Kabanata 65: Sa pugad ng kaaway
Sa parehong gabing lumipad ang private jet ng Rueda Aviation mula Maynila, may ibang uri ng ilaw na nagsindi sa kabilang panig ng mundo.
Hindi ilaw ng tahanan.
Hindi ilaw ng pagbabalik.
Ilaw ng digmaan.
Sa isang silid na walang bintana, nakapalibot ang ilang lalaki at babae sa isang mahabang mesa. Malamig ang paligid. Madilim ang dingding. Sa gitna, isang malaking screen ang nakabukas.
Nasa screen ang flight path ng jet.
Manila to New York.
Sa gilid, may tatlong pangalan.
Ariel Rueda.
Claire De Dios.
Jiro De Dios.
Tahimik ang lahat.
Hanggang may nagsalita.
“Confirmed. The boy is real.”
Isang matandang lalaki ang nakaupo sa dulo ng mesa. Maputi ang buhok. Tuyo ang mukha. Hindi siya sumisigaw. Hindi rin siya nagmamadali.
Mas nakakatakot siya dahil kalmado.
Victor Brennan.
Patriarch ng Brennan Industries.
“How long has Ariel kept this from us?” tanong niya.
“Eighteen years,” sagot ng babaeng nasa tabi ng screen.
Bahagyang ngumiti si Victor.
“Eighteen years…”
Hinawakan niya ang baso sa mesa.
Hindi uminom.
“Rueda bloodline has expanded.”
Tahimik.
“At kasama pa ang isang senator,” dagdag ng isa.
Tumalim ang tingin ni Victor.
“That is the problem.”
Sa mundong ginagalawan nila, hindi palaging pera ang pinakamalaking panganib.
Minsan, dugo.
Minsan, pangalan.
Minsan, isang anak na biglang lumitaw.
Sa loob ng mahigit isang siglo, tahimik na naghati ang dalawang pamilya sa malalaking larangan ng negosyo.
Real estate.
Energy.
Infrastructure.
Rueda.
Brennan.
Hindi sila lumalabas sa Forbes list. Hindi sila nagpapainterview. Hindi sila nagpapakita sa publiko.
Pero sa likod ng mga planta, daungan, pipeline, at bilyong dolyar na kontrata—
Nandoon sila.
At labingwalong taon na ang nakalipas, nabasag ang balanse.
Raymond Rueda.
Ama ni Ariel.
Pinagtangkaang patayin habang nakikipagnegosasyon sa Iran para sa mas murang bayad sa pagdaan ng suplay ng langis sa Strait of Hormuz.
Sa araw ding iyon, pinapull out si Ariel sa Pilipinas.
Sa araw ding iyon, muntik na rin siyang mapatay sa kamay ng mga tauhan ni Senator Luis De Dios.
Mula noon, nagtaguan ang mga pangalan.
Nagpalit ng ruta.
Nagtago ang mga anak.
Nag-ingat ang mga ama.
Pero ngayon—
Nakalabas na sa liwanag si Jiro.
“Anak ni Ariel,” sabi ng babae. “Anak ni Claire De Dios.”
“Meaning?” tanong ni Victor.
“Political cover. Philippine access. Public sympathy.”
“Potential heir,” dagdag ng isang lalaki.
Tahimik.
Mas lumamig ang silid.
Dahan-dahang ibinaba ni Victor Brennan ang baso.
“Then we cannot let him grow into the role.”
Walang kumibo.
Sa screen, gumagalaw pa rin ang maliit na tuldok na kumakatawan sa eroplano.
Papuntang Amerika.
Papuntang New York.
Papuntang bahay.
“Rueda launched something,” sabi ng isa pang lalaki. “Our monitoring picked up unusual movements.”
“What kind?”
“Security assets. Communications scrub. Shadow escorts. Extraction protocols.”
Sandaling katahimikan.
“Cleansweep,” sabi ni Victor.
May biglang tensyon sa mesa.
“Sir, if Cleansweep is active, Ariel expects movement.”
“Good,” sagot niya. “Then let him expect.”
Lumapit ang babae sa screen.
“We can intercept stateside. Airport. Road transfer. Scarsdale.”
Umiling si Victor.
“No. Ariel is strongest during transfer.”
“Then where?”
Tumingin siya sa pangalan ni Jiro.
“The boy.”
May napalunok sa dulo ng mesa.
“The boy is emotionally exposed. New environment. No instincts yet.”
Tahimik.
“Liquidate?” tanong ng babae.
Hindi agad sumagot si Victor Brennan.
Tinitigan niya ang flight path.
Parang simpleng negosyo lang ang pinag-uusapan.
Parang hindi buhay ng tao.
“Not immediately,” sabi niya.
“First, isolate.”
“Then pressure.”
“And if Ariel refuses to bend?”
Doon siya ngumiti.
Malamig.
“Then erase the line.”
Sa labas ng silid, walang nakakaalam ng usapan.
Tahimik ang gusali.
Tahimik ang lungsod.
Tahimik ang gabi.
Pero sa loob ng pugad ng mga Brennan—
May utos nang bumaba.
May pangalan nang inilagay sa mapa.
At habang si Jiro ay nakatingin sa mga ulap sa unang lipad niya—
May mga matang nakatingin na sa kanya mula sa dilim. /Itutuloy sa susunod na kabanata