Kabanata 114: Si Nicole, sa loob ng van
Nasa loob pa rin ng Rueda van si Nicole.
Hindi na siya umiiyak.
Pero hindi rin ibig sabihin kalmado siya.
Nakaupo siya sa likod, nakayakap sa sarili niyang mga braso, habang nakapatay ang ilaw sa loob ng sasakyan.
Sa unahan, may dalawang operatiba.
Sa labas, may isa pang nakabantay.
Walang nagsasalita nang malakas.
Walang nagbubukas ng pinto nang hindi muna tumitingin sa paligid.
Walang kumikilos na parang ordinaryong gabi ito.
Dahil hindi na ordinaryo ang kahit ano.
Hindi na mula noong may mga lalaking nagtangkang kumuha sa kanya sa Tatalon.
Hindi na mula noong tinulak siya ni Christian papasok sa van.
Hindi na mula noong narinig niya ang boses ni Dan sa radyo.
At lalong hindi na mula noong sinabi niya kay Jiro ang mensahe:
Hindi bubuksan ang sulat dahil sa hostage.
Hindi dahil sa takot.
Hindi dahil sa utos.
Hintayin ang nagdadala.
—
Hawak pa rin ni Nicole ang maliit na radyo.
Patay na ito.
Tahimik.
Pero parang naiwan doon ang boses ni Dan.
Hindi siya utang ninuman.
Hindi alam ni Nicole kung bakit ganoon kabigat ang linyang iyon.
Pero nang sinabi niya iyon kay Jiro, nakita niya ang mukha nito sa screen.
Parang may gumuho.
Parang may natanggal.
Parang may batang matagal nang humihingi ng pahintulot na mabuhay nang hindi kailangan magbayad sa lahat ng nagligtas sa kanya.
Napapikit si Nicole.
Naalala niya ang welcome dinner sa La Vista.
Si Jiro, nakaayos pero halatang hindi komportable sa biglang yaman.
Si Jiro, nakangiti sa kanya pero parang nahihiyang ngumiti nang buo.
Si Jiro, namula nang halikan niya sa pisngi.
“Wag kang magbago ha,” sabi niya noon.
Akala niya simpleng paalala lang iyon.
Ngayon, parang hula pala.
Dahil lahat sa paligid ni Jiro, gustong baguhin siya.
Gawing Rueda.
Gawing De Dios.
Gawing susi.
Gawing dahilan ng giyera.
Pero sa isip ni Nicole, si Jiro pa rin yung batang marunong mahiya.
Yung batang marunong makinig.
Yung batang hindi pa sanay tawaging “sir.”
At kung totoo ang sinasabi ng lahat na mahalaga siya, baka iyon ang dahilan.
Hindi dahil makapangyarihan siya.
Kundi dahil hindi pa siya kinakain ng kapangyarihan.
—
“Ma’am Nicole.”
Napalingon siya sa operatiba sa unahan.
Hindi pa rin siya sanay matawag na ma’am.
“Nicole na lang.”
“Opo.”
“Kumusta na si Christian?”
Nagkatinginan ang dalawang operatiba.
Ayaw niya ang ganoong tingin.
Yung tinging may alam pero hindi agad masabi.
“Buhay po,” sabi ng isa.
“Nakakonekta pa rin ang linya ni Romy sa Washington.”
“Nakalabas na siya?”
“Hindi pa po.”
“Pero gumagalaw.”
“Gumagalaw saan?”
“Sa kisame.”
Napahawak si Nicole sa noo.
“Kahit kailan talaga, kung saan bawal, doon papasok.”
Halos ngumiti ang operatiba.
Halos lang.
Dahil sa gabing iyon, bawal masyadong ngumiti.
“May sinabi po siyang narinig daw niya ang salitang malatang.”
Napatingin si Nicole.
“Si Jiro ‘yon.”
“Opo.”
“Bakit malatang?”
Napaubo ng maikli si Nicole.
“Kasi sila lang ang makakaintindi.”
At sa unang beses sa loob ng van, may maliit na ginhawa.
Hindi dahil ligtas na si Christian.
Hindi pa.
Kundi dahil may bagay pa rin sa pagitan nina Jiro at Christian na hindi kayang nakawin ng Brennan, ni Salcedo, o ng kahit sinong may hawak ng baril.
Alaala.
Biro.
Pagkakaibigan.
—
Biglang may pumasok na mahinang tunog sa isang ibang aparato sa tabi ng driver.
Hindi radyo ni Dan.
Hindi linya ni Vega.
Mas pormal ang tunog.
Mas malamig.
Tumingin ang operatiba sa screen.
Kumunot ang noo niya.
“Ano ‘yan?” tanong ni Nicole.
“Government relay.”
“Gobyerno?”
“Opo.”
“Bakit?”
“Hindi ko pa alam.”
“Rueda line ba yan?”
“Hindi po.”
Doon lalo kinabahan si Nicole.
Dahil kung hindi Rueda line, ibig sabihin may ibang pwersang umaabot na sa kanya.
At sa gabing iyon, ang bawat bagong pwersa ay pwedeng tulong.
Pwede ring patibong.
“Wag niyong sagutin,” sabi ni Nicole.
Napatingin sa kanya ang operatiba.
“Ma’am?”
“Nicole.”
“Opo.”
“Baka sila yan.”
“Hindi po ito channel ng kalaban.”
“Yan din akala namin kanina noong may dumating na dalawang lalaki.”
Tahimik ang loob ng van.
Tumama ang sinabi niya.
Dahil tama siya.
Akala nila Rueda team ang dumating.
Hindi pala.
Dahil doon nakuha si Christian.
Dahil doon sila naghihingalo ngayon sa takot.
“Voice only,” sabi ni Nicole.
“Walang location.”
“Walang camera.”
“Walang pangalan ni Jiro.”
Nagulat ang operatiba.
Pagkatapos, tumango.
“Opo.”
Binuksan nila ang linya.
Static muna.
Mahina.
Pagkatapos, boses ng babae.
Kontrolado.
Tahimik.
Pero may bigat na hindi kayang itago.
“Nicole.”
Nanigas siya.
Hindi niya kilala ang boses.
Pero may kakaiba rito.
Parang pamilyar na hindi dapat pamilyar.
“Sino ito?” tanong ni Nicole.
“Hindi ko pa pwedeng sabihin lahat.”
“Then bakit ako makikinig?”
“Dahil alam ko ang panaderya.”
Tumigil si Nicole.
“Maraming may alam ng panaderya.”
“Alam ko rin ang sako ng harina sa gilid ng pinto.”
“Alam ko ang lumang bangko sa likod.”
“Alam ko na noong bata ka, doon ka natutulog kapag masyadong maaga ang gising.”
Nanlamig ang daliri ni Nicole sa hawak niyang radyo.
“Sinong nagsabi sa’yo niyan?”
Tahimik ang babae sa kabilang linya.
Pagkatapos:
“May mga bagay na matagal nang inilayo sa’yo para mabuhay ka.”
Napatawa si Nicole.
Hindi dahil nakakatawa.
Dahil sa sobrang bigat, wala siyang ibang magawa.
“Lahat na lang ba kami may tinatagong buhay?”
Walang sumagot agad.
Sa unahan ng van, hindi gumalaw ang mga operatiba.
Nakikinig sila.
Pero halatang hindi rin nila alam ang buong nangyayari.
“Sino ka?” ulit ni Nicole.
“Monet.”
Hindi kilala ni Nicole ang pangalan.
O baka narinig niya na sa balita.
Executive Secretary.
Malacañang.
Pangulo.
Mga bagay na sobrang layo sa panaderya, sa Tatalon, sa harina, sa mantikilya, sa sukli, sa maliit na kita sa maghapon.
“Bakit ako tinatawagan ng Malacañang?”
“Dahil nasa panganib ka.”
“Alam ko na iyon.”
“Hindi sa paraan na iniisip mo.”
Humigpit ang kapit ni Nicole sa upuan.
“Kung may sasabihin ka, sabihin mo.”
“Hindi pa lahat.”
“Pagod na ako sa ganyan.”
“Alam ko.”
“Hindi mo alam.”
Mahina ang sagot ng babae.
“Alam ko higit sa inaakala mo.”
—
Naramdaman ni Nicole ang galit na umaakyat sa dibdib niya.
Hindi siya sanay kausapin na parang file.
Parang subject.
Parang batang kailangang unti-unting bigyan ng katotohanan dahil baka mabasag.
Nabasag na siya kanina pa.
Noong hinila siya palabas ng Tatalon.
Noong nawala si Christian.
Noong nakita niya si Jiro sa screen na parang pasan ang buong mundo.
Noong narinig niya kay Dan na hindi utang si Jiro ninuman.
“Hindi ako bata,” sabi ni Nicole.
Tahimik.
Pagkatapos, ang boses sa kabilang linya ay bahagyang nabasag.
“Alam ko.”
Doon siya lalong kinabahan.
Dahil sa unang pagkakataon, hindi tunog opisyal ang boses ni Monet.
Tunog tao.
Tunog pagod.
Tunog may pinipigilan.
“May ugnayan ka sa Velasco network,” sabi ni Monet.
Hindi agad nakaimik si Nicole.
Velasco.
Agnes Velasco.
Arturo Velasco.
Yung pangalan na paulit-ulit niyang naririnig sa mga pira-pirasong usapan.
Yung matandang babaeng nagdala ng sulat at singsing kay Jiro.
Yung simbolong nakita niya sa kampanaryo.
“Hindi ko kilala ang mga Velasco,” sabi ni Nicole.
“Hindi mo kailangang kilala para maging bahagi ng iniwan nila.”
“Ano ibig sabihin nun?”
“Yung nakita mong simbolo sa kampanaryo, hindi aksidente.”
“Alam ko.”
“Hindi rin aksidente na ikaw ang nakakita.”
Parang bumagal ang mundo.
Sa labas, may dumaan na sasakyan.
Hindi huminto.
Pero napalingon pa rin lahat sa loob ng van.
Takot na takot na sila sa bawat ilaw.
Sa bawat gulong.
Sa bawat anino.
“Ano ako?” tanong ni Nicole.
Hindi “sino.”
Ano.
Dahil sa mundo nina Jiro, Dan, Claire, Ariel, Brennan, at Salcedo, parang iyon ang laging tanong.
Susi ka ba?
Takip ka ba?
Pain ka ba?
Anchor ka ba?
Tao ka pa ba?
“Hindi ka armas,” sabi ni Monet.
“Hindi ka bait.”
“Hindi ka pampalit.”
“Hindi ka lang love interest ni Jiro.”
Hindi alam ni Nicole kung bakit masakit pakinggan iyon.
Parang may tumama sa hiya niya, sa takot niya, at sa isang lihim na hindi niya alam na dala niya.
“Then ano ako?”
“Paalala.”
“Kanino?”
“Kay Jiro.”
“Ng ano?”
“Kung saan siya galing.”
Tahimik.
Matagal.
Hindi alam ni Nicole kung dapat siyang maiyak, magalit, o tumawa.
“Galing siya sa Tatalon,” sabi niya.
“Oo.”
“Galing siya kay Nanay Esther.”
“Oo.”
“Galing siya sa amin.”
“Oo.”
“Then bakit kailangan pang gawing lihim iyon?”
Sa kabilang linya, halos pabulong ang sagot ni Monet.
“Dahil may mga taong kailangang itago pati ang pinakasimpleng katotohanan para hindi ito nakawin.”
—
Napatitig si Nicole sa sariling kamay.
May konting gasgas pa siya mula sa pagtakbo sa Tatalon.
May harina pa yata sa ilalim ng kuko niya.
Hindi niya alam kung totoo o imahinasyon lang.
Parang kahit saan siya dalhin, may parte ng panaderya na ayaw umalis sa kanya.
“May pamilya ba ako sa Velasco?” tanong niya.
“May ugnayan.”
“Hindi iyon sagot.”
“Hindi pa ligtas ang buong sagot.”
“Ayoko na ng hindi pa.”
Tahimik.
Pagkatapos, may sinabi si Monet na halos hindi narinig sa static.
“Hindi rin ako.”
Napataas ang tingin ni Nicole.
“Ano?”
“Nicole, makinig ka sa akin.”
“Hindi mo ako kilala.”
“Kilala kita bago mo pa ako makilala.”
Tumigil ang hinga ni Nicole.
Hindi niya alam kung bakit, pero biglang bumigat ang dibdib niya.
Parang may pinto sa loob niya na matagal nang sarado at may taong kumatok mula sa kabilang panig.
Dalawang beses.
Hindi tatlo.
“Sinong nanay ko?” tanong niya.
Hindi niya alam kung bakit iyon ang lumabas.
Hindi niya binalak.
Hindi niya inisip.
Pero lumabas.
At sa kabilang linya, biglang tumahimik si Monet.
Sobrang tahimik.
Sapat para malaman ni Nicole na tumama siya sa gitna.
“Monet?”
May mahinang hinga.
Pagkatapos, sagot.
“Hindi ko pwedeng sabihin sa ganitong linya.”
Nanginig ang labi ni Nicole.
Pero hindi siya umiyak.
Hindi pa.
“Pero alam mo.”
“Oo.”
“Kilala mo siya.”
Tahimik.
“Oo.”
“Buhay siya?”
Matagal bago sumagot si Monet.
“Oo.”
Doon napahawak si Nicole sa dibdib niya.
Parang biglang may nawala at may bumalik sa parehong sandali.
Buhay.
Buhay ang nanay niya.
Kung totoo ang babaeng ito.
Kung hindi ito bitag.
Kung hindi ito isa na namang laro.
“Bakit ngayon?” tanong ni Nicole.
“Dahil gagamitin ka nila kapag wala kang alam.”
“Sinong sila?”
“Lahat ng gustong hilahin si Jiro.”
“Brennan?”
“Oo.”
“Salcedo?”
“Oo.”
“Rueda?”
Tahimik.
Doon naintindihan ni Nicole.
Hindi dahil kalaban ang Rueda.
Kundi dahil kahit ang proteksyon, kapag sobra, pwedeng maging hawla.
“At si Jiro?”
“Hindi.”
Mabilis ang sagot ni Monet.
“Si Jiro kailangan ka dahil kilala mo siya bago siya naging lahat ng sinasabi nilang siya.”
“Pero kailangan mo ring kilalanin ang sarili mo bago ka gawing tali sa kanya.”
—
Biglang may kumatok sa labas ng van.
Dalawa.
Tok.
Tok.
Nagtaas agad ng baril ang operatiba.
Nicole froze.
Hindi.
Nanigas si Nicole.
Pero naalala niya.
Dalawang katok.
Hindi tatlo.
Ligtas.
O dapat ligtas.
“Check,” sabi ng operative.
Binuksan nang bahagya ang maliit na panel.
May boses sa labas.
“Rueda Bravo.”
“Code?” tanong ng nasa loob.
“Malatang.”
Napatingin si Nicole.
Malatang.
Christian.
Jiro.
Ibig sabihin, may gumalaw na sa San Juan.
Baka may update.
Baka may panganib.
Baka may masamang balita.
Sa radyo, nagsalita ulit si Monet.
“Kailangan mong ibaba ang linyang ito.”
“Hindi pa tayo tapos.”
“Hindi nga.”
“Then sabihin mo.”
“Hindi sa ganitong paraan.”
“Nicole.”
Humigpit ang boses ni Monet.
“Kapag may nagtanong kung sino ka, huwag kang papayag na sila ang sumagot para sa’yo.”
“Ano ibig sabihin?”
“Ibig sabihin, kahit ano ang sabihin nila, hindi ka gamit.”
“Hindi ka utang.”
“Hindi ka lihim lang.”
“At hindi ka dapat matakot sa totoong pangalan mo.”
Napalunok si Nicole.
“Alam mo ang totoong pangalan ko?”
Tahimik.
Pagkatapos, halos pabulong:
“Oo.”
Naputol ang linya.
—
Bumukas ang pinto ng van.
Pumasok ang isang operatiba, hingal.
“May update sa San Juan.”
“Si Christian?” tanong agad ni Nicole.
“Buhay.”
Napahawak siya sa upuan.
“Si Dan?”
“May delivery truck na pumasok sa service road.”
“Cleaning supplies?”
“Opo.”
Napapikit si Nicole.
Dan.
Papunta na siya.
Papunta sa lugar kung nasaan sina Christian, Melissa, Salcedo, at kung ano mang nag-aabang sa envelope.
“May mensahe mula Washington,” dagdag ng operative.
“Kay Jiro?”
“Opo.”
“Ano?”
“Hindi daw pipili ng isa.”
“Ililigtas pareho.”
Hindi napigilan ni Nicole.
Ngumiti siya.
Maliit.
Pagod.
Takot.
Pero totoo.
“Syempre,” bulong niya.
“Ganyan siya.”
Pero habang nakatingin siya sa madilim na labas ng van, hindi na lang si Jiro ang nasa isip niya.
Nandoon na rin ang boses ni Monet.
Nandoon ang Velasco.
Nandoon ang tanong na biglang gumising sa kanya.
Sinong nanay ko?
At sa unang pagkakataon sa buhay niya, natakot si Nicole hindi dahil baka wala siyang sagot.
Kundi dahil baka matagal na palang may sagot.
At lahat, maliban sa kanya, may alam. /Itutuloy sa susunod na kabanata