Kabanata 124: Ang utos ni Tomas
HINDI BILANGGO SI TOMAS.
SIYA ANG NAGBIBIGAY NG UTOS.
Nakatitig si Jiro sa mensaheng nasa malaking screen.
Walang gumagalaw sa operations room sa Washington.
Nakatayo si Claire sa tabi ni Ariel. Hawak naman ni Esther ang kanyang rosaryo. Sa harap ng console, hinihintay ni Vega kung may kasunod pang mensahe.
Sa panaderya sa Tatalon, napaharap si Nicole kay Monet.
“Anong ibig sabihin niyan?” tanong niya. “Kasama siya sa mga dumukot kay Monching?”
Hindi agad sumagot si Monet.
“Hindi natin alam,” sabi ni Jiro.
Napatingin sa kanya ang lahat.
“Malinaw ang mensahe,” sabi ni Ariel. “Hindi raw bilanggo si Tomas.”
“Pero text lang iyan,” sagot ni Jiro. “Walang boses. Walang video. Dumaan man sa aparato ni Monching, hindi ibig sabihin na siya ang nagpadala.”
Tumango si Vega.
“Wala tayong kumpirmasyon kung sino ang sumulat.”
Tumingin si Jiro kay Nicole.
“Gusto nilang pumili ka agad. Maniwala kang bilanggo ang tatay mo o maniwala kang kalaban siya. Parehong wala pang patunay.”
Tahimik si Nicole.
May takot sa kanyang mukha, ngunit hindi na siya padalos-dalos.
—
Sa sasakyan ni Mang Raul, hawak pa rin ni Dan ang litrato ni Tomas.
Kasama niya sina Christian, Romy, Melissa, Alice, at Marta. Papalayo sila sa lumang gusali ng talaan sa San Juan.
“Marta,” tawag ni Dan.
Tumingin si Marta sa bintana.
“Anong klaseng utos ang ibinibigay ni Tomas?”
Hindi siya sumagot.
“Alam mong siya lang ang may buong ruta papunta sa ikalawang anchor,” patuloy ni Dan. “Hindi ka matatakot nang ganyan kung wala kang alam.”
Huminga nang malalim si Marta.
“Si Tomas ang nag-uugnay sa mga lihim na ruta,” sabi niya. “Kapag may nahuling tagadala, siya ang nagpapalit ng pangalan at tirahan. Kapag may naputol na daan, siya ang gumagawa ng bago.”
“Lider ba siya?” tanong ni Christian.
“Hindi.”
“Pero sumusunod sa kanya ang mga tao?”
“Oo.”
“Tao ba niya ang dumukot kay Monching?”
Umiling si Marta.
“Hindi ko alam.”
Napahigpit ang hawak ni Dan sa litrato.
Maaaring nagbibigay ng utos si Tomas.
Ngunit hindi pa malinaw kung kanino nakatutok ang mga utos na iyon.
—
“Vega,” sabi ni Jiro, “matutukoy mo ba kung saan nanggaling ang mensahe?”
“Tatlong relay ang dinaanan,” sagot ni Vega. “Una, ang aparato ni Monching. Pangalawa, isang lumang linya sa San Juan. Pangatlo, isang sistemang kahawig ng ginamit sa Rafael Protocol.”
Napatingin si Ariel sa kanya.
“Rueda system?”
“Posible.”
“O ginagamit lang para magmukhang Rueda ang pinagmulan,” dagdag ni Claire.
Tahimik ang lahat.
Hindi nila maaaring alisin sa mga pinaghihinalaan ang lumang Rueda network. Mas matanda iyon kay Ariel at maaaring may mga kasaping hindi na niya kontrolado.
Biglang lumapit si Esther sa screen.
“Pwede bang palakihin ang litrato ni Tomas?”
Ipinakita ni Vega ang malinaw na kopya.
Nakaupo si Tomas sa isang silid na kupas ang dingding. May pasa sa mukha at may hawak na kartong may petsang tatlong araw lamang ang nakalipas.
Matagal na tinitigan ni Esther ang larawan.
“Hindi ko siya kilala,” sabi niya. “Pero pamilyar ang kwartong iyan.”
“Ano ang nakikilala mo?” tanong ni Claire.
Tinuro ni Esther ang manipis na asul na guhit sa ibabang bahagi ng dingding.
“May ganyang pintura sa health center na pinupuntahan ko noon. Matagal na iyong nagsara.”
“Sa Tatalon?” tanong ni Vega.
“Hindi. Sa Project 4.”
Mabilis na pinalaki ni Vega ang larawan. Sa likod ni Tomas ay may maliit na metal plate na halos natatakpan ng kanyang balikat.
May tatlong numerong nakaukit.
417.
Kinuha ni Dan ang resibong kasama sa lalagyan.
Pareho ang code.
417.
—
Binuksan ni Vega ang mga lumang tala ng Quezon City.
Makalipas ang ilang segundo, lumitaw sa screen ang pangalan ng isang dating klinika.
SALCEDO COMMUNITY MEDICAL ANNEX
PROJECT 4, QUEZON CITY
CLOSED: 2008
“Salcedo,” bulong ni Nicole.
Hindi pala tiyak na tao ang tinutukoy ng lalaking may singsing.
Maaaring pasilidad.
Maaaring doon dinala si Tomas matapos ang sinasabing aksidente.
“Magpadala tayo ng tao,” sabi ni Ariel.
“Sandali,” sabi ni Jiro.
Napatingin ang ama sa kanya.
“Tatlong araw na ang litrato. Kung totoong galing iyon sa Project 4, matagal na silang nakaalis.”
Tiningnan ni Jiro ang resibo.
“Nakalagay rito ang oras na alas-dos disisiyete ng madaling-araw. Anong regular na bumibiyahe sa lugar nang ganoong oras?”
“Garbage truck,” sagot ni Christian mula sa sasakyan. “May rutang dumadaan sa Project 4 bago magtungo sa San Juan.”
Mabilis na hinanap ni Vega ang dating iskedyul ng koleksiyon.
Lumabas ang resulta:
ROUTE 417
PROJECT 4–SAN JUAN TRANSFER STATION
Napatingin si Claire sa mga koordinadong ipinadala mula sa aparato ni Monching.
Magkatugma ang direksiyon.
“Hindi numero ng silid ang 417,” sabi ni Jiro.
“Ruta iyon.”
At sa dulo ng ruta ay ang lumang pumping station sa ilalim ng San Juan.
—
Sa ilalim ng lungsod, dahan-dahang dumilat si Monching.
Nakatali ang kanyang mga kamay sa likod ng upuan. May dugo sa gilid ng labi niya at kumikirot ang kanyang ulo.
May iisang ilaw sa harap niya.
Sa likod nito, ilang lalaki ang naghihintay.
“Sumagot na ba sila?” tanong ng isang matandang lalaki.
“Opo,” sagot ng isa. “Sinabi nilang natagpuan na nila ang anak ninyo.”
“Hindi pa nila siya natatagpuan.”
Napatingin si Monching sa pinagmulan ng boses.
Humakbang sa liwanag ang matandang lalaki.
Siya ang nasa litrato.
Si Tomas.
May pasa pa rin ang mukha niya, ngunit hindi siya nakatali. Walang nakatutok na baril sa kanya.
Ang mga lalaking nasa paligid ang naghihintay ng kanyang utos.
Lumapit si Tomas kay Monching.
“Buhay si Nicole?” tanong niya.
Hindi sumagot si Monching.
“Kung gusto mong makita ang anak mo, pakawalan mo ako.”
Bahagyang ngumiti si Tomas.
“Akala ninyo palaging may negosasyon.”
“Wala ba?”
Nawala ang ngiti ni Tomas.
“Hindi ngayon.”
—
Muling umilaw ang aparato ni Monching.
“May video,” sabi ni Vega.
Binuksan niya ang papasok na feed.
Lumabas sa screen si Monching.
Nakatali.
Buhay.
Sa likod niya ay nakatayo si Tomas.
Napahawak si Nicole sa bibig.
“Papa…”
Tumingin si Tomas nang diretso sa lente.
“Ako si Tomas,” sabi niya. “Buhay si Monching. Sa ngayon.”
Napahigpit ang kamao ni Christian.
Nagpatuloy si Tomas.
“Huwag ninyong dalhin si Nicole.”
Napatingin si Jiro kay Monet.
Kabaligtaran iyon ng unang mensaheng natanggap nila.
“Hindi siya ang kailangan sa ikalawang anchor,” sabi ni Tomas. “Hindi rin ang sulat.”
Huminga siya nang malalim.
“Ang kailangan ko ay ang taong piniling magpanatili sa bata sa tunay na mundo.”
Isa-isang napalingon ang lahat kay Esther.
Dahan-dahang ibinaba ng babae ang kanyang rosaryo.
“Dalhin ninyo sa akin si Esther,” sabi ni Tomas.
“Hindi,” mariing sagot ni Jiro.
Bagaman hindi siya narinig ni Tomas, tila para sa kanya ang sumunod na sinabi nito.
“Dahil bago siya naging unang anchor…”
Huminto si Tomas.
“…si Esther ang nagbigay sa amin ng pangalan ni Jiro.” /Itutuloy sa susunod na kabanata