Kabanata 113: Si Monet at Nicole
Umaga na, alas-7 na natapos ang pulong kasama ang pangulo.
Pero hindi pa rin inaantok si Monet.
Nasa isip pa rin niya si Nicole.
Hindi si Claire.
Hindi si Ariel.
Hindi si Brennan.
Hindi si Salcedo.
Hindi ang envelope.
Si Nicole.
Yung dalagang nasa kustodiya ngayon ng Rueda.
Yung tindera mula Tatalon.
Yung ginamit na relay para makarating kay Jiro ang mensahe ni Dan.
Yung batang nasa lumang file ng Malacañang archive.
Yung batang may ugnayang Velasco.
Yung batang hindi dapat naging bahagi ng digmaan.
Pero matagal na palang nasa mapa.
Lumabas si Monet sa conference room nang tahimik.
Sa likod niya, naiwan ang pangulo, National Security Adviser, legal team, at mga opisyal na sanay magsalita gamit ang salitang “containment,” “risk,” “asset,” at “national security.”
Pero sa isip ni Monet, iisa lang ang salita.
Anak.
—
Pagbalik niya sa opisina, hindi niya pinabukas ang ilaw.
Hinayaan niyang pumasok ang liwanag ng umaga mula sa bintana.
Maputla.
Malamig.
Parang hindi pa sigurado kung araw na ba talaga.
Inilapag niya sa mesa ang folder ni Nicole.
Hindi niya agad binuksan.
Tinitigan lang niya.
NICOLE.
Ugnayang Velasco.
Bantay Tatalon.
Matagal niyang iniwasan ang ganitong klaseng folder.
Matagal niyang tinuruan ang sarili na huwag hanapin ang pangalan na minsan niyang isinuko para mabuhay.
Hindi dahil hindi niya mahal.
Kundi dahil mahal niya.
May mga anak na inilalapit mo para protektahan.
May mga anak na inilalayo mo para mabuhay.
At si Nicole ang anak na kailangan niyang ilayo.
—
Labingwalong taon na ang nakalipas, hindi pa Executive Secretary si Monet.
Hindi pa siya mukha ng kapangyarihan sa loob ng Malacañang.
Hindi pa siya ang babaeng pumapasok sa pulong kasama ang pangulo.
Noon, isa lang siyang batang abogado sa loob ng gobyerno.
Matalino.
Tahimik.
Masipag.
At masyadong maaga niyang nakita ang mga bagay na hindi dapat makita ng baguhan.
Mga pangalan na nawawala sa papeles.
Mga contractor na hindi kailanman lumalabas sa bidding pero laging panalo.
Mga ulat na dumaraan sa opisina ni Luis De Dios bago pa makarating sa tamang ahensiya.
At isang pangalan na paulit-ulit niyang nakikita sa gilid ng mga problema.
Renato Salcedo.
Hindi siya opisyal.
Hindi siya elected.
Hindi siya cabinet.
Pero kapag may dapat manahimik, nandoon siya.
Kapag may dapat mawala, nandoon siya.
Kapag may kailangang matakot nang hindi nababanggit ang pangalan ni Luis, nandoon siya.
Noon unang natakot si Monet.
Hindi para sa sarili niya.
Para sa batang nasa sinapupunan niya.
—
Hindi niya sinabi kahit kanino.
Hindi sa opisina.
Hindi sa mga kaibigan.
Hindi sa media.
Hindi rin sa lalaking ama ng bata, dahil patay na ito bago pa niya malaman na buntis siya.
Ang ama ni Nicole ay hindi Rueda.
Hindi De Dios.
Hindi Brennan.
Isa siyang tahimik na tao mula sa lumang network ng Velasco.
Hindi lider.
Hindi sikat.
Hindi bayani sa kuwento.
Tagadala lang.
Tagabantay lang.
Pero isang gabi, may dala siyang papel na hindi dapat umabot kay Monet.
Isang listahan ng mga batang binabantayan ng network.
Hindi pa nandoon ang pangalan ni Nicole.
Wala pa siya noon.
Pero nandoon ang isang code:
BATANG LALAKI SA TATALON.
BANTAYAN HANGGANG TAMANG EDAD.
Noon unang narinig ni Monet ang tungkol sa batang lalaki.
Hindi pa Jiro ang pangalan sa file.
Hindi pa anak ni Claire sa balita.
Hindi pa sanhi ng paggising ng mga pamilyang Rueda at Brennan.
Code lang siya.
Batang lalaki.
Tatalon.
Tamang edad.
Pagkalipas ng ilang linggo, patay na ang lalaking nagdala ng papel.
Aksidente raw.
Alam ni Monet na hindi iyon aksidente.
Doon siya hinanap ni Agnes Velasco.
—
Hindi dramatiko ang unang pagkikita nila.
Walang habulan.
Walang baril.
Walang sigaw.
Isang matandang babae lang sa labas ng simbahan.
May payong.
May lumang bag.
May matang parang matagal nang pagod, pero hindi pa sumusuko.
“May dinadala ka,” sabi ni Agnes noon.
Napahawak si Monet sa tiyan niya.
“Hindi ko alam ang sinasabi ninyo.”
“Alam mo.”
Tahimik silang nagkatitigan.
Pagkatapos, sinabi ni Agnes ang linyang hindi na nakalimutan ni Monet.
“Kapag nakita ka ni Salcedo, hindi ikaw ang unang papatayin.”
Doon naintindihan ni Monet.
Hindi na siya nagtanong kung paano nalaman ni Agnes.
Hindi na siya nagtanong kung bakit siya pinuntahan.
May mga oras na kapag may nag-alok ng daan palabas sa apoy, hindi mo muna sinusuri ang mapa.
Tumakbo ka.
—
Ipinanganak si Nicole sa isang lugar na hindi nakalagay sa opisyal na record.
Hindi ospital.
Hindi bahay ni Monet.
Hindi lugar na pwedeng hanapin ni Salcedo.
Si Agnes ang naroon.
Isang hilot na hindi na nagtanong.
Isang pari na hindi na nagsulat.
At si Monet, duguan, nanginginig, hawak ang batang babae sa unang at huling pagkakataon.
Maliit si Nicole.
Maingay umiyak.
Malakas.
Parang galit agad sa mundo.
Naalala ni Monet, natawa pa siya sa gitna ng luha.
“Mana sa akin,” bulong niya noon.
Pero hindi niya siya pwedeng iuwi.
Hindi niya siya pwedeng pangalanan sa sariling apelyido.
Hindi niya siya pwedeng yakapin nang matagal.
Dahil sa labas ng kuwartong iyon, umiikot na ang mundo ni Luis.
At sa mundong iyon, ang anak ng babaeng masyadong maraming alam ay pwedeng gawing tali.
Pwedeng gawing panakot.
Pwedeng gawing bangkay.
Si Agnes ang kumuha sa sanggol.
Hindi marahas.
Hindi malamig.
Parang humihiram ng bagay na ibabalik balang araw.
“Pangalan?” tanong ni Agnes.
“Nicole,” sagot ni Monet.
“Bakit Nicole?”
Hindi niya alam kung bakit iyon ang lumabas sa bibig niya.
Siguro dahil sa tunog.
Siguro dahil sa pangarap.
Siguro dahil gusto niya ng pangalang walang bahid ng pulitika.
“Nicole,” ulit ni Agnes.
“Tatandaan ko.”
At doon huling hinawakan ni Monet ang anak niya.
—
Akala ni Monet, ilalayo si Nicole sa lahat.
Sa Maynila.
Sa gobyerno.
Sa De Dios.
Sa Rueda.
Sa batang lalaki sa Tatalon.
Pero iba ang ginawa ng network.
Hindi nila inilayo si Nicole sa mapa.
Inilagay nila siya sa gilid nito.
Tatalon.
Panaderya.
Simbahan.
San Isidro Labrador.
Sa mundong dadaanan ni Jiro nang hindi niya alam kung sino siya.
Noong una niyang nalaman iyon, gusto niyang magalit kay Agnes.
Gusto niyang hanapin siya.
Gusto niyang sirain ang buong network.
Pero dumating ang unang liham.
Walang pangalan.
Walang address.
Isang linya lang:
BUHAY ANG BATA.
HUWAG LALAPIT.
KUNG LUMAPIT KA, MAKIKITA SIYA.
Iyon ang naging parusa kay Monet.
Alam niyang buhay ang anak niya.
Pero bawal lumapit.
Alam niyang humihinga siya.
Pero bawal alamin kung may lagnat.
Alam niyang lumalaki siya.
Pero bawal makita kung ngumiti ba siyang tulad niya.
Taon-taon, may dumarating na maliit na palatandaan.
Isang litrato mula sa malayo.
Isang lumang resibo mula sa panaderya.
Isang pahina ng school record na walang buong address.
Isang note:
MAHILIG SIYA SA MATAMIS.
MABILIS MAGLAKAD.
MATAPANG ANG BIBIG.
Hindi sapat para maging ina.
Pero sapat para mabuhay si Monet.
—
Kaya nang lumabas ang pangalan ni Nicole sa kasalukuyang ulat, hindi siya nagulat na buhay ang bata.
Nagulat siya kung gaano kalapit ito kay Jiro.
At lalo siyang kinilabutan nang makita ang lumang larawan sa file.
Nicole, anim o pitong taong gulang, nasa tabi ng sako ng harina.
Sa likod:
BANTAYAN ANG BATANG BABAE.
KUNG GUMALAW ANG BATANG LALAKI, GAGALAW DIN SIYA.
Hindi ito isinulat para kay Nicole.
Isinulat ito tungkol kay Nicole.
Tulad ng nangyari kay Jiro.
May matatandang kamay na naman.
May mga taong nagdesisyon.
May mga batang nilagay sa posisyon bago pa sila matutong pumili.
At doon lalong naging malinaw kay Monet kung bakit siya halos hindi makatulog.
Hindi lang dahil nadamay si Nicole.
Kundi dahil baka buong buhay ni Nicole, bahagi na siya ng proteksyon ni Jiro nang hindi niya alam.
Anchor.
Paalala.
Tali sa Tatalon.
Kung si Esther ang tahanan ni Jiro, si Nicole ang buhay na iniwan niya sa labas ng mansyon.
At walang karapatan si Monet na hayaang gamitin pa ang anak niya nang walang alam.
—
May kumatok.
Dalawang maikli.
“Pasok,” sabi ni Monet.
Pumasok ang aide.
“Ma’am, naghihintay po ang follow-up memo para sa Pangulo.”
“Ilalagay mo ito.”
Kumuha si Monet ng papel at mabilis na nagsulat.
DAPAT MALAMAN NI NICOLE SA KONTROLADONG PARAAN.
HUWAG IDAAN SA RUEDA CHANNELS.
HUWAG IDAAN SA STAFF NI CLAIRE DE DIOS.
IWASAN ANG SINUMANG MAY UGNAYAN KAY SALCEDO.
IHANDA ANG PROTEKSYON KUNG MABISTO NA SIYA.
Inabot niya ang papel sa aide.
“Ito ang ipadala.”
“Opo, ma’am.”
“Walang pangalan ko sa memo.”
“Opo.”
“Walang personal note.”
“Opo.”
Umalis ang aide.
—
Pagkasara ng pinto, napaupo si Monet.
Sa unang pagkakataon sa buong magdamag, nanghina ang tuhod niya.
Hindi dahil sa pangulo.
Hindi dahil sa Brennan.
Hindi dahil sa Rueda.
Kundi dahil muntik na niyang sabihin nang malakas ang matagal niyang ibinaon.
Anak ko siya.
Dalawang dekada halos niyang kinain ang pangungusap na iyon.
Sa bawat litrato.
Sa bawat lihim na ulat.
Sa bawat pag-iwas sa Tatalon.
Sa bawat beses na may batang babae siyang nakikita sa kalye at napapaisip kung ganoon na ba kalaki si Nicole.
Ngayon, wala nang saysay ang pag-iwas.
Nasa gitna na si Nicole.
Nasa mata na ng kalaban.
Nasa puso na ni Jiro.
At nasa folder na ng Malacañang.
Tumayo si Monet.
Binuksan niya ulit ang drawer.
May maliit na bagay sa loob.
Lumang bracelet ng sanggol.
Hindi ginto.
Hindi mamahalin.
Simpleng pulang sinulid na may maliit na palawit.
N.
Nicole.
Iyon lang ang natira sa kanya nang kunin ni Agnes ang bata.
Hinawakan niya ito.
Maliit pa rin.
Parang imposibleng naging totoong tao ang batang minsang kasya sa yakap niya.
Pero buhay si Nicole.
At ngayon, kailangan niyang malaman.
Hindi lang na may papel siya sa mapa.
Hindi lang na may ugnayan siya sa Velasco.
Hindi lang na ginamit siya bilang anchor ni Jiro.
Kailangan niyang malaman na may ina siyang hindi tumigil magmahal sa kanya mula sa layo.
Kahit mali.
Kahit duwag.
Kahit huli.
—
Tumunog ulit ang intercom.
“Ma’am Monet, hinihingi na po kayo ulit ng Pangulo.”
Pinunasan ni Monet ang gilid ng mata niya.
Ibinalik ang bracelet sa drawer.
Isinara ito.
Pagkatapos, kinuha niya ang folder ni Nicole.
Sa pagkakataong ito, hindi na siya nagkunwaring file lang iyon.
Hindi na siya nagkunwaring subject lang iyon.
Hindi na siya nagkunwaring bahagi lang ng kaso.
Anak niya iyon.
At kapag dumating ang oras, hindi na pwedeng iba ang unang magsabi sa kanya.
Lumabas si Monet ng opisina.
Diretso ang lakad.
Tahimik ang mukha.
Pero sa loob, malinaw na ang pasya.
Hindi na niya kayang pigilan ang lahat ng lihim.
Pero pwede pa niyang piliin kung paano ilalahad ang pinakamahalaga.
“Kailangan na niyang malaman kung sino talaga siya,” sabi ni Monet sa sarili, bago bumalik sa silid kung nasaan ang pangulo. /Itutuloy sa susunod na kabanata