Kabanata 58: Sa harap ng salamin
Pagkaalis ni Ariel, nag-good night na si Claire kina Jiro at Esther at umakyat na sa kwarto niya.
Tahimik ang hagdan.
Tahimik ang buong bahay.
Parang unti-unting bumabalik sa normal ang lahat.
Pagpasok niya sa kwarto, isinara niya ang pinto. Marahan. Walang tunog.
Huminga siya nang malalim.
Ngayon lang niya naramdaman ang pagod.
Tinanggal niya ang hikaw.
Isinunod ang kuwintas.
Maingat niyang inilapag sa dresser.
Pagkatapos, tumingin siya sa salamin.
Matagal.
Hindi siya agad kumilos.
Sinuri niya ang sarili.
May ilang linya na sa gilid ng mata.
Bahagyang lalim sa noo.
May pagod.
May bakas ng mga taon na lumipas.
“Tumanda na rin ako…” bulong niya.
Pero hindi siya ngumiti nang malungkot.
Ngumiti siya nang totoo.
“Pero maganda pa rin naman,” dagdag niya, bahagyang natawa sa sarili.
Napakunot ang noo niya.
Bakit ko ba ito kinikilatis…
Tahimik.
At doon—
Inamin niya.
Gusto ko pa rin maging maganda para kay Ariel…
Napabuntong-hininga siya.
Napailing.
Hindi niya inasahan na matapos ang lahat ng taon—
Nandoon pa rin.
Hindi nawala.
Mahal pa rin niya.
Lumapit siya sa salamin.
Mas malapit.
Parang gustong siguraduhin na siya pa rin iyon.
Na hindi nagbago ang loob kahit nagbago ang mukha.
“At ikaw…” bulong niya.
“Ano na tayo ngayon…”
—
Bumalik sa isip niya ang simula.
Isang driver.
Tahimik.
Simple.
Hindi kapansin-pansin.
Pero laging nariyan.
Sa bawat biyahe.
Sa bawat hintuan.
Sa bawat tahimik na sandali.
Hindi siya madaldal.
Pero kapag nagsalita—
May laman.
May lalim.
“Mas magaling po akong makinig,” sabi nito noon.
At doon—
May gumalaw.
Unti-unti.
Hindi niya napansin kung kailan siya nahulog.
Kung kailan niya hinanap ang presensya nito kahit hindi nagsasalita.
Kung kailan naging sapat ang katahimikan basta kasama siya.
Napangiti si Claire.
“Ruel…” bulong niya.
Saglit.
Pagkatapos—
“Ariel.”
Mas totoo.
Mas buo.
—
Umupo siya sa gilid ng kama.
Hinaplos ang kumot.
Tahimik.
Ngayon—
Kompleto na.
May anak siya.
May lalaking minahal niya.
At ngayon—
Nasa iisang mundo na sila ulit.
Pero hindi na tulad noon.
Mas malaki.
Mas magulo.
Mas mapanganib.
Alam niya iyon.
Ramdam niya.
Pero sa kabila ng lahat—
May kakaibang kapayapaan.
Ano na ang susunod…
Napatingin siya sa bintana.
Madilim ang labas.
Tahimik ang La Vista.
Pero sa isip niya—
New York.
Isang linggo.
Isang bagong yugto.
Kasama siya.
Kasama ang anak nila.
Napangiti siya.
Bahagya.
“Things are turning out good…” bulong niya.
Mahina.
Parang kausap ang sarili.
“Universe…”
Huminga siya nang malalim.
“Salamat.”
Tumayo siya.
Pinatay ang ilaw.
Humiga.
At sa unang pagkakataon sa mahabang panahon—
Hindi siya nag-iisa sa dilim.
Hindi siya naghahanap.
Hindi siya umaasa lang.
Dahil nariyan na.
Buong-buo.
At sa gabing iyon—
Tahimik siyang pumikit.
May ngiti.
May pag-asa.
At may pusong muling buo. /Itutuloy sa susunod na kabanata