Kabanata 21: De Dios residence
Dahan-dahang bumukas ang malaking gate ng La Vista.
May mahinang tunog ng bakal na gumagalaw, kasabay ng ilaw na unti-unting sumindi sa driveway.
Pumasok ang asul na Vios.
Sumunod ang puting Land Cruiser.
Napatingin si Jiro sa paligid.
Tahimik.
Malinis.
Maluwag.
Malayo sa ingay ng Tatalon.
Mahaba ang driveway.
May nakahilera na mga punong maayos ang tabas, parang sinadya ang bawat hugis. Sa gilid, may damuhang pantay ang pagkakagupit, may mga ilaw na nakabaon sa lupa na nagbibigay ng malambot na liwanag pataas.
“Grabe…” bulong ni Jiro.
“Insan…” napailing siya.
“Parang resort.”
Bahagyang ngumiti si Christian habang nagmamaneho.
“Sanay ka rin dyan.”
Huminto ang sasakyan sa harap ng mansyon.
Mataas ang harapan.
May malalaking haligi.
Malapad ang hagdan paakyat sa main door.
Salamin ang mga bintana, mula taas hanggang baba.
Pagbaba ni Jiro, parang lalo niyang naramdaman ang laki ng lugar.
Napatingala siya.
“Dito kayo nakatira?”
“Dito na tayo titira,” sagot ni Christian, sabay tapik sa balikat niya.
Sa likod, bumaba rin sina Claire at Monching.
Lumapit si Claire.
“Halika,” sabi niya kay Jiro at Esther.
Pumasok sila sa loob.
Pagbukas pa lang ng pinto, bumungad agad ang lawak ng sala.
Mataas ang kisame.
May chandelier sa gitna na nagbibigay ng mainit na ilaw.
Malapad ang sofa.
May malaking carpet.
May painting sa dingding.
Tahimik.
Hindi yung tahimik na malungkot.
Yung tahimik na parang may espasyo.
Napahinto si Esther sa may pintuan.
Parang hindi siya makapaniwala.
“Pasok,” sabi ni Claire, marahan.
“Bahay niyo na ‘to.”
Dahan-dahang pumasok si Esther.
Si Jiro naman, paikot-ikot ang tingin.
Parang bata na unang beses nakapasok sa mall.
“Dito muna tayo,” sabi ni Claire.
Dinala niya sila sa hallway sa kanan.
Mahaba ang corridor.
May mga ilaw sa gilid.
May mga framed photos sa dingding.
Napansin ni Jiro ang ilan doon—mga litrato ni Claire sa mga event, sa Senado, sa ibang bansa.
Hindi pa rin siya sanay sa ideya.
Nanay niya ‘yon.
Huminto si Claire sa isang pinto.
Binuksan niya ito.
“Dito ka.”
Napatingin si Jiro.
Pagpasok niya, parang lalo siyang natahimik.
Malaki ang kwarto.
Mas malaki pa kaysa sa buong barung-barong nila sa Tatalon.
May malaking kama.
Makapal ang kutson.
May malinis na bedsheet.
May study table sa gilid.
May upuan.
May bookshelf.
May sofa sa kabilang side.
At sa harap, isang malaking TV na naka-mount sa pader.
Napahawak si Jiro sa ulo niya.
“Grabe…”
Dahan-dahan siyang pumasok.
Parang natatakot na baka may magbago kapag masyado siyang gumalaw.
Lumapit siya sa kama.
Pinisil ang kutson.
Lumubog ang kamay niya.
“Ang lambot…”
Napatingin siya kay Claire.
Hindi niya alam kung ano ang sasabihin.
Ngumiti si Claire.
May halong hiya.
“Pasensya na anak ha…”
“Di pa maayos masyado.”
Napatingin si Jiro sa kanya.
Halos matawa siya.
“Ha?”
Hindi niya mapigilang mapailing.
“Ganito na ‘to?”
Napatingin ulit siya sa paligid.
Parang hindi pa rin siya makapaniwala.
“Ma…”
Unti-unti na niyang nasasabi ang salita.
“Okay na okay na ‘to.”
Ngumiti si Claire.
Tahimik.
Pagkatapos ay tumingin siya kay Esther.
“Halika, ipapakita ko naman yung sa’yo.”
Lumabas sila sandali.
Naiwan si Jiro sa kwarto.
Tahimik.
Lumapit siya sa study table.
Hinaplos ang ibabaw.
Malinis.
Walang gasgas.
Umupo siya.
Parang sinusubukan niya kung para talaga sa kanya yun.
Pagkatapos ay tumayo ulit siya.
Lumapit sa TV.
“Totoo ba ‘to…” bulong niya.
Bigla niyang napansin ang isang pinto sa gilid.
Binuksan niya.
CR.
Pagpasok niya, napahinto siya.
Mas maliwanag.
Mas malinis.
May salamin.
May sink.
May shower.
At—
“May bathtub?!”
Napaatras siya ng konti.
Parang natatawa, parang hindi makapaniwala.
Lumapit siya.
Hinawakan ang gilid ng bathtub.
“Maliligo ka lang, pwede ka nang matulog dito,” bulong niya sa sarili.
Napangiti siya.
Dahan-dahan siyang umupo sa gilid.
Tahimik.
Sa unang pagkakataon mula nang mangyari ang lahat—
Huminga siya nang malalim.
Mahaba.
“Dito na…”
Mahina niyang sabi.
“Dito na talaga.” /Itutuloy sa susunod na kabanata