Kabanata 141: Bakit ako?
“Ihanda ang mga sasakyan.”
Nanatili sa screen ang mapa ng San Juan. Sa Washington, sinubaybayan nina Claire, Ariel, at Vega ang paghahanda ni Monet.
Hindi kumilos si Jiro.
Why is this happening?
What’s the point?
Bakit ako?
Labingwalong taon na ang nakalipas, gumawa si Luis ng pansamantalang clearance upang mailabas ang mga papeles na tinanggap ni Tomas. Sa araw ding iyon, ayon kay Arturo, ginawa ni Renato Salcedo na permanenteng pagkatao si Marco Leon.
Isang kilos para itago ako.
Isang kilos na maaaring sumubaybay sa pagtatago ko.
At ngayon, dala ng anak ni Salcedo ang singsing ni Rafael—simbolo ng Rueda, pero hindi ang susi. Nasa akin pa ang singsing na ipinadaan ni Mama Claire, may mga nakatagong marka. Nasa panaderya si Nicole, ang Subject One at tagapagbigkas ng rutang Malinis. Nasa ilalim ng metal na plato ang huling pahina. Nawawala ang tunay na kabaong ni Luis; maaaring nasa lumang campaign office sa San Juan.
Lahat may papel at dahilan.
Pero bakit ako ang laging nasa gitna?
Hindi ko hiniling na maging anak nina Claire at Ariel, magmana ng dugo ng De Dios at Rueda, o ilabas ni Alice ang pagkatao ko. Hindi ko hiniling na maging Subject Two sa planong ginawa bago ako nakapagsalita.
Pinili ko lang ang buhay na ibinigay ni Mama Esther.
Tatalon.
Bahay na tumanggap sa akin nang walang apelyido.
Tumingin si Jiro sa pisarang naghihiwalay sa sigurado, posible, at binago.
SIGURADO:
Nang malantad siya, sabay-sabay gumalaw ang mga lumang tao.
Lumabas si Claire. Bumalik si Ariel. Kumilos ang Rueda. Nabuksan ang mga iniwang ruta ni Luis. Lumitaw si Gabriel. At muling ginamit ng kalaban ang pangalang Marco Leon.
Hindi ako ang dulo, naisip niya.
Ako ang hudyat.
Kung susi lang kami, bakit hinintay nilang malantad ako bago igalaw si Nicole? Bakit hindi nila kami kinuha nang tahimik? Pero mula nang makilala ako ng publiko, pinilit nilang gumalaw ang bawat taong nagkubli, nagligtas, o nagsinungaling tungkol sa nakaraan.
Iyon ba ang punto?
Gamitin ako upang lumabas ang lahat?
Upang makita kung sino pa ang tapat kay Luis, sino ang may alam sa huling pahina, at sino ang makapagtuturo sa natitirang lihim na ruta?
Kinuha ni Jiro ang marker.
Sa ilalim ng POSIBLE, isinulat niya:
JIRO — HINDI LANG SUSI. PANG-AKIT.
Hindi iyon katotohanan. Wala pa siyang patunay. Ngunit ipinaliliwanag nito kung bakit hinintay ng kalaban na malantad siya sa publiko.
At kung tama siya, hindi lamang ang lumang campaign office ang maaaring bitag.
Pati ang pagkatuklas sa talaan ni Arturo.
Pati ang utos na sunugin iyon.
Pati ang malinaw na destinasyong San Juan.
“Ma’am Monet,” tawag ni Jiro.
Huminto ang mga sasakyan sa screen.
“Huwag ninyong ipadala ang buong pangkat sa iisang pasukan,” sabi niya. “Gusto nilang makita kung sino ang gagalaw.”
“Ano ang mungkahi mo?” tanong ni Monet.
Tinitigan ni Jiro ang salitang PANG-AKIT.
“Bigyan natin sila ng maling sagot.”
Sa screen, nahati ang convoy. Sa unang pagkakataon, hindi ang kalaban ang nagpasya kung paano gagalaw ang mga taong nakapaligid sa kanya. /Itutuloy sa susunod na kabanata