Kabanata 120: Ang babaeng tumawag kay Monet
Monet.
Isang pangalan lang ang binigkas ng babae sa screen.
Walang tunog.
Galaw lang ng labi.
Pero sapat para tumahimik ang buong silid-operasyon sa Washington.
Si Jiro, nakatitig sa monitor.
Sa isang bahagi, nasa loob ng sasakyang Rueda sina Nicole at Monet.
Sa isa pang bahagi, nasa San Juan si Dan, papasok sa likod ng lumang annex ng talaan.
Sa isa pa, si Christian, buhay pero hindi pa lubusang ligtas.
At ngayon, may babaeng hindi si Melissa sa loob ng gusaling dapat kinaroroonan ni Melissa.
Mas matanda.
Maputla.
Takot.
May pendant sa leeg na kapareho ng simbolo sa singsing.
At kilala niya si Monet.
Hindi lang pangalan.
Hindi lang mukha.
Parang hinihingi niya si Monet.
“Nicole,” sabi ni Jiro.
Hindi malakas.
Pero diretso.
Napalingon si Nicole sa screen ng sasakyan.
Nanginginig pa rin ang kamay niya, pero pilit niyang pinatatatag ang boses.
“O?”
“Yung babae.”
“Kilala mo siya?”
Huminga si Nicole.
“Hindi ko alam ang pangalan.”
“Pero nakita ko na siya.”
“Sa panaderya.”
“Kapag wala si Agnes, siya ang minsang nagdadala ng kahon.”
“Malinis?” tanong ni Vega.
“Oo.”
“Kahon ng panlinis.”
“Minsan kandila.”
“Minsan walang laman sa ibabaw, pero mabigat sa ilalim.”
Tumigil siya.
Parang ngayon lang niya naintindihan ang sariling sinabi.
Mabigat sa ilalim.
Hindi lang pala kahon.
Taguan.
Ruta.
Daan.
“May sinabi ba siya sa’yo dati?” tanong ni Claire.
“Nung bata ako?”
“Oo.”
Nag-isip si Nicole.
Nakatitig siya sa babae sa monitor.
Pagkatapos, unti-unti niyang sinabi:
“Tinatawag niya akong Nika.”
Tahimik.
Monet, sa loob ng sasakyan, biglang napatingin kay Nicole.
“Nika?” ulit ni Jiro.
“Oo.”
“Akala ko biro lang.”
“Kasi Nicole pangalan ko.”
“Pero minsan, kapag siya ang nagdadala ng kahon, sinasabi niya…”
Ginaya ni Nicole ang mahinang boses ng babae.
“Tabi ka muna, Nika. Dadaan ang malinis.”
Napahawak si Monet sa upuan.
Hindi nakaligtas iyon kay Jiro.
“Monet,” sabi niya.
“Kilala mo siya.”
Hindi tanong.
Kahit sa malabong kuha, nakita niyang pumuti ang mukha ni Monet.
“Oo.”
“Sino siya?”
Matagal bago sumagot si Monet.
“Si Marta.”
Tahimik.
“Marta Velasco.”
Parang may bagong pinto na bumukas sa gitna ng lahat.
Velasco.
Hindi Agnes.
Hindi Arturo.
Marta.
Isang pangalan na hindi pa lumalabas sa mga tala.
Isang taong dumadaan sa panaderya.
Isang taong may hawak ng ruta ng Malinis.
Isang taong kilala si Nicole sa pangalang Nika.
At isang taong tumawag kay Monet sa gitna ng patibong.
—
“Vega,” sabi ni Ariel.
“Hanapin ang pangalan.”
Mabilis nag-type si Vega.
“Marta Velasco.”
“Wala sa pangunahing tala.”
“Wala sa parish registry na nakuha natin.”
“Wala sa unang files nina Arturo at Agnes.”
“Then bakit may pendant siya?” tanong ni Claire.
“Bakit kilala niya si Monet?” dagdag ni Jiro.
Monet, hindi na nakatingin sa screen.
Nakatingin siya sa sariling kamay.
“Si Marta ang tumanggap kay Nicole pagkatapos ni Agnes.”
Napatingin si Nicole.
“Ano?”
Monet lumingon sa kanya.
“Mula sa lugar kung saan ka ipinanganak.”
“Hindi siya ang nagpalaki sa’yo.”
“Hindi siya ang nanay mo.”
“Pero siya ang nagdala sa’yo sa Tatalon.”
Tahimik.
Si Nicole, parang hindi agad nakahinga.
“So siya ang nagdala sa akin sa panaderya?”
“Oo.”
“Alam niya kung sino ako?”
“Oo.”
“Alam niya kung sino ka?”
Tumigil si Monet.
“Oo.”
Napalingon si Jiro kay Monet.
Iyon ang mahalaga.
Kung alam ni Marta si Monet, alam niya ang pinagmulan ni Nicole.
Kung alam niya ang panaderya, alam niya ang ruta.
Kung nasa loob siya ng annex, hindi aksidente iyon.
May gusto siyang sabihin.
O may gustong ipasabi sa kanya.
—
Sa linya ni Romy, may kaluskos.
“Jiro,” sabi ni Romy.
“O?”
“May gumagalaw sa loob.”
“Saan?”
“Sa likod ng babae.”
Lumapit sa monitor ang lahat.
Sa malabong kuha, may anino sa dulong bahagi ng kuwarto.
Hindi malinaw ang mukha.
Pero ang galaw, mabagal.
Kontrolado.
Hindi takot.
Hindi nakatali.
“Bantay?” tanong ni Ariel.
“Hindi ko alam,” sagot ni Romy.
“Pero hindi niya hinahawakan ang baril.”
“Parang naghihintay.”
Bumigat ang dibdib ni Jiro.
“Dan nasaan?”
“Papasok pa lang sa service door.”
“Pigilan mo muna.”
“Bakit?”
“May tao sa loob.”
“Kapag pumasok siya nang walang alam, siya ang mahuhuli.”
Tahimik si Romy.
Pagkatapos:
“Sasabihan ko.”
—
Sa sasakyang Rueda, may ulat ang tauhan.
“Yung tatlong sasakyan sa labas, hindi pa gumagalaw.”
“Pero may isa pang motorsiklo sa dulo ng kalsada.”
“Hindi sa kanila?” tanong ni Nicole.
“Hindi pa alam.”
“Ilipat ang sasakyan,” sabi ni Jiro.
“Papunta sa panaderya.”
Ariel tumingin sa kanya.
“Sigurado ka?”
“Hindi.”
“Pero mas marami silang mata roon.”
“Mas kilala si Nicole roon.”
“At kung may ruta ang Malinis, doon siya nagsimula.”
Monet, sa screen, tumango.
“May public cover ang panaderya.”
“May delivery.”
“May tao.”
“May dahilan para may sasakyan.”
“Then go,” sabi ni Ariel.
Agad kumilos ang driver.
Umandar ang sasakyang Rueda.
Hindi mabilis.
Hindi halatang takas.
Parang ordinaryong sasakyang lilipat ng puwesto sa umagang nagsisimula pa lang.
Pero alam ni Jiro na hindi ordinaryo iyon.
Tatlong sasakyan sa labas.
Isang motorsiklo.
Isang compromised na government relay.
Isang pekeng pouch.
At ngayon, si Marta Velasco.
—
“Jiro,” sabi ni Nicole.
“O?”
“Kung si Marta ang nagdala sa akin sa Tatalon, baka alam niya kung nasaan si Melissa.”
Tama.
Hindi iyon naisip ni Jiro agad.
Dahil nakatuon siya kay Dan.
Kay Christian.
Kay Nicole.
Pero tama si Nicole.
Kung si Melissa ang pain, at si Marta ang totoong hawak nila sa loob, baka ginagamit ang pangalan ni Melissa para ilabas ang mas lumang tagapag-ingat.
“Romy,” sabi ni Jiro.
“Naririnig mo ba ako?”
“Oo.”
“Tanungin mo si Marta kung nasaan si Melissa.”
“Hindi ko siya malapitan.”
“Hindi mo kailangang lumapit.”
“Paano?”
Jiro tumingin kay Nicole.
“Nicole.”
“Ano ang tawag niya sa’yo?”
“Nika.”
“May sagot ka ba noon?”
Napaisip si Nicole.
Pagkatapos, dahan-dahang tumango.
“Kapag sinasabi niyang ‘Tabi ka muna, Nika,’ sinasabi ko…”
Huminga siya.
“Dadaan ang malinis.”
Jiro tumingin kay Romy sa linya.
“Romy.”
“Sabihin mo yan.”
“Sa babae?”
“Oo.”
“Tabi ka muna, Nika.”
“Pag sumagot siya, buhay pa ang isip niya.”
“Kung hindi?”
“May nagkokontrol sa kanya.”
Tahimik.
Pagkatapos, narinig nila ang boses ni Romy sa malayo.
Hindi masyadong malakas.
Pero malinaw.
“Tabi ka muna, Nika.”
Ilang segundo.
Walang sagot.
Jiro halos hindi huminga.
Nicole, nakapikit.
Monet, hawak ang upuan.
Pagkatapos, mula sa kuha, gumalaw ang labi ng babae.
Mabagal.
Mahina.
Pero nabasa ni Nicole.
“Dadaan ang malinis.”
Napaluha si Nicole.
“Siya nga.”
“Buhay ang isip niya.”
“Tanungin mo si Melissa,” sabi ni Jiro.
Romy, mula sa linya, nagsalita muli.
“Nasaan si Melissa?”
Marta tumingin sa camera.
Hindi kay Romy.
Parang alam niyang may mga nanonood.
Parang alam niyang nandoon si Monet.
Parang alam niyang nandoon si Nicole.
At muli, gumalaw ang labi niya.
Isang salita.
Hindi Melissa.
Hindi Salcedo.
Hindi Brennan.
Isang lugar.
“Ilalim.”
—
“Ilalim ng annex?” tanong ni Claire.
“Posible,” sabi ni Vega.
“May basement ba?”
“Wala sa plano.”
“Lahat ng lumang building may hindi nasa plano,” sabi ni Jiro.
Si Ariel, tumingin sa kanya.
Hindi na niya itinago ang bahagyang paghangang nasa mata.
“Dan,” sabi ni Jiro.
“Kailangan malaman ni Dan.”
Romy sumagot agad.
“Sasabihin ko.”
Pero bago pa siya makapagsalita, may biglang ingay sa kuha.
Isang pinto ang bumukas sa likod ni Marta.
Lumabas ang lalaking nasa anino.
Hindi pa rin malinaw ang mukha.
Pero kitang-kita ang kamay niya.
May hawak siyang lumang singsing.
Hindi singsing ni Claire.
Hindi singsing ni Jiro.
Iba.
Mas makapal.
Mas luma.
At sa ibabaw nito, kapareho ang simbolo.
Monet biglang napaatras.
“Hindi pwede.”
Napalingon si Nicole.
“Kilala mo siya?”
Monet hindi sumagot.
Sa screen, lumapit ang lalaki kay Marta.
At sa unang beses, nagsalita siya.
Hindi sa kanila.
Hindi kay Romy.
Kay Monet.
“Masyado kang maaga gumalaw.”
Nanigas si Jiro.
Dahil hindi boses ni Salcedo iyon.
Hindi rin Brennan.
Sa likod niya, narinig niya si Claire na halos pabulong:
“Luis?”
Hindi si Luis ang nasa screen.
Patay na si Luis.
Pero ang boses—
Ang tono—
Ang bigat—
Parang galing sa libingan ng pamilyang De Dios.
At sa daliri ng lalaki, nakasuot ang singsing ng taong akala nilang matagal nang patay sa tala:
Rafael Rueda. /Itutuloy sa susunod na kabanata