Kabanata 23: Unang hapunan
Malambot ang ilaw sa dining area.
Mahaba ang mesa.
Makintab ang kahoy.
May limang upuan na nakahanda.
Pero ang nasa ibabaw nito—
Parang handaan.
Sunod-sunod na putahe ang nakalatag.
May lechon kawali.
May buttered shrimp.
May sinigang.
May grilled fish.
May pasta.
May salad.
At sa gitna—
Napahinto si Jiro.
Beef caldereta.
May keso.
Napanganga siya.
“Grabe…”
Mahina lang, pero hindi niya napigilan.
Mas magarbo pa ‘to sa handa ng kahit anong birthday ko.
Tahimik siyang napangiti.
“Halika na,” sabi ni Claire mula sa dulo ng mesa.
“Kain na.”
Isa-isa silang umupo.
Si Claire sa ulo ng mesa.
Sa kanan niya si Jiro.
Sa kaliwa si Esther.
Sa kabilang side naman sina Christian at Monching.
Sandaling katahimikan.
Yung tipong hindi awkward.
Yung tipong inaabsorb pa lang ang lahat.
“Tikman mo,” sabi ni Claire kay Jiro, tinuturo ang caldereta.
“Paborito mo ‘yan, diba?”
Napatingin si Jiro.
“Paano niyo po—”
Napahinto siya.
Napangiti si Claire.
“Alam ko.”
Hindi na siya nagtanong.
Dahan-dahan niyang sinandok ang caldereta.
Tinignan sandali.
Pagkatapos ay kumain.
Napapikit siya.
“Ang sarap…”
Hindi niya napigilang sabihin.
Napatawa si Christian.
“O, insan, iba na ‘to. Hindi na de lata.”
“Hoy,” sagot ni Jiro, pero may ngiti.
Unti-unti, naging mas magaan ang usapan.
Nagkakwentuhan.
Nagkainan.
Paminsan-minsan, napapatingin si Jiro sa paligid.
Sa mesa.
Sa pagkain.
Sa mga kasama niya.
Parang hindi pa rin siya makapaniwala.
Sa gitna ng kainan, nagsalita si Christian.
“Alam mo, Jiro,” sabi niya.
“Dalaw ka lang talaga sa bahay namin.”
Napatingin si Jiro.
“Ha?”
“Yung bahay namin, nasa loob lang din ng compound.”
Tumango si Monching.
“Dito lang kami matagal na.”
Napatingin si Jiro kay Claire.
“Talaga po?”
Ngumiti si Claire.
“Napakabait ni Sen. Claire, diba?” sabat ni Christian, may halong biro.
“Pinagpatayo kami ng bahay sa mismong compound ng mga De Dios.”
Napatawa si Monching.
“Utang na loob namin yan.”
Tahimik si Jiro.
Unti-unti niyang pinoproseso ang naririnig.
Hindi lang pala siya ang inalagaan.
Pati ang mga taong malapit sa kanya.
Biglang may lumapit na katiwala kay Claire.
Tahimik.
May iniabot na maliit na kahon.
Tinanggap ni Claire.
Pagkatapos ay napatingin kay Jiro.
“Jiro,” sabi niya.
“Wala kang cellphone, no?”
Napatingin si Jiro.
“Wala po.”
“Nakikigamit lang po ako kay Mama Esther pag may kailangan.”
“Wala rin naman po akong kailangang kontakin.”
Tumango si Claire.
“Pwes…”
Inabot niya ang kahon.
“Meron ka na ngayon.”
Napakunot ang noo ni Jiro.
Dahan-dahan niyang tinanggap ang kahon.
Binuksan.
Sandaling katahimikan.
“Ha…”
Napanganga siya.
“iPhone 17 Pro Max,” sabi ni Christian, halos mapatayo sa upuan.
“Grabe, insan!”
Napatingin si Jiro sa cellphone.
Makintab.
Bago.
Malaki ang screen.
Parang hindi niya alam kung hahawakan o ibabalik.
“Ma…”
Mahina ang boses niya.
“Para saan po ‘to?”
Ngumiti si Claire.
“Para kaya kitang kontakin lagi.”
Tahimik si Jiro.
Napatingin siya sa kanya.
Hindi lang cellphone ang hawak niya.
Parang koneksyon.
Parang simbolo ng bagong buhay.
“Hindi ko po alam kung…”
Napahinto siya.
“Kung deserve ko ‘to.”
Umiling si Claire.
“Hindi yan tungkol sa deserve.”
“Tungkol yan sa pagiging anak ko.”
Natahimik si Jiro.
Unti-unting napangiti.
May halong hiya.
May halong saya.
“Salamat po…”
Napatingin siya kay Claire.
Diretso.
“Ma….Salamat nang sobra.”
Saglit na tumigil si Claire.
Pagkatapos ay ngumiti.
Mas malalim.
Mas totoo.
“Walang anuman, anak.” /Itutuloy sa susunod na kabanata