Kabanata 20: Dalawang ina
Tahimik ang gasolinahan matapos ang mga salitang binitawan ni Claire.
Parang hindi pa rin lubos na pumapasok kay Jiro ang lahat.
Napakamot siya sa ulo, bahagyang napatawa, pero halatang gulong-gulo pa rin.
“Ang bilis naman po yata ng mga ganap, Senator…” sabi niya, sabay pigil.
Napatingin siya kay Claire.
“Este… pano ko pa ba kayo tatawagin?”
Hindi agad sumagot si Claire.
Tinitigan niya lang si Jiro.
Parang hinihintay ang susunod na sasabihin nito.
“Pwede po bang…” napalunok si Jiro.
“Ma… mama?”
Parang may kumawala sa dibdib ni Claire.
Napangiti siya.
Kasabay noon, tumulo ang luha niya.
“Pwede,” mahina niyang sagot.
“Matagal ko nang hinihintay marinig yan.”
Saglit silang nagkatitigan.
Hindi na nagsalita si Jiro.
Hindi pa rin niya lubos maipaliwanag ang nararamdaman niya.
Pero hindi na rin siya umatras.
“Pwede pong…” muli niyang sabi, medyo nag-aalangan.
“Punta muna tayong Tatalon?”
Napatingin si Claire.
“Para makausap ko po ang Mama Esther ko.”
Tumango si Claire.
Walang pag-aalinlangan.
“Sa totoo lang,” sabi niya.
“Pwede mong isama si Esther.”
Napakunot ang noo ni Jiro.
“Ha?”
“Marami namang bakanteng kwarto sa bahay,” dagdag ni Claire, bahagyang ngumiti.
“…bahay natin.”
Napatingin si Jiro sa kanya.
Hindi pa rin siya sanay sa tunog ng mga salitang iyon.
Bahay natin.
Sa gilid, sumingit si Christian.
“O, edi lipatan na ‘to ah,” biro niya, pero may halong seryoso.
“Tutulong kami ni Papa.”
Tumango si Monching.
“Madali lang ‘yan. Isang biyahe lang kung hindi naman ganun karami gamit.”
Napatingin si Jiro sa kanila.
“Sigurado kayo?”
“Insan,” sabi ni Christian.
“Simula pa kanina, sigurado na kami.”
—
Ilang minuto lang ang lumipas.
Bumalik sila sa sasakyan.
Sa unahan, muling sumakay sina Christian at Jiro sa asul na Vios.
Sa likod naman, isang puting Land Cruiser ang umusad.
Nandoon sina Claire at Monching.
Habang binabaybay nila pabalik ang Katipunan, mas maingay na ulit ang paligid.
Mas mabilis ang takbo ng mga sasakyan.
May nadaanan silang mall, maliwanag ang ilaw, puno ng tao kahit gabi na.
Pero sa loob ng Vios, tahimik.
Nakatitig lang si Jiro sa labas.
“Insan,” sabi ni Christian.
“O?”
“Okay ka lang?”
Saglit na natawa si Jiro.
“Hindi ko alam.”
“Parang panaginip.”
Tumango si Christian.
“Pero totoo ‘to.”
Napahinga nang malalim si Jiro.
“Dalawang nanay…” bulong niya sa sarili.
—
Sa Tatalon.
Nakatupi ang ilang damit sa kama.
Nakatayo si Esther sa harap ng cabinet.
Maingat niyang tinutupi ang bagong tuyo na damit.
Paulit-ulit.
Parang pinapahaba ang oras.
Sa ibabaw ng cabinet, nakapatong ang sulat.
Katabi ang singsing.
Hindi niya ito ginagalaw.
Pero ilang beses na niya itong tinititigan.
“Kung kukunin na siya…” bulong niya.
“Paano ako?”
Napahinto siya sa pagtitiklop.
Napaupo sa gilid ng kama.
“Wala na akong anak…”
Mahina ang boses niya.
“Wala na akong kasama…”
Biglang may humintong sasakyan sa labas.
Isa.
Dalawa.
Napatingin siya sa bintana.
“Jiro?”
Tumayo siya agad.
Binuksan ang pinto.
At doon niya nakita—
Si Jiro.
Kasama sina Christian.
At sa likod nila…
Isang babaeng hindi niya inaasahang makita.
Napatigil si Esther.
Hindi niya kailangan ng introduksyon.
Kilala niya ang mukha.
“Senator…”
Mahina niyang sabi.
Lumapit si Claire.
Dahan-dahan.
Parang may respeto sa bawat hakbang.
“Esther.”
Napalunok si Esther.
“Alam ko na,” sabi niya.
“Matagal na.”
Napatingin si Jiro.
“Ma?”
Napangiti si Esther nang bahagya.
May lungkot.
Pero may pag-unawa.
“Hindi ko man siya nakilala,” sabi niya habang nakatingin kay Claire.
“Alam ko na may darating na araw na babawiin mo siya.”
Napayuko si Claire.
“Hindi ko siya binabawi,” sabi niya.
“Gusto kitang pasalamatan.”
Napatingin si Esther sa kanya.
“Salamat sa pagpapalaki sa anak ko.”
Tahimik ang buong bahay.
“Kung wala ka…” dagdag ni Claire.
“Hindi ko alam kung anong klaseng tao siya ngayon.”
Napatingin si Claire kay Jiro.
“Pero alam kong maayos siya.”
“Dahil sa’yo.”
Unti-unting napaluha si Esther.
“Ginawa ko lang kung ano ang dapat,” sabi niya.
“Nanay ako.”
Lumapit si Claire.
“Nanay ka nga,” sagot niya.
“Hindi ko kayang palitan yun.”
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos—
“Sumama ka sa amin.”
Napatingin si Esther.
“Ha?”
“Lilipat kami sa La Vista,” sabi ni Claire.
“Kasama ka.”
Napailing si Esther.
“Hindi na kailangan—”
“Kailangan,” putol ni Claire.
“Hindi lang ako ang nanay ni Jiro.”
“Ikaw rin. Kaya hindi ko kayo pwedeng iwalay sa isa’t isa.”
Napatingin si Jiro sa dalawa.
Parang may kung anong buo sa loob niya.
Dalawa na ang nanay ko.
Tahimik siyang napangiti.
“Ma,” sabi niya kay Esther.
“Please.”
Tumingin si Esther sa kanya.
Saglit.
Pagkatapos ay tumango.
“Kung ganun…”
Napangiti si Christian.
“O ayan na. Lipatan na talaga.”
Tumawa si Monching mula sa likod.
“Sige, simulan na natin.”
Unti-unti nilang kinuha ang mga gamit.
Mga damit.
Ilang kahon.
Lumang electric fan.
Isang maliit na mesa.
Kaunti lang.
Kasing simple ng buhay na kinalakihan ni Jiro.
Walang maraming bitbit.
Walang maraming iiwan.
Sa labas ng barung-barong, huminto si Esther.
Tumingin siya sa loob.
Sa bawat sulok.
Sa bawat alaala.
Pagkatapos ay dahan-dahan niyang isinara ang pinto.
At pinadlock ang barung-barong. /Itutuloy sa susunod na kabanata