Kabanata 121: Huwag sundin ang singsing
Hindi si Rafael ang dapat katakutan.
Iyon ang unang naisip ni Jiro habang nakatitig siya sa screen.
Hindi pa sigurado kung buhay si Rafael Rueda.
Hindi pa sigurado kung siya nga ang lalaking nasa loob ng lumang annex sa San Juan.
Ang sigurado lang:
May singsing siya.
May simbolo iyon.
At sa loob ng kuwarto, pati si Marta Velasco ay natakot nang makita ito.
Hindi sa baril.
Hindi sa bantay.
Sa singsing.
“Pa,” sabi ni Jiro.
Hindi siya lumingon kay Ariel.
Nakatitig pa rin siya sa screen.
“Ano ba talaga ang singsing na yan?”
Hindi agad sumagot si Ariel.
Sa mukha nito, nakita ni Jiro ang sagot bago pa lumabas ang salita.
May mga bagay na hindi rin alam ng ama niya.
O ayaw nitong paniwalaan.
“Lumang tanda ng utos,” sabi ni Ariel.
“Hindi lahat ng Rueda sumusunod diyan.”
“Pero may mga matatandang network na susunod pa rin.”
“Bakit?”
“Dahil takot sila sa pangalan ni Rafael.”
“Tao ba siya o multo?”
Tahimik.
Si Claire ang sumagot.
“Sa ganitong pamilya, minsan pareho.”
—
Sa screen ng San Juan, gumalaw si Dan sa gilid ng kuwarto.
Hindi siya dumaan sa harap.
Hindi siya sumugod.
Hindi niya inilabas ang envelope.
Mabuti.
May natutunan siya.
Sa likod ng kuwarto, nakatali si Marta Velasco.
Sa sahig, may maliit na bakal na takip.
Doon siya nakatingin.
Ilalim.
Iyon ang sinabi ni Marta.
Iyon ang lugar na posibleng pinagtaguan kay Melissa.
“Dan, baba,” bulong ni Jiro.
Hindi siya maririnig ni Dan.
Pero parang hindi niya kayang hindi sabihin.
Sa linya, si Romy ang gumalaw.
“Dan, sa sahig.”
Narinig nila ang mahinang sagot ni Dan.
“Nakita ko.”
Hinila ni Dan ang bakal na takip.
Kumiskis ito sa semento.
Mabagal.
Mabigat.
Napatingin ang lalaking may singsing.
“Jose Daniel,” sabi nito.
Tumigil si Dan.
Hindi siya lumingon agad.
“Dala mo ba ang sulat?” tanong ng lalaki.
Sa Washington, napahigpit ang hawak ni Jiro sa singsing niya.
Si Ariel, napalapit sa mesa.
Si Claire, hindi kumurap.
Si Esther, pinisil ang rosaryo.
Dan dahan-dahang humarap.
Pagod ang mukha.
May putik ang damit.
Pero hindi takot ang boses.
“Kung dala ko, bakit ka kinakabahan?”
Tahimik.
At sa unang beses, napangiti si Jiro.
Maliit.
Mabilis.
Pero totoo.
—
Biglang gumalaw ang dalawang anino sa likod ng lalaki.
Hindi na kailangan ng utos.
Sapat na ang pagtaas ng singsing.
“Baba!” sigaw ni Romy sa linya.
Tumalon si Dan sa butas.
Sabay putok.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Nawala ang malinaw na kuha.
Alikabok.
Sigaw.
Static.
“Dan!” sigaw ni Jiro.
Walang sagot.
“Vega!” sigaw ni Ariel.
“Kinukuha ko ulit ang kuha.”
“Romy!” sigaw ni Claire.
May sagot.
Putol-putol.
“Buhay siya.”
Napahinga si Jiro.
“Ulitin mo.”
“Buhay si Dan.”
“Bumaba siya.”
“May babae sa ilalim.”
“Melissa?”
Tahimik sandali.
Pagkatapos, boses ni Romy:
“Oo.”
“Buhay si Melissa.”
—
Sa kabilang screen, nasa loob pa rin ng sasakyang Rueda sina Nicole at Monet.
Umaandar na ang sasakyan.
Hindi palayo sa lahat.
Papunta sa Tatalon.
Papunta sa panaderya.
Papunta sa lugar na may tao, ilaw, kapitbahay, tindera, tricycle, at amoy ng tinapay.
“Nicole,” sabi ni Jiro.
“O?”
“Nahanap si Melissa.”
Napapikit si Nicole.
“Buhay?”
“Oo.”
“Si Dan?”
“Buhay.”
“Si Christian?”
“Buhay.”
“Si Monching?”
Doon natahimik si Jiro.
Wala pa rin silang sagot.
Napansin iyon ni Nicole.
“Wala pa?”
“Wala pa.”
“Then hanapin niyo pa.”
“Hinahanap.”
“Hindi enough.”
“Tama ka.”
Tahimik.
Pagkatapos, mas mahina ang boses ni Nicole.
“Jiro.”
“O?”
“Yung babae sa loob.”
“Si Marta.”
“Kung kilala niya ako, at kilala niya si Monet…”
Huminga siya.
“…baka alam niya rin kung bakit ako inilagay sa panaderya.”
Jiro tumingin kay Monet.
Monet, nakaupo sa tabi ni Nicole, hawak pa rin ang tunay na pulang sinulid.
Hindi niya itinago.
Hindi na.
“Alam niya,” sabi ni Monet.
“Si Marta ang huling taong may hawak ng unang tala ni Nicole bago siya dinala sa Tatalon.”
“Anong tala?” tanong ni Jiro.
Monet tumingin kay Nicole.
Hindi sa screen.
Sa anak niya.
“Pangalan ng ama niya.”
Tahimik ang van.
Tahimik ang Washington.
At kahit maraming nangyayari sa San Juan, biglang bumigat ulit ang mundo sa isang pangalan na hindi pa nila naririnig.
“Sinong ama?” tanong ni Nicole.
Hindi sumagot si Monet.
Hindi dahil ayaw.
Kundi dahil bago pa siya makapagsalita, may sumingit na bagong tunog sa linya.
Hindi galing sa van.
Hindi galing sa San Juan.
Hindi galing sa Malacañang relay.
Galing sa lumang channel ng Rueda.
Isang linya na ayon kay Ariel, matagal nang patay.
Umilaw ang lumang code sa screen.
RAFAEL PROTOCOL.
Bumagsak ang mukha ni Ariel.
“Hindi dapat buhay yan,” sabi niya.
“Pa,” sabi ni Jiro.
“Ano yan?”
Hindi sumagot si Ariel.
Sa halip, isang boses ang pumasok sa silid.
Luma ang dating.
Garalgal.
Pero malinaw.
“Kung naririnig ito ni Ariel Rueda, ibig sabihin binuksan na nila ang maling pinto.”
Hindi gumalaw si Ariel.
“Boses ba yan ni Rafael?” tanong ni Claire.
Umiling si Ariel.
“Hindi.”
Napatingin si Jiro sa kanya.
“Then sino?”
Namumutla si Ariel.
“Lolo ko.”
“Si Raymond?”
“Oo.”
Tumigil ang paghinga ni Jiro.
Raymond Rueda.
Ama ni Ariel.
Yung muntik nang patayin sa Iran.
Yung dahilan kung bakit nagsimula ang Plan Cleansweep.
Yung lalaking akala nila protektado sa ibang bahagi ng mundo.
At ngayon, may recording siya sa lumang channel na hindi dapat buhay.
Nagpatuloy ang boses ni Raymond.
“Wag sundin ang singsing ni Rafael.”
“Wag buksan ang sulat kapag hawak ng takot.”
“At kung kasama ninyo ang batang babae sa Tatalon…”
Napalingon si Jiro kay Nicole sa screen.
“…sabihin sa kanya, hindi Velasco ang dugo niya.”
Tahimik.
Nicole, hindi gumalaw.
Monet, parang nawalan ng kulay ang mukha.
Jiro halos hindi makahinga.
Nagpatuloy ang recording.
“Ang ama ni Nicole ay Rueda.”
Napaatras si Ariel.
At sa unang pagkakataon, hindi si Jiro ang tinitigan ng lahat.
Si Nicole. /Itutuloy sa susunod na kabanata