Kabanata 90: Mga tanong na dapat noon pa nasagot
Tahimik ang operations room sa Washington.
Nasa malaking screen pa rin ang larawan ng notebook ni Arturo Velasco.
Sa kabilang monitor, naka-freeze ang mensaheng naiwan para kina Monching at Christian.
HULI NA KAYO.
Pero hindi na iyon ang iniisip ni Jiro.
Nakaupo siya sa dulo ng conference table.
Tahimik.
Nakatitig sa mga larawan.
Sa notebook.
Sa simbahan.
Sa mga pangalang ngayon lang niya naririnig.
Arturo Velasco.
Agnes Velasco.
Gabriel Serrano.
Adrian Brennan.
Eleanor Brennan.
Parang bawat oras, may bagong pangalan.
May bagong lihim.
May bagong bahagi ng buhay niya na hindi niya alam na umiiral.
Sa wakas, bumuntong-hininga siya.
“Pwede ba akong magtanong?”
Tahimik ang buong silid.
Napatingin si Ariel.
Tumango.
“Lahat ng gusto mo.”
Huminga nang malalim si Jiro.
“At sana…”
Napatingin siya sa kanilang dalawa.
“…walang magtatago.”
Tahimik.
Pagkatapos, si Claire ang unang tumango.
“Walang magtatago.”
Nagtaka si Jiro.
Karaniwan si Ariel ang sumasagot.
Pero ngayon—
Parang naghihintay lang si Ariel.
Parang alam niyang si Claire ang dapat magsalita.
“Okay,” sabi ni Jiro.
Huminga siya nang malalim.
“Unang tanong.”
Tahimik.
“Bakit ako?”
Walang gumalaw.
Diretso ang tingin niya.
“Bakit parang lahat ng tao sa kwentong ito…”
Tumigil siya.
“…umiikot sa akin?”
Tahimik.
At si Claire ang sumagot.
Hindi nagmadali.
Hindi umiwas.
“Hindi umiikot sa’yo ang lahat.”
Napatingin si Jiro.
“Pero?”
“Pero ipinanganak ka sa gitna ng isang bagay na matagal nang nagsimula bago ka pa mabuhay.”
Tahimik.
Dahan-dahang tumayo si Claire.
Lumapit sa screen.
Itinuro ang larawan ni Raymond Rueda.
“Tingnan mo ito.”
Napatingin si Jiro.
“Lolo mo?”
Tumango si Claire.
“Si Raymond Rueda.”
“Tatay ni Ariel.”
Tahimik.
“Isa siya sa mga taong nagtayo ng imperyo ng mga Rueda.”
“Hindi lang negosyo.”
“Hindi lang pera.”
“Kundi impluwensya.”
“Network.”
“Kapangyarihan.”
Tahimik.
“Kasabay niyang lumaki ang pamilya Brennan.”
Napatingin siya sa isa pang larawan.
“Mahigit isang siglo silang magkatunggali.”
“Hindi araw-araw.”
“Hindi lantaran.”
“Pero laging nandiyan.”
Tahimik.
“Parang Cold War.”
Napangiti si Jiro.
Bahagya.
“Parang ganoon.”
Tumango si Claire.
“Parang ganoon.”
Tahimik.
“At bakit ako?”
Ulit ni Jiro.
Mas mabagal.
Mas direkta.
Napatingin si Claire sa kanya.
Mas matagal.
Pagkatapos—
“Dahil ikaw ang hindi nila inaasahan.”
Tahimik.
Nanlaki ang mata ni Jiro.
“Ha?”
“Labingwalong taon kang nawala.”
“Labingwalong taon kang itinago.”
“Labingwalong taon kang hindi mahanap.”
Tahimik.
“Para sa Brennan…”
Huminga siya.
“…ang pinakamalaking panganib ay hindi ang isang kilalang kaaway.”
“Kundi ang isang bagay na hindi nila makontrol.”
Tahimik.
“Katulad mo.”
Hindi agad nakapagsalita si Jiro.
Dahil sa unang pagkakataon—
Parang may paliwanag na.
Hindi pa kumpleto.
Pero may direksyon.
Maya-maya, nagsalita ulit siya.
“Second question.”
Napatingin silang lahat.
“Yung singsing.”
Tahimik.
“Bakit parang lahat bumabalik sa singsing?”
Nagkatinginan sina Ariel at Claire.
At ngayon—
Si Ariel naman ang tila gustong sumagot.
Pero si Claire ang nauna ulit.
“Dahil iyon lang ang bagay na hindi nawala.”
Tahimik.
“Nung nawala si Ariel.”
“Nung kinuha ako ng tatay ko.”
“Nung itinago ka.”
“Nung naglaho si Gabriel.”
“Yung singsing lang ang nanatili.”
Tahimik.
At doon niya naalala.
Yung umagang nasa pasimano si Esther.
Yung sulat.
Yung singsing.
Yung matandang babae.
Lahat nagsimula doon.
“Ma…”
Mahina ang boses niya ngayon.
“May isa pa akong tanong.”
Tumango si Claire.
“Ano?”
Napayuko si Jiro.
Sandali.
Parang nahihiya.
Parang mas mahirap ito kaysa sa Brennan.
Mas mahirap kaysa sa mga baril.
Mas mahirap kaysa sa mga lihim.
Pagkatapos, tumingin siya kay Claire.
Diretso.
“At kung hindi ako dumating sa La Vista noon…”
Tahimik.
“Hinahanap niyo pa rin ba ako?”
Parang tumigil ang buong silid.
Walang monitor.
Walang operasyon.
Walang digmaan.
Walang Brennan.
Ina lang.
At anak.
Namuo agad ang luha sa mata ni Claire.
Hindi siya nagsalita agad.
Lumapit siya.
At marahang hinawakan ang mukha ni Jiro.
Katulad ng ginawa niya noon sa safe house.
“Anak…”
Basag ang boses niya.
“Hinahanap kita araw-araw.”
Tahimik.
Mas tahimik kaysa lahat ng naunang tanong.
“Hindi linggo.”
“Hindi buwan.”
“Hindi taon.”
“Araw-araw.”
Tumulo ang luha niya.
Hindi niya pinunasan.
“At kung hindi ka dumating sa La Vista…”
Huminga siya nang malalim.
“…ako ang pupunta sa’yo.”
Tahimik.
At doon—
Sa gitna ng mga lihim.
Sa gitna ng mga digmaan.
Sa gitna ng mga pangalang matagal nang nagtatago—
May isang sagot na hindi komplikado.
Hindi strategic.
Hindi political.
Hindi corporate.
Isa lang.
Mahal siya ng kanyang ina.
At matagal na pala siyang hinahanap. /Itutuloy sa susunod na kabanata