang semento sa ilalim.
Kapag malamig ang gabi, mas malamig ang sahig.
Kapag mainit, parang umiinit din ang katawan niya.
Pero dito—
Malambot.
Mainit.
Tahimik.
Napapikit siya sandali.
Pagkatapos ay dumilat ulit.
Hindi pa siya inaantok.
Masyadong maraming nangyari.
“Kanina lang…” bulong niya.
“Kagabi lang…”
Sa isip niya, bumalik ang mga eksena.
Ang barung-barong.
Ang ilaw na dilaw.
Ang banig na hinihigaan niya.
Si Esther na nag-aayos ng damit.
Ang sulat.
Ang singsing.
At ngayon—
Nandito siya.
Sa isang kwarto na mas malaki pa sa buong bahay nila.
Napahinga siya nang malalim.
“Ang bilis…”
Umupo siya.
May naalala.
Yung kahon.
Lumapit siya sa study table.
Kinuha ang kahon ng cellphone.
Dahan-dahan niya itong binuksan ulit.
Parang natatakot pa rin siyang hawakan.
Inangat niya ang iPhone.
Makintab.
Malinis.
Bagong-bago.
“Paano ba ‘to i-on…”
Pinindot niya ang gilid.
Wala.
Pinindot ulit.
Wala pa rin.
“Ah…”
Napakamot siya sa ulo.
Tinignan niya ulit.
Pinindot nang mas matagal.
May lumabas na logo.
Napangiti siya.
“O ayan…”
Pero pagkatapos nun—
May mga lumabas na options.
Mga salita.
Mga kailangan pindutin.
Napakunot ang noo niya.
“English pa…”
Napabuntong-hininga siya.
Sinubukan niyang pindutin.
Mali.
Bumalik.
Sinubukan ulit.
Mali ulit.
Ilang minuto siyang nag-ikot-ikot sa screen.
Hanggang sa napahawak siya sa ulo.
“Hindi ko gets…”
Napatawa siya sa sarili.
“Sige na nga.”
Ibinalik niya sa kahon ang cellphone.
“Bukas na lang.”
“Papatulong ako kay Insan.”
Umupo siya sa upuan.
Tahimik.
Nakatitig sa wala.
Unti-unting pumasok sa isip niya—
Yung mga posibilidad.
Yung mga pwede nang mangyari.
“Baka…”
Mahina niyang sabi.
“Baka pwede na akong magkolehiyo.”
Napatingin siya sa study table.
Sa malinis na ibabaw.
Parang naghihintay lang na gamitin.
“Graduate naman ako ng Grade 7…”
“May ilang buwan pa bago ang enrollment…”
Napaisip siya.
“Baka kaya…”
“Baka kayang gawan ng paraan ni Senator…”
Napahinto siya.
Napangiti.
“…Mama Claire.”
Iba pa rin sa pakiramdam.
Pero unti-unti na niyang tinatanggap.
Napaisip siya ulit.
“Anong course kaya…”
“Engineering?”
Napailing siya.
“Ang hirap nun…”
“Communications?”
“Pwede…”
“Ah…”
“Accountancy kaya…”
“Or Commerce…”
Napahawak siya sa baba niya.
Parang seryoso na siyang nag-iisip.
“Bukas…”
“Ikakausap ko sa kanya.”
Tumango siya sa sarili niya.
Parang may plano na.
Parang may direksyon na.
Tumayo siya.
Bumalik sa kama.
Humiga ulit.
Mas kampante na ngayon.
Mas maluwag ang hinga.
Pinikit niya ang mata niya.
Tahimik.
Sa unang pagkakataon—
Hindi niya naririnig ang ingay ng Tatalon.
Walang aso.
Walang tricycle.
Walang sigawan sa kanto.
Kundi—
Tahimik.
Malambot.
Ligtas.
“Unang beses…”
Mahina niyang bulong.
“…sa kamang malayo sa kahirapan.”
Unti-unting bumigat ang talukap ng mata niya.
At sa unang gabi sa bagong buhay—
Dahan-dahan siyang nakatulog. /Itutuloy sa susunod na kabanata