Kabanata 111: Hindi dahil sa takot
“Panaderya receiving.”
Yun ang unang narinig ni Nicole sa radyo.
Garalgal.
Putol-putol.
Halos nilalamon ng static.
Pero sapat para tumayo ang balahibo niya.
Nasa loob pa rin siya ng Rueda van.
Madilim ang paligid.
May dalawang operatiba sa unahan.
May isa pang nakabantay sa labas.
Pero kahit gaano karami ang bantay, hindi pa rin siya mapakali.
Dahil nasa San Juan si Christian.
At hindi niya alam kung buhay pa ito.
“Panaderya receiving,” ulit niya.
Hindi niya alam kung bakit yun ang tamang sagot.
Sinabi lang ng operative na kapag may pumasok na signal na may salitang Tatalon at panaderya, siya ang dapat sumagot.
Kaya sumagot siya.
Kahit nanginginig ang kamay niya.
Kahit gusto niyang umiyak.
Kahit ang tanging gusto niya ay marinig ulit si Christian na nang-aasar.
Static.
Pagkatapos, boses ng lalaki.
Mahina.
Pero malinaw ang bigat.
“Sabihin mo kay J.”
Napahigpit ang hawak ni Nicole sa radyo.
Kay J.
Kay Jiro.
“Ang sulat hindi bubuksan dahil sa hostage.”
Napatingin siya sa operative sa harap.
Nagsenyas ito.
Ulitin.
“Ulit,” sabi ni Nicole.
“Ang sulat hindi bubuksan dahil sa hostage.”
Static.
“Hindi dahil sa takot.”
“Hindi dahil sa utos.”
“Hintayin ang nagdadala.”
Nanlamig si Nicole.
Alam niya agad kung sino ang nagdadala.
Si Dan.
Yung lalaking hinahanap ngayon ng lahat.
Yung lalaking hindi pa nakikita ni Jiro.
Pero parang matagal nang nakakabit sa buhay niya.
“Dan?” tanong ni Nicole.
Saglit na katahimikan.
Pagkatapos:
“Oo.”
Halos mapaupo si Nicole.
“Buhay ka?”
“Sa ngayon.”
May gumalaw sa kabilang dulo.
Parang may humawak sa radyo.
Isang operative ang sumingit.
“May sampung segundo pa.”
Mabilis nagsalita si Dan.
“Sabihin kay Jiro, may tao sila sa newsroom.”
“May tao sila sa newsroom,” ulit ni Nicole.
“Files hindi ligtas.”
“Envelope hinahabol.”
“Huwag buksan hangga’t wala ako sa harap niya.”
Pumitik ang static.
Parang puputol na ang linya.
“Makakarating,” sabi ni Nicole.
“Nicole.”
Huminto siya.
“O?”
“Sabihin mo sa kanya…”
Tahimik.
Parang nahirapan ang lalaki sa kabilang dulo.
Pagkatapos, mababa at mabigat ang boses nito.
“Hindi siya utang.”
Napapikit si Nicole.
“Hindi siya utang ninuman.”
Nabasag ang static.
Naputol ang linya.
—
Hindi agad nakagalaw si Nicole.
Nakatingin lang siya sa radyo.
Parang may naiwan doon na hindi tunog.
Bigat.
Pakiusap.
Bilin.
“Ma’am,” sabi ng operative sa tabi niya.
“Kailangan nating ipadala ngayon.”
Tumango si Nicole.
“Kay Jiro mismo.”
“Opo.”
“Hindi sa kung sino-sino.”
“Opo.”
“Sabihin niyo kay Vega, ako ang magsasabi.”
Nagkatinginan ang dalawang operative.
Hindi sanay na inuutusan ng isang tindera mula Tatalon.
Pero hindi rin sila tumanggi.
Dahil sa gabing iyon, hindi ranggo ang mahalaga.
Kundi kung kaninong boses ang pakikinggan ni Jiro.
Binuksan nila ang linya papuntang Washington.
Ilang segundo.
Mahaba.
Mabigat.
Pagkatapos, lumitaw sa maliit na screen ang operations room.
Si Vega.
Si Ariel.
Si Claire.
Si Esther.
At si Jiro.
Nakatayo siya sa harap ng monitor.
Namumula ang mata.
Pero hindi na siya umiiyak.
“Nicole?”
Napakagat-labi siya.
“Jiro.”
“Si Christian?”
“Wala pa.”
Nakita niyang kumirot ang mukha ni Jiro.
Kaya mabilis siyang nagsalita.
“Pero may mensahe si Dan.”
Tahimik agad ang buong room sa kabilang dulo.
Kahit si Ariel, hindi gumalaw.
“Sabihin mo,” sabi ni Jiro.
Huminga si Nicole.
Inayos niya ang boses niya.
Ayaw niyang may mawala kahit isang salita.
“Sabi ni Dan, ang sulat hindi bubuksan dahil sa hostage.”
“Hindi dahil sa takot.”
“Hindi dahil sa utos.”
“Hintayin ang nagdadala.”
Humigpit ang hawak ni Jiro sa singsing.
“Si Dan.”
“Oo.”
“Buhay siya?”
“Sa ngayon daw.”
Tahimik.
Mas masakit minsan ang totoo kesa sa pag-asa.
Pero mas kailangan nila ang totoo.
“May dagdag pa,” sabi ni Nicole.
Tumango si Jiro.
“Sabi niya, may tao sila sa newsroom.”
Napatingin si Claire kay Ariel.
Si Vega, agad nag-type.
“Files hindi ligtas.”
“Envelope hinahabol.”
“Huwag buksan hangga’t wala siya sa harap mo.”
Hindi agad sumagot si Jiro.
Tumingin lang siya sa screen.
Parang sinusubukang ilagay ang bawat salita sa tamang lalagyan sa utak niya.
Envelope.
Hostage.
Newsroom.
Dan.
Takot.
Utos.
Pagpili.
“May isa pa,” sabi ni Nicole.
Biglang lumambot ang mukha ni Jiro.
“Ano?”
Napatingin si Nicole sa kanya.
At sa unang beses mula nang magsimula ang gabing iyon, hindi siya natakot sabihin ang mabigat.
“Sabi niya, hindi ka utang.”
Tahimik.
“Ninuman.”
Parang natanggal ang hangin sa room.
Si Esther ang unang napahawak sa bibig.
Si Claire, napapikit.
Si Ariel, napatingin sa anak.
At si Jiro—
Hindi siya gumalaw.
Pero iba na ang mukha niya.
Parang may salitang matagal niyang kailangan marinig mula sa taong hindi niya pa kilala.
Hindi siya utang.
Hindi kay Esther.
Hindi kay Claire.
Hindi kay Ariel.
Hindi kay Dan.
Hindi sa kahit sinong tumakbo, nagsinungaling, nagtago, o lumaban para mabuhay siya.
“Ulitin mo,” sabi ni Jiro.
Mahina ang boses niya.
Halos pabulong.
Inulit ni Nicole.
“Hindi ka utang ninuman.”
Napayuko si Jiro.
Hindi dahil natalo siya.
Kundi dahil may bumigay sa loob niya.
Isang bigat na hindi niya alam na pasan pala niya.
—
“Jiro,” sabi ni Ariel.
Hindi agad siya lumingon.
“Anak.”
Doon siya tumingin.
“Kailangan nilang mabuksan ang envelope bago makarating kay Dan,” sabi ni Jiro.
Tumango si Ariel.
“Yan ang lumalabas.”
“Kaya nila ginamit si Christian.”
“Oo.”
“Kaya hinahanap nila si Dan.”
“Oo.”
“Kaya may tao sila sa newsroom.”
“Posible.”
Napatingin si Jiro kay Vega.
“Hanapin kung sino.”
“Ginagawa na.”
“Hindi lang sa newsroom ni Alice.”
“Lahat ng channel na gumalaw sa story ko.”
Tumango si Vega.
“Oo.”
Napatingin si Jiro kay Claire.
“Ma, Salcedo.”
“San Juan.”
“Lumang staff ni Lolo Luis.”
“Lahat ng may access noon.”
Huminga nang mabigat si Claire.
“Gagawin ko.”
Napatingin si Jiro kay Ariel.
“Pa, si Dan.”
“Hinahanap na.”
“Hindi.”
Mas tumigas ang boses ni Jiro.
“Hindi lang hanapin.”
“Bigyan siya ng daan.”
“Kung papunta siya kay Melissa, ibig sabihin papunta siya sa San Juan.”
“Kung papunta siya sa San Juan, papunta siya sa parehong building.”
Tumango si Ariel.
“Vega.”
“Already mapping routes.”
Napatingin si Jiro.
Hindi na niya kailangang magsalita.
Tinama agad ni Vega ang sarili.
“Ibig sabihin, minamapa ko na ang mga ruta.”
Tumango si Jiro.
Hindi ito oras para mag-English nang hindi kailangan.
Hindi kung buhay ang nakasalalay.
—
Biglang umilaw ang isa pang screen.
Linya ni Romy.
Hindi malinaw ang tunog.
Pero may boses.
Mahina.
Nakaipit.
Hingal.
“Insan?”
Si Christian.
Napahakbang si Jiro palapit.
“Christian!”
Static.
Kaluskos.
Pagkatapos, boses ni Romy.
“Naririnig niya ako.”
“Nasa kisame siya.”
“Hindi pa siya nakakalabas.”
“May dalawang bantay sa corridor.”
“May isa sa records room.”
“May isa pang grupo sa labas.”
“Brennan?” tanong ni Ariel.
“Hindi ko alam,” sagot ni Romy.
“Pero hindi sila tauhan ni Salcedo.”
Jiro stared at the floor plan.
Hindi.
Tinitigan ni Jiro ang floor plan.
Records room.
Bodega ng cleaning supplies.
Kisame.
Corridor.
Gate.
Kung mali ang galaw, mahuhuli si Christian.
Kung maghintay sila nang matagal, baka ilipat siya.
Kung sumugod ang Rueda team, baka gamitin siyang shield.
“Romy,” sabi ni Jiro.
“O?”
“Hindi mo siya ilalabas sa corridor.”
“Saan?”
“Sa taas.”
Tahimik sa kabilang linya.
“Sa taas?”
“Kung may kisame papunta sa bodega, may kisame rin papunta sa kabilang kuwarto.”
“Hindi ko alam kung saan.”
“Pero alam ni Christian.”
“Paano?”
“Mahilig yun sumilip sa bawal.”
Sa gitna ng takot, may napasinghap na tawa si Nicole.
Si Jiro, hindi ngumiti.
Pero alam niyang tama siya.
Si Christian ang tipo ng taong papasok sa bawal kung may curiosity at konting yabang.
Lalo na kung lumang building.
Lalo na kung may lagusan.
“Insan!” sigaw ni Jiro sa linya.
Static.
“Kung naririnig mo ako, wag corridor.”
“Hanapin mo yung vent.”
“Yung maliit na butas sa taas.”
“Kung may amoy ng panlinis, tama yung direksyon.”
Tahimik.
Pagkatapos, garalgal na boses ni Christian.
“Insan…”
Kaluskos.
“Amoy zonrox dito.”
Napapikit si Jiro.
“Good.”
“Hindi good,” singit ni Christian, hingal.
“Ang baho.”
Sa unang pagkakataon, halos tumawa si Jiro.
Halos.
Pero pinigil niya.
“Gumapang ka papunta doon.”
“Dalawang katok pag ligtas.”
“Wag tatlo.”
“Alam ko,” sabi ni Christian.
“Tatlo pang horror.”
Napatingin si Esther kay Claire.
Hindi nila maintindihan kung paano pa rin nakakapagbanat si Christian.
Pero kay Jiro, iyon ang patunay.
Buhay pa siya.
Takot.
Pero buhay.
—
Sa kabilang screen, nag-flash ang mapa ng San Juan.
May bagong markang lumitaw.
Delivery truck.
MALINIS CLEANING SUPPLIES.
“Vega?” sabi ni Ariel.
“May truck na pumasok sa lumang service road.”
“Saan galing?”
“Hindi pa sigurado.”
“Pero tugma sa ruta ng records annex.”
Napatingin si Jiro sa screen.
Cleaning supplies.
Bodega ng cleaning supplies.
Melissa.
Christian.
Dan.
Biglang nagdugtong ang lahat.
“Si Dan,” sabi niya.
Hindi tanong.
Hindi hula na basta.
Direksyon.
“Pwede,” sabi ni Vega.
“Hindi natin sigurado.”
“Pero kung papunta siya kay Melissa, yan ang dadaanan niya.”
Lumapit nang bahagya si Ariel sa monitor.
“Kaya ba nating kontakin ang truck?”
Umiling si Vega.
“Hindi pa.”
“Pero may camera sa service road.”
Lumabas ang kuha.
Malabo.
Madilim.
Pero kita ang truck.
Lumang delivery truck.
May kahon-kahon sa likod.
At sa passenger side—
Hindi malinaw ang mukha.
Pero may isang anino na nakahawak sa dibdib.
Hindi huminga si Jiro.
“Dan,” bulong niya.
Sa unang pagkakataon, nakita niya ang lalaking buong buhay tumakbo para sa kanya.
Hindi malinaw.
Hindi sigurado.
Pero sapat.
Sapat para maging totoo.
Sapat para hindi na lang pangalan.
Sapat para maging tao.
—
Biglang nag-ring ang linya ni Nicole.
Hindi radio.
Hindi secure line.
Ordinaryong phone.
Unknown number.
Napatingin ang operative.
“Wag sagutin,” sabi nito.
Pero nag-message agad.
Isang text.
Para kay Jiro.
Nicole binasa ito.
Namuti ang mukha niya.
“Ano?” tanong ni Jiro.
Ipinakita niya sa camera.
ISANG BUHAY LANG ANG PWEDE MONG UNAHIN.
CHRISTIAN O DAN.
Pagkatapos, sumunod ang isa pa.
PILI KA.
Tahimik.
Lahat nakatingin kay Jiro.
Ito na iyon.
Ang patibong.
Ang tanong na ginawa para durugin siya.
Kung piliin niya si Christian, mawawala si Dan at envelope.
Kung piliin niya si Dan, mamamatay o mawawala si Christian.
Kung mag-panic siya, panalo sila.
Kung magpabukas siya ng envelope, panalo sila.
Pero narinig niya ang bilin ni Dan.
Hindi dahil sa hostage.
Hindi dahil sa takot.
Hindi dahil sa utos.
At narinig niya rin si Nicole.
Hindi ka utang ninuman.
Dahan-dahang huminga si Jiro.
Tumingin siya sa screen ni Christian.
Tumingin siya sa truck.
Tumingin siya kay Nicole.
Pagkatapos, kay Ariel.
“Hindi ako pipili ng isa.”
Tahimik.
“Anak…” sabi ni Claire.
Umiling si Jiro.
“Hindi.”
“Yun ang gusto nila.”
“Pipiliin ko pareho.”
Sa unang beses, walang bata sa boses niya.
Takot pa rin siya.
Pero buo.
“Ilabas si Christian sa taas.”
“Harangin ang truck bago makarating sa harap.”
“Gamitin ang media insurance para pigilan si Salcedo.”
“At wag bubuksan ang envelope.”
Tumingin si Vega kay Ariel.
Tumango si Ariel.
“Gawin natin.”
At sa tatlong magkaibang lugar—
Sa van ni Nicole.
Sa kisame ng records room.
At sa delivery truck papasok sa lumang San Juan—
Sabay-sabay gumalaw ang lahat.
Sa unang beses, hindi si Jiro ang hinila ng laro.
Siya ang nagtakda ng galaw. /Itutuloy sa susunod na kabanata