Kabanata 119: Ang Ikalawang Anchor
Nakita ni Jiro ang mensahe kasabay ng lahat.
ANAK NI MONET.
IKALAWANG ANCHOR.
HUWAG IPAAALAM HANGGANG GUMALAW ANG PANGULO.
Tahimik ang silid-operasyon sa Washington.
Walang nagsalita.
Walang gumalaw.
Si Ariel, nanigas.
Si Claire, parang nakalimot huminga.
Si Esther, nakahawak sa rosaryo, nakatitig sa screen na parang may bagong batang nasaktan sa harap niya.
At si Jiro—
Hindi niya agad naintindihan kung ano ang mas mabigat.
Na anak pala ni Monet si Nicole.
O na matagal na rin palang may papel si Nicole sa mapa ng buhay niya.
Ikalawang anchor.
Hindi lang siya ang itinago.
Hindi lang siya ang pinlano.
Hindi lang siya ang pinagdesisyunan bago pa matutong pumili.
“Nicole,” bulong niya.
Sa screen, nakita niya ang loob ng sasakyang Rueda.
Si Nicole, nakaupo, hawak ang pouch.
Si Monet, nasa harap niya, nakaluhod pa rin.
At sa labas ng sasakyan, sabay-sabay bumukas ang ilaw ng tatlong sasakyan.
Hindi Rueda.
Hindi kay Monet.
Hindi pulis.
Pagkatapos, lumitaw ang pangalawang mensahe:
GUMALAW NA ANG PANGULO.
NICOLE, TAKBO.
“Vega!” sigaw ni Ariel.
“Tinutunton ko na,” sagot ni Vega.
Mabilis ang kilos ng mga daliri niya sa keyboard.
“Hindi galing sa linya ni Monet.”
“Hindi rin sa linya ng Rueda.”
“Saan?” tanong ni Claire.
“Sa relay ng gobyerno.”
Napalingon si Jiro kay Monet sa screen.
Hindi na siya malamig tingnan ngayon.
Hindi na Executive Secretary lang.
Ina siya.
At natatakot siya.
“May butas ang relay,” sabi ni Monet.
Hindi tanong iyon.
Alam na niya ang ibig sabihin.
Kung may nakapasok sa Malacañang archive, kaya rin nilang pumasok sa relay.
Kung may nakakaalam sa pulang sinulid, kaya rin nilang gamitin ang pangalan ng Pangulo.
Kung may nakakaalam na anak niya si Nicole, mas luma ang butas kaysa inaakala nila.
—
“Nicole,” sabi ni Jiro.
Napalingon si Nicole sa screen.
Nakikita niyang nanginginig ang kamay nito.
Pero hindi siya umiiyak.
Hindi na.
“O?”
“Wag kang lalabas.”
“Hindi ako lalabas.”
“Wag mong bubuksan yung pouch.”
“Hindi ko bubuksan.”
“Wag kang maniniwala sa kahit anong sasabihin nila tungkol sa akin.”
Doon bahagyang nagbago ang mukha ni Nicole.
“Bakit?”
“Dahil ikaw ang susunod nilang gagamitin para pilitin ako.”
Tahimik.
Masakit sabihin.
Mas masakit marinig.
Pero kailangan.
“Sinabi mo kanina hindi ka pipili ng isa,” sabi ni Nicole.
“Oo.”
“Then wag mo rin akong piliin kapalit ng iba.”
Napahawak si Jiro sa singsing.
Ito ang mahirap kay Nicole.
Hindi niya hinahayaan si Jiro maging bayani sa maling paraan.
Hindi niya hinahayaan si Jiro maging batang susugod dahil mahal niya ang isang tao.
Tama siya.
At dahil tama siya, mas lalong sumakit.
“Hindi kita iiwan,” sabi ni Jiro.
“Hindi ko sinabing iwan mo ako.”
“Sinabi kong wag mo akong gawing dahilan para matalo tayo.”
Tahimik ang Washington.
Kahit si Ariel, hindi nagsalita.
Dahil sa loob ng sasakyang Rueda sa Pilipinas, isang dalagang mula Tatalon ang nagsabi ng bagay na kailangang marinig ng lahat.
—
“May galaw sa labas,” sabi ng tauhan sa sasakyan.
Sa screen, lumitaw ang kuha mula sa maliit na lente sa tagiliran.
Tatlong sasakyan.
Walang marka.
Walang plaka na malinaw.
May anim na tao.
Hindi sila nagmamadali.
Hindi rin sila nagtatago.
Parang alam nilang hindi sila pipigilan agad.
“Brennan?” tanong ni Claire.
“Hindi ko pa masabi,” sagot ni Vega.
“Salcedo?” tanong ni Jiro.
“Pwede.”
Si Monet ang sumagot mula sa sasakyan.
“Hindi kilos ni Salcedo.”
Lahat napatingin sa kanya.
“Paano mo alam?” tanong ni Ariel.
“Si Salcedo, tahimik kumilos.”
“Pinapapasok niya ang tao sa loob bago ka pa matakot.”
“Yung nasa labas ngayon, gusto nilang makita namin sila.”
“Brennan?” tanong ni Jiro.
“Pwede.”
“Pero may access sila sa relay ng gobyerno,” sabi ni Vega.
“Kung Brennan lang ito, bakit may tatak ng Malacañang archive?”
Tahimik.
Doon mas lumamig ang silid.
Hindi lang Brennan.
Hindi lang Salcedo.
May ikatlong kamay na gumagamit ng pinto ng estado.
O may taong nasa loob na nagbebenta ng pinto sa kahit sinong may sapat na bayad.
—
Biglang umilaw ang isa pang screen.
San Juan.
Lumang records annex.
Likod na daan ng serbisyo.
Delivery truck ng Malinis Cleaning Supplies.
Bumukas ang passenger side.
Isang lalaki ang bumaba.
Malabo ang mukha.
Pero may kamay sa dibdib.
“Dan,” sabi ni Jiro.
Hindi tanong.
Sa unang pagkakataon, nakita niya nang mas malinaw ang lalaking buong buhay tumakbo para sa kanya.
Payat.
Pagod.
Marumi ang damit.
Hindi mukhang bayani.
Hindi mukhang tagapagligtas.
Mukhang taong ilang beses muntik mamatay pero hindi pa pumapayag.
“Hawakan ang kuha kay Dan,” sabi ni Ariel.
“May pangharang sa paligid ng annex,” sagot ni Vega.
“Romy?” tanong ni Jiro.
“May linya pa.”
Umilaw ang tunog.
Boses ni Romy.
Mahina.
“Christian nasa bodega na.”
“Nakalabas na siya sa vent.”
Napahinga si Jiro.
“Nasaan si Monching?”
“Wala pa.”
“Melissa?”
“Records annex pa rin.”
“Dan?”
“Papasok sa likod.”
“Sundan siya.”
“Hindi pwede.”
“Bakit?”
“Kung sundan namin, makikita nila ang ruta.”
Tama.
Masakit pero tama.
Kung gumalaw nang sabay ang lahat, masisira ang tanging lamang nila.
Yung ruta.
Yung kalahating marka.
Yung likod.
Yung maliit na alaalang galing kay Nicole.
Napatingin si Jiro sa screen ng sasakyang Rueda.
Si Nicole ang nakatuklas ng kalahating marka.
Si Nicole ang nagdugtong sa Malinis.
Si Nicole ang nagsabi ng daan.
At ngayon, siya ang hinaharangan.
Ikalawang anchor.
Hindi palamuti.
Hindi love interest lang.
Hindi side story.
Anchor.
Kung si Jiro ang pintong gustong buksan ng lahat, si Nicole ang tali sa lupa.
At kapag pinutol siya, baka lumutang si Jiro sa mundong puro dugo, yaman, at kapangyarihan.
—
“Pa,” sabi ni Jiro.
Napalingon si Ariel.
“Kailangan hatiin ang galaw.”
“Alam ko.”
“Hindi. Pakinggan mo muna.”
Tahimik si Ariel.
Si Claire rin.
Si Vega, tumigil saglit sa pag-type.
“Kung lalabanan natin lahat gamit ang buong lakas ng Rueda, makikita nila lahat ng hawak natin.”
“Kung hahayaan natin si Monet, may butas ang linya ng gobyerno.”
“Kung si Dan lang ang iisipin natin, mawawala si Nicole.”
“Kung si Nicole lang ang unahin natin, mawawala si Melissa.”
Huminga siya.
“Kaya hindi isang sagot.”
“Tatluhan.”
Tumingin siya kay Vega.
“Una, kay Christian.”
“Ilabas siya gamit si Romy.”
“Walang Rueda team sa harap.”
“Pangalawa, kay Dan.”
“Bigyan siya ng patay na anggulo.”
“Patayin ang kuha sa service road na pwedeng makita ng kalaban, hindi yung sa atin.”
“Pangatlo, kay Nicole.”
“Ilipat ang sasakyan, pero hindi papalayo.”
Napakunot ang noo ni Claire.
“Hindi papalayo?”
“Oo.”
“Kung papalayo sila, hahabulin.”
“Kung mananatili, kukubkubin.”
“Then saan?” tanong ni Ariel.
Tumingin si Jiro sa mapa.
Sa paligid ng sasakyan.
Sa service roads.
Sa lumang ruta ng Malinis.
Sa panaderya.
Sa Tatalon.
Sa lahat ng maliliit na lugar na hindi pinapansin ng malalaking tao.
“Ilapit sa mata ng tao.”
Tahimik.
“Anong ibig mong sabihin?” tanong ni Monet mula sa sasakyan.
“Ilabas sila sa lugar na walang saksi.”
“Dalhin sila sa lugar na may tao.”
“Palengke.”
“Terminal.”
“Kahit saan may tindera, tricycle, tao.”
“Brennan at Salcedo pareho ayaw ng sobrang daming mata.”
“Yun ang ginamit ni Alice.”
“Yun ang pinili ni Melissa.”
“Yung may ilaw kesa yung madilim.”
Dahan-dahang napatingin si Nicole sa kanya.
“Jiro.”
“O?”
“Panaderya.”
Tahimik.
“May tao na roon pag umaga.”
“May delivery.”
“May kapitbahay.”
“May ilaw.”
“May amoy ng tinapay.”
Napahawak si Esther sa dibdib.
Tatalon.
Panaderya.
Buhay bago ang lahat.
Hindi ligtas.
Pero may tao.
May mata.
May mundo.
“Vega,” sabi ni Jiro.
“Ruta papuntang panaderya sa Tatalon.”
“Tinitingnan ko na.”
Ariel tumingin sa kanya.
“Delikado iyon.”
“Lahat delikado.”
“Pero doon siya kilala.”
“Doon siya hindi file.”
“Doon siya Nicole.”
—
Sa sasakyan, tumingin si Monet kay Nicole.
“Anak…”
Napahinto siya.
Masyadong maaga.
Masyadong bigat.
Nicole, hindi umiwas.
Pero hindi rin lumambot agad.
“Hindi pa.”
Tumango si Monet.
“Tama.”
“Pero sasama ka.”
Nagulat si Monet.
“Ano?”
“Kung totoo kang nanay ko, wag ka nang mawala ulit.”
Tahimik.
Tumulo ang luha ni Monet.
Hindi siya nagsalita.
Tumango lang.
Mula sa screen, nakita iyon ni Jiro.
At sa gitna ng takot, may naintindihan siya.
Hindi lang siya ang hinahabol ng sarili niyang pinagmulan.
Si Nicole rin.
At kung gusto niyang matuto pumili, kailangan niyang hayaang pumili rin siya.
—
Biglang tumunog ang linya ni Romy.
“Jiro.”
“Romy?”
“May problema.”
Nanigas si Jiro.
“Si Christian?”
“Buhay.”
“Si Dan?”
“Nasa likod na.”
“Then ano?”
“May nakita kami sa records annex.”
“Anong nakita?”
Tahimik.
Pagkatapos, mahina ang boses ni Romy.
“Hindi si Melissa ang nakatali sa loob.”
Tumigil ang lahat.
“Ano ibig mong sabihin?” tanong ni Claire.
“May babae.”
“Pero hindi si Melissa.”
“Kilala mo?” tanong ni Jiro.
“Hindi.”
May kaluskos sa linya.
Pagkatapos, may ipinadalang larawan.
Malabo.
Mabilis.
Madilim.
Pero kita ang mukha ng babaeng nakaupo sa upuan sa loob ng records annex.
Hindi si Melissa.
Mas matanda.
Maputla.
Takot.
At sa leeg niya, may nakasabit na maliit na pendant.
Kapareho ng simbolo sa singsing.
Napaatras si Nicole sa sasakyan.
“Hindi…”
Napatingin si Jiro sa kanya.
“Kilala mo?”
Nanginginig ang boses ni Nicole.
“Siya yung babae sa panaderya.”
“Yung nagdadala minsan ng kahon kapag wala si Agnes.”
Monet, hindi makagalaw.
Pagkatapos, halos pabulong niyang sinabi:
“Hindi nila kinuha si Melissa para ipalit kay Nicole.”
Huminga siya nang putol.
“Ginamit nila si Melissa para palabasin siya.”
“Sinong siya?” tanong ni Jiro.
Sa screen, biglang nagising ang babae sa larawan.
Tumingin siya diretso sa camera.
At binigkas ang isang pangalan na walang tunog pero nabasa ng lahat sa galaw ng labi niya:
Monet. /Itutuloy sa susunod na kabanata