Kabanata 64: Leaving on a jet plane
Mabilis dumating ang kinabukasan.
Parang isang kisapmata lang mula nang malaman ni Jiro kung sino talaga ang ama niya.
At ngayon—
Aalis na sila ng bansa.
Buong araw, hindi mapakali si Jiro.
Paulit-ulit niyang chine-check ang passport niya. Binubuksan. Tinitingnan ang pangalan niya. Isinasara. Binubuksan ulit.
“Masisira mo ’yan kakahawak,” sabi ni Esther habang nag-aayos ng damit sa sala.
Napangiti si Jiro.
“Hindi pa rin ako makapaniwala.”
Napatingin si Esther sa kanya.
“Ako rin.”
—
Pagsapit ng alas-singko ng hapon, handa na silang lahat.
Si Claire, elegante sa cream blazer at dark slacks. Minimal ang alahas pero halatang mamahalin.
Si Esther, kabadong-kabado habang inaayos ang buhok.
“Ma’am, mukha po ba akong lalabas ng bansa?” tanong niya.
Napatawa si Claire.
“Parang mas sosyal ka pa sa amin.”
“Ay naku.”
Sa gilid, si Jiro.
Nakatayo sa harap ng salamin.
Blue sweater. Maayos na pantalon. Bagong sneakers.
Paulit-ulit niyang inaayos ang buhok niya.
“Anak,” tawag ni Claire.
Napalingon siya.
Lumapit si Claire at inayos ang kwelyo niya.
“Gwapo mo.”
Napangiti si Jiro.
“Bagay ba?”
“Anak kita,” sagot ni Claire. “Syempre.”
Mula sa labas, bumusina ang sasakyan.
Dumating na.
—
Tatlong sasakyan ang bumyahe palabas ng La Vista.
Sa bintana, mabilis na dumadaan ang mga ilaw ng lungsod. Mas maliwanag ang Maynila kapag gabi. Mas buhay.
Tahimik si Jiro habang nakatingin sa labas.
Paminsan-minsan, napapangiti mag-isa.
Hanggang sa mapansin ni Ariel.
“Nervous?”
Napalingon si Jiro.
“Konti.”
Napangiti si Ariel.
“First time mo lumipad.”
“Oo.”
“Don’t worry,” sabi ni Ariel. “Hindi ka mahuhulog.”
Napatawa si Jiro.
“Pa naman.”
Ngumiti lang si Ariel.
Sa harap, si Claire.
Tahimik na pinapakinggan ang dalawa.
At sa unang pagkakataon—
Parang normal na pamilya sila.
—
Pagdating sa NAIA, hindi sila dumaan sa ordinaryong departure area.
Lumiko ang convoy sa isang mas tahimik na bahagi ng airport.
Kaunti ang tao.
Mas mahigpit ang security.
Pagbukas ng gate—
Nakita agad ni Jiro.
Tumigil siya.
Literal.
“Hala…”
Sa gitna ng runway lights, nakaparada ang isang puting private jet.
Mahaba.
Makintab.
Parang eksena sa pelikula.
Sa gilid ng aircraft, nakasulat:
Rueda Aviation.
“Sa… atin ’yan?” mahina niyang tanong.
Tumango si Ariel.
“Oo.”
Hindi agad nakasagot si Jiro.
Parang hindi kaya ng utak niya.
May crew na agad lumapit.
“Good evening, Mr. Rueda.”
Tumango si Ariel.
“All set?”
“Yes, sir.”
Kinuha agad ng crew ang mga maleta nila.
Napatingin si Jiro sa hagdan ng jet.
“Pa…”
“O?”
“Parang illegal sumakay dito.”
Napatawa si Ariel nang malakas.
Sa likod, si Claire.
“Anak!”
Napatawa rin si Esther.
“Ako rin nga natatakot umapak.”
—
Pag-akyat ni Jiro sa hagdan, mas bumilis ang tibok ng puso niya.
At pagpasok niya sa loob—
Natigilan siya.
“Grabe…”
Hindi iyon mukhang eroplano.
Mukha iyong hotel.
O sala ng sobrang yaman.
Makapal ang carpet. Warm ang ilaw. May makikinis na wood panels sa dingding. Malalapad ang cream leather seats na parang recliner. May maliit na lounge area sa likod na may sofa at malaking television. May crystal glasses sa gilid ng mini bar. Tahimik ang cabin. Walang siksikan. Walang maingay.
“Diyos ko…” bulong ni Esther.
Napatingin si Jiro sa kisame.
“Mataas…”
“Pwede kang tumayo nang diretso,” sabi ni Ariel, natatawa.
Lumapit ang isang flight attendant.
“Welcome aboard, sir.”
Napalingon si Jiro.
“Sir?”
Ngumiti ang attendant.
“Yes, sir.”
Napakamot si Jiro sa batok.
“Hindi pa rin ako sanay.”
Napangiti si Claire habang nauupo.
“Masasanay ka rin.”
“Seat po ito?” tanong ni Jiro habang hinahawakan ang upuan.
“Hindi sofa?”
Napatawa ulit si Ariel.
“Seat.”
Pagkaupo niya, halos lumubog siya sa lambot.
“Grabe…”
Paulit-ulit na lang niyang nasasabi.
May attendant na nag-abot ng orange juice.
“Thank you po.”
Sa gilid, nakaupo si Ariel at tahimik siyang pinapanood.
Pinapanood ang bawat reaksyon.
Parang may binabawi siyang mga taong nawala.
—
Maya-maya, nagsalita ang piloto mula cockpit.
“Good evening, ladies and gentlemen. We are cleared for departure to New York.”
New York.
Napatingin si Jiro sa bintana.
Sa labas, kumikislap ang runway lights.
Humawak siya sa armrest nang magsimulang gumalaw ang jet.
“Pa…”
“O?”
“Ang bilis.”
“Mas bibilis pa.”
Napatawa si Jiro nang kabado.
At nang bumwelo ang jet—
Mas lumakas ang ugong.
Mas bumilis.
Hanggang—
Biglang gumaan.
Napahawak si Jiro sa dibdib niya.
Nanlaki ang mata.
“Umaangat na tayo!”
Napatawa si Esther.
“Ay Diyos ko!”
Sa tabi niya, si Claire.
Tahimik.
Ngumingiti habang nakatingin sa anak.
At habang unti-unting lumiliit ang mga ilaw ng Maynila sa ibaba—
Hindi mapigilan ni Jiro ang mapangiti.
Sa unang pagkakataon sa buhay niya—
Literal na siyang lumilipad. /Itutuloy sa susunod na kabanata