Kabanata 88: Ang unang tagapag-ingat
Madilim pa nang dumating si Monching sa San Isidro Labrador Parish.
Wala pang misa.
Wala pang mga sakristan.
Tahimik ang buong compound.
Tanging mga ibon lang ang maririnig sa mga puno sa paligid.
Sa may gate, bumaba siya mula sa sasakyan.
Kasunod si Christian.
At apat na lalaki na mukhang ordinaryong parish volunteers.
Pero hindi.
Mga tao iyon ni Ariel.
Tahimik na nagmasid si Monching sa simbahan.
Walang nagbago.
Pareho pa rin.
Yung lumang kampanaryo.
Yung bakal na gate.
Yung mga upuang semento sa gilid.
Yung maliit na grotto ng Birheng Maria.
Pero sa pagkakataong ito—
Hindi sila dumating para magsimba.
Dumating sila para maghanap.
“Arturo Velasco,” bulong ni Christian.
Napatingin siya sa lumang gusali.
“Kung buhay pa siya.”
Tumango si Monching.
“Kung buhay pa.”
Tahimik.
Pagkatapos, pumasok sila.
—
Sa loob ng simbahan, malamig.
Mabango ang kandila.
Tahimik ang mga pews.
Sa altar, may isang matandang lalaki na nagwawalis.
Napatingin ito nang makita sila.
“Maaga kayo.”
Ngumiti si Monching.
“May hinahanap lang kami.”
Tumango ang matanda.
Hindi na nagtanong.
Sanay na siguro.
Maraming taong naghahanap ng kung anu-ano sa simbahan.
Pero hindi ng tulad nito.
Lumapit si Christian.
“Manong, kilala niyo po ba si Arturo Velasco?”
Biglang huminto ang pagwawalis.
Napatingin ang matanda.
Mas matagal.
Mas maingat.
“Matagal ko nang hindi naririnig ang pangalang iyan.”
Nagkatinginan sina Monching at Christian.
“Nandito po ba siya dati?”
Tahimik.
Pagkatapos, tumango ang matanda.
“Oo.”
Nanlamig ang hangin.
“Kailan niyo po siya huling nakita?”
Napabuntong-hininga ang matanda.
“Mga labinlimang taon na siguro.”
Tahimik.
“Lumipat?”
Umiling ito.
“Nawala.”
Mas lalong bumigat ang pakiramdam.
Parang may nagbukas na bagong pinto.
At sa likod nito—
Mas maraming tanong.
—
Sa kabilang panig ng Quezon City, may isa ring sasakyan na papalapit.
Tahimik.
Itim.
Walang plaka.
Sa loob, nakaupo ang rider na naka-cap.
Yung parehong rider.
Tahimik lang siyang nakatingin sa tablet.
Sa screen—
Live image ng simbahan.
May zoom feed.
May thermal overlay.
May mukha ni Monching.
May mukha ni Christian.
At may pulang marker sa altar.
“Interesting.”
Mahina ang boses niya.
Sa tabi niya, may isang operatiba.
“Should we move?”
Umiling siya.
“Hindi pa.”
Tahimik.
“Hayaan muna silang maghukay.”
Napatingin ang operatiba.
“Bakit?”
Bahagyang ngumiti ang rider.
“Dahil hindi nila alam kung ano talaga ang hinahanap nila.”
—
Balik sa simbahan.
Lumipas ang isang oras.
Dalawang oras.
Tatlong oras.
Sinuyod nila ang records room.
Ang lumang convent.
Ang storage ng mga rebulto.
Pati ang kampanaryo.
Wala.
Walang Arturo.
Walang mapa.
Walang clue.
Nagsisimula nang mainip si Christian.
“Pa…”
Napalingon si Monching.
“Baka mali tayo.”
Tahimik.
Pero bago pa siya makasagot—
May sumigaw mula sa likod.
“Sir!”
Isa sa mga tao nila.
May hawak na lumang kahon.
Maalikabok.
Galing sa ilalim ng lumang aparador sa sacristy.
Lumapit silang lahat.
Dahan-dahan itong binuksan.
Sa loob—
Mga lumang ledger.
Mga litrato.
Mga rosaryo.
At isang maliit na notebook.
Nanlaki ang mata ni Christian.
Dahil sa unang pahina—
Nakasulat ang pangalan.
ARTURO VELASCO.
At sa ilalim nito—
Isang pangungusap.
Hindi mapa.
Hindi koordinado.
Hindi direksyon.
Kundi isang babala.
“Huwag hanapin ang kayamanan.”
Tahimik ang lahat.
Dahan-dahang binasa ni Monching ang kasunod na linya.
“Hanapin ang batang itinago.”
Nanlamig ang buong silid.
Nagkatinginan sila.
Walang nagsalita.
Dahil iisa lang ang pumasok sa isip ng lahat.
Hindi pala si Jiro ang sentro ng lihim.
May iba pa.
May isa pang bata.
At mukhang matagal na itong nawawala. /Itutuloy sa susunod na kabanata