Kabanata 115: Ang tanong ni Nicole
“Buhay si Christian.”
Iyon ang unang salita na pinanghawakan ni Nicole.
Hindi pa ligtas.
Hindi pa nakakalabas.
Hindi pa tapos ang gabi.
Pero buhay.
Sa loob ng Rueda van, parang iyon lang muna ang kaya niyang tanggapin.
Nasa kisame si Christian.
Nasa service road si Dan.
Nasa San Juan si Melissa.
Nasa Washington si Jiro.
At siya, nasa pagitan ng lahat.
Nakaupo sa likod ng van, hawak ang patay na radyo, habang unti-unting bumibigat ang tanong na iniwan ni Monet.
Sinong nanay ko?
—
“Ma’am Nicole,” sabi ng operatiba sa unahan.
Hindi na siya nag-abala pang itama ang “ma’am.”
Pagod na siya.
Takot na siya.
At may mas malalaking problema kaysa sa tawag sa kanya.
“Ano?”
“May bagong feed mula Washington.”
“Kay Jiro?”
“Opo.”
“Buksan niyo.”
Nag-alangan ang operatiba.
“Secure channel po ito.”
“Tapos?”
“Kailangan ng clearance.”
“Sabihin mo kay Vega, ako ang may message galing kay Dan.”
Tahimik ang operatiba.
Pagkatapos, tumango.
“Opo.”
Ilang segundo lang ang lumipas.
Pero sa pakiramdam ni Nicole, parang isang buong gabi.
Pagkatapos, lumitaw ang maliit na screen.
Hindi malinaw.
May konting delay.
Pero nakita niya agad si Jiro.
Nakatayo ito sa operations room.
Hawak ang singsing.
Sa likod niya, nandoon sina Claire, Ariel, Esther, at Vega.
Hindi alam ni Nicole kung bakit, pero mas lumakas ang loob niya nang makita si Esther.
Siguro dahil sa lahat ng nasa screen, si Esther ang pinakanakakaalala sa Tatalon.
Hindi sa mapa.
Hindi sa report.
Kundi sa totoong buhay.
“Nicole?” tanong ni Jiro.
“Buhay si Christian,” sabi niya agad.
“Alam ko.”
“Hindi pa siya ligtas.”
“Alam ko rin.”
“Si Dan, papasok sa ruta ng cleaning supplies.”
“Oo.”
“Si Melissa, nasa San Juan pa rin.”
“Oo.”
“Then makinig ka.”
Napatingin si Jiro sa kanya.
Sa unang pagkakataon, hindi siya ang kinakabahan lang.
Siya ang magsasalita.
“Hindi ko alam kung ano ako sa lahat ng ito.”
Tahimik ang screen.
“Hindi ko alam kung bakit ako may file sa Malacañang.”
Nagbago ang mukha ni Jiro.
“Anong file?”
Napatingin si Vega.
Napatingin din si Claire.
Si Ariel, nanahimik.
“May tumawag sa akin.”
“Sino?” tanong ni Jiro.
“Monet.”
Tumahimik ang operations room.
Kahit sa maliit na screen, nakita ni Nicole na hindi ordinaryong pangalan iyon.
“Executive Secretary Monet?” tanong ni Claire.
“Oo.”
“Anong sinabi niya?”
“Hindi lahat.”
Napakuyom ang kamay ni Nicole.
“Pero alam niya ang panaderya.”
“Alam niya yung sako ng harina sa gilid ng pinto.”
“Alam niya kung saan ako natutulog noong bata ako kapag maaga ang gising.”
Napatingin si Esther kay Claire.
Si Jiro, hindi kumurap.
“Nicole…”
“May ugnayan daw ako sa Velasco.”
Tahimik.
Parang lumapit sa kanila ang lahat ng lumang pangalan.
Agnes.
Arturo.
Singsing.
Kampanaryo.
Hatch.
“Sinabi ba niyang paano?” tanong ni Ariel.
“Hindi.”
“Sinabi ba niyang kamag-anak mo sila?” tanong ni Vega.
“Hindi.”
“Then hindi natin ia-assume,” sabi ni Jiro.
Napatingin si Nicole sa kanya.
Hindi galit ang boses nito.
Pero malinaw.
“Hindi natin gagawing sagot ang hula.”
“Ganyan nagsimula ang gulo.”
Parang may kung anong bumitaw sa dibdib ni Nicole.
Kahit siya, gusto niyang humawak sa kahit anong sagot.
Kahit mali.
Kahit kulang.
Pero tama si Jiro.
Hindi nila pwedeng punuan ang blangko ng takot.
—
“May isa pa,” sabi ni Nicole.
Huminga siya nang malalim.
“Tinatanong ko siya kung kilala niya ang nanay ko.”
Hindi gumalaw si Jiro.
Hindi rin gumalaw sina Claire at Ariel.
Si Esther lang ang napahawak sa dibdib.
“Sabi niya, oo.”
Tahimik.
“Sabi niya, buhay.”
Doon siya muntik umiyak.
Pero pinigilan niya.
Ayaw niyang maging batang hinihintay lang ang sagot.
Ayaw niyang maging isa na namang tao sa kuwentong laging may mas nakakaalam kaysa sa kanya.
“Jiro.”
“O?”
“Kung may malaman ka tungkol sa akin bago ko malaman…”
Huminga siya.
“…wag mong itago.”
Halatang tinamaan si Jiro.
Dahil iyon din ang sugat niya.
Buong buhay niyang hindi alam kung sino siya.
Buong buhay niyang may mga taong nagdesisyon para sa kanya.
Ngayon, ayaw ni Nicole na mangyari iyon ulit.
Hindi sa kanya.
Hindi mula kay Jiro.
“Hindi ko itatago,” sabi ni Jiro.
“Promise?”
“Oo.”
“Hindi dahil gusto mo akong protektahan?”
“Hindi.”
“Hindi dahil sasabihin nilang mas ligtas kung hindi ko alam?”
“Hindi.”
“Hindi dahil mahalaga ako sa’yo?”
Napahinto si Jiro.
Mas mahirap iyon.
Mas totoo.
“Lalo na dahil mahalaga ka sa akin,” sabi niya.
Doon hindi na napigilan ni Nicole ang luha.
Tahimik lang itong bumaba.
Walang hikbi.
Walang drama.
Luha lang na matagal na yatang naghihintay.
—
Biglang may kumatok sa labas ng van.
Dalawa.
Tok.
Tok.
Hindi tatlo.
Pero hindi na sapat kay Nicole ang bilang.
“Code,” sabi niya agad.
Tumingin ang operatiba sa maliit na panel.
“Code?”
“Malatang,” sagot ng nasa labas.
Hindi pa rin gumalaw si Nicole.
“Second code.”
Nagkatinginan ang dalawang operatiba.
Wala silang napag-usapang second code.
Pero naiintindihan nila ang punto.
Hindi na pwedeng isang salita lang.
Hindi na pwedeng isang pinto lang.
Hindi na pwedeng unang sagot, papapasukin agad.
Sa kabilang side ng linya, narinig ni Jiro.
“Sabihin mo,” sabi niya.
Lumapit si Nicole sa pinto.
“Kung ikaw talaga ang galing sa San Juan, ano sabi ni Christian pag natatakot siya pero ayaw umamin?”
Tahimik sa labas.
Mahabang dalawang segundo.
Pagkatapos, boses lalaki.
“Magpapatawa.”
“Hindi sapat,” sabi ni Nicole.
May mahinang tawa sa labas.
Pagkatapos:
“Wag kang magpapakabayani nang tanga.”
Napahinga si Nicole.
Tama.
Si Christian iyon.
O kahit galing sa taong may totoong contact kay Christian.
Tumango siya sa operatiba.
Binuksan ang pinto.
Pumasok ang isang Rueda operative na may gasgas sa pisngi at hawak na maliit na pouch.
“Galing San Juan relay,” sabi nito.
“Para kanino?” tanong ni Nicole.
“Para kay Jiro.”
Agad umiling si Nicole.
“Hindi.”
Nagulat ang operative.
“Ma’am?”
“Walang ipapadala kay Jiro nang hindi muna chine-check.”
“Secure po ito.”
“Yan din akala ninyo sa dalawang lalaking kumuha kay Christian.”
Tahimik.
Tama na naman siya.
Kinuha ni Nicole ang pouch, pero hindi niya binuksan.
Itinaas niya ito sa camera.
“Jiro, may pouch.”
Tumingin si Jiro kay Vega.
“Scan muna,” sabi ni Vega.
“Walang bukasan.”
Tumango si Nicole.
“Walang bubuksan.”
Napatingin siya sa pouch.
Maliit.
Kayumanggi.
May tali.
At sa gilid, may markang hindi buo.
Hindi simbolo ng singsing.
Hindi rin ordinaryong marka.
Isang titik.
N.
Nanlamig ang kamay ni Nicole.
N.
Nicole.
O baka wala lang.
O baka isa na namang patibong.
“Anong nasa pouch?” tanong ni Jiro.
“Hindi ko alam.”
“Wag mong buksan.”
“Hindi ko bubuksan.”
Tahimik silang nagkatinginan sa screen.
Pareho nilang naintindihan.
Hindi na sila basta tatanggap ng lihim.
Hindi na sila basta magbubukas ng ibinibigay sa kanila.
Hindi na sila papayag na takot ang magdikta ng galaw.
—
Sa unahan ng van, may bagong update.
“Christian moving.”
Napalingon si Nicole.
“Nakalabas na?”
“Hindi pa.”
“Nasa vent na.”
“Si Romy?”
“Buhay.”
“Si Monching?”
“Wala pang visual.”
Sumakit ang dibdib ni Nicole.
Si Monching.
Ama ni Christian.
Yung matagal nang tumutulong kay Claire.
Yung taong kasama sa galaw mula Tatalon hanggang La Vista.
Hindi pwedeng mawala siya sa lahat ng ito.
“Sabihin kay Jiro,” sabi ni Nicole.
“Narinig ko,” sagot ni Jiro mula sa screen.
Hindi niya pala napansin na bukas pa rin ang linya.
“Ano ang gagawin mo?” tanong niya.
“Ilalabas si Christian.”
“Si Monching?”
“Hahanapin.”
“Si Dan?”
“Bibigyan ng daan.”
“Si Melissa?”
“Kukunin.”
“Yung envelope?”
“Hindi bubuksan.”
“Yung pouch?”
“Hindi rin.”
“Good.”
Sandaling natahimik si Jiro.
Pagkatapos, mahina nitong sinabi:
“Nicole.”
“O?”
“Yung tungkol sa nanay mo…”
Tumigas ang hawak niya sa pouch.
“Hindi ngayon.”
“Alam ko.”
“Pero pag nalaman mo…”
“Hindi ko itatago.”
“Promise mo ulit.”
“Promise.”
—
Napatingin si Nicole sa madilim na labas ng van.
Sa ilang kanto lang siguro, may mga tao pa ring natutulog.
May mga tindahang bukas na sa umaga.
May mga maglalako ng pandesal.
May magbibilang ng sukli.
May mga taong hindi alam na sa parehong lungsod, may mga batang ginagamit para buksan ang mga lihim ng mga makapangyarihan.
Naalala niya ang panaderya.
Yung sako ng harina.
Yung lumang bangko.
Yung amoy ng asukal at margarine.
Yung mga umagang madalas niyang isipin na mahirap pero malinaw.
Ngayon, hindi na malinaw ang kahit ano.
Pero may isang bagay siyang alam.
Hindi siya papayag na maging tali lang kay Jiro.
Hindi siya papayag na maging anchor lang.
Hindi siya papayag na maging batang nasa file ng ibang tao.
Kung may pangalan siyang hindi pa alam, aalamin niya.
Kung may ina siyang buhay, hahanapin niya.
Kung may ugnayan siya sa Velasco, haharapin niya.
Pero hindi ngayon.
Ngayon, may kailangang iligtas.
“Jiro,” sabi niya.
“O?”
“Unahin mo sila.”
“Sino?”
“Si Christian.”
“Si Dan.”
“Si Melissa.”
“Si Monching.”
“Lahat ng buhay pa.”
“Paano ikaw?”
Tumingin siya sa pouch na may titik N.
Pagkatapos, huminga nang malalim.
“Ako?”
Tahimik.
“Hindi na ako aalis sa usapan.”
Sa unang beses sa gabing iyon, hindi takot ang naramdaman ni Nicole.
Galit.
Hindi maingay.
Hindi padalos-dalos.
Pero malinaw.
Galit ng taong pagod nang gawing lihim.
Galit ng taong handa nang sumagot pabalik.
Sa screen, tinitigan siya ni Jiro.
At marahil nakita nito ang parehong bagay na unti-unti na ring gumigising sa kanya.
Hindi lang siya ililigtas.
Lalaban siya. /Itutuloy sa susunod na kabanata