Kabanata 74: Safe house
Mahigit isang oras bumiyahe ang delivery van.
Walang nagsasalita.
Paminsan-minsan lang maririnig ang radyo ni Vega. Mga code. Mga lokasyon. Mga kumpirmasyon.
Sa labas, tuloy ang ulan.
At habang palayo sila nang palayo sa Scarsdale—
Mas lalong nawawala ang dating buhay ni Jiro.
Hanggang sa tuluyang huminto ang van.
Pagbukas ng pinto, malamig agad ang hangin.
“Out,” sabi ni Vega.
Isa-isa silang bumaba.
Tahimik ang paligid.
Walang matatayog na mansion.
Walang ilaw ng lungsod.
Isang simpleng bahay lang sa gitna ng kakahuyan.
Dalawang palapag. Kahoy ang exterior. Walang karatula. Walang ilaw sa labas maliban sa isang dilaw na porch lamp.
“Safe house?” tanong ni Claire.
Tumango si Vega.
“Off-grid.”
Pumasok sila.
Sa loob, simple lang. May fireplace. May lumang sofa. May maliit na kusina. Walang kahit anong magpapakitang bilyonaryo ang may-ari.
Pero secure.
Masyadong secure.
May mga monitor sa dingding. May radios. May nakatagong armas sa ilalim ng mesa.
Tahimik na umupo si Esther sa sofa.
“Tubig…” mahina niyang sabi.
Agad siyang nilapitan ng isang medic.
“Ma’am, let me check your blood pressure.”
“Buhay pa naman ako,” sagot ni Esther, nanginginig pa rin.
Sa kabilang side, si Claire.
Tahimik lang.
Nakatitig sa apoy ng fireplace.
At si Jiro—
Nakatayo sa gitna ng sala.
Hindi pa rin mapakali.
Parang hinihintay bumalik ang normal.
Pero alam niyang hindi na babalik.
Lumapit si Ariel sa kanya.
May benda na sa gilid ng mukha niya.
“Sit down,” sabi niya.
Hindi agad umupo si Jiro.
“Hindi ko maintindihan…” sabi niya.
Diretso.
“Bakit tayo gustong patayin?”
Tahimik ang buong sala.
Napatingin si Claire kay Ariel.
Ito na.
Dahan-dahang umupo si Ariel sa tapat ni Jiro.
Nakasandal ang mga siko sa tuhod. Magkaharap sila.
“Atake kanina…” sabi niya, mabagal, “hindi simpleng ambush.”
Tahimik si Jiro.
“Ang lalaking nakita mo…”
Saglit siyang tumigil.
“…si Adrian Brennan.”
Napakunot ang noo ni Jiro.
“Yung nasa screen?”
Tumango si Ariel.
“Akala naming patay na siya.”
“Bakit?”
Huminga nang malalim si Ariel.
“Dahil sa ginawa ng pamilya niya.”
Tahimik.
“At sino ba sila?”
Saglit na napapikit si Ariel.
Parang ayaw niyang sabihin.
Pero kailangan.
“Ang Brennan Industries,” sabi niya, “ang pinakamalaking katunggali ng pamilya namin.”
Tahimik ang sala.
“Sa labas, negosyo lang ang tingin ng mga tao.”
“Buildings. Energy. Infrastructure.”
“Pero sa likod no’n…”
Napatingin siya kay Jiro.
“…digmaan.”
Tahimik.
“Hindi sila basta mayaman,” dagdag ni Claire mula sa gilid.
“Mga pamilya silang kayang baguhin ang gobyerno nang hindi nakikita.”
Napalingon si Jiro sa kanya.
“Parang mafia?”
Bahagyang natawa si Ariel.
Walang saya.
“Mas organisado.”
Tahimik.
“E bakit tayo?” tanong ni Jiro.
“At bakit ako?”
Doon natahimik si Ariel.
Mas matagal.
Pagkatapos—
“Dahil ikaw ang susunod.”
Nanlamig si Jiro.
“Ano?”
“Jiro…” sabi ni Ariel, diretsong tumingin sa kanya, “ikaw ang unang pampublikong tagapagmana ng Rueda bloodline sa loob ng halos limampung taon.”
Tahimik.
“At ngayong alam ng mundo na anak kita…”
Mas tumalim ang boses niya.
“…nagbago ang laro.”
Hindi makagalaw si Jiro.
Parang masyadong malaki ang mga salitang naririnig niya.
“Hindi ko naman gusto ’to…” bulong niya.
Tahimik si Ariel.
Alam niya.
“Kaya nga kita gustong ilayo noon,” sabi niya.
“Pero ngayon…”
Saglit siyang tumigil.
“…wala na tayong choice.”
Sa gilid, biglang nagsalita si Claire.
“Hindi na tayo magtatago.”
Napalingon silang lahat sa kanya.
Tumayo siya.
Mabagal.
Pero matatag.
“Tapos na ’yon.”
Tahimik.
“At kung gusto nila ng laban…”
Diretso ang tingin niya kay Ariel.
“…hindi nila tayo basta-basta matitinag.”
Sa unang pagkakataon mula nang umatake ang mga Brennan—
Bahagyang napangiti si Ariel.
Hindi dahil ligtas sila.
Kundi dahil naroon ulit si Claire.
Kasama niya.
Lumaban ulit.
At sa gitna ng safe house na iyon—
Sa gitna ng takot, dugo, at pagod—
Unti-unting naiintindihan ni Jiro.
Hindi siya ipinanganak sa simpleng pamilya.
Ipinanganak siya sa gitna ng isang digmaang matagal nang nagsimula bago pa siya mabuhay. /Itutuloy sa susunod na kabanata