Kabanata 107: Ang reporter
Hindi agad gumalaw si Dan.
Nakatayo lang siya sa dilim, nakikinig sa papalapit na sasakyan.
Isang makina lang.
Mabagal.
Maingat.
Hindi tunog habol ng Brennan.
Hindi rin kasing bigat ng galaw ni Salcedo.
Pero hindi ibig sabihin ligtas.
Sa mundong ito, minsan mas delikado ang tahimik.
“Dan,” bulong ni Mang Raul.
“Anong plano?”
Hindi sumagot si Dan.
Hawak niya ang envelope sa dibdib.
Para kay Jiro.
Kung mahuli siya, baka hindi na makarating ang lahat.
Kung tatakbo siya ngayon, baka habang buhay na lang silang tatakbo.
Huminto ang sasakyan sa labas.
Namatay ang makina.
Tahimik.
Walang bumaba agad.
Walang sigaw.
Walang putok.
Pagkatapos, isang boses.
Babae.
“Jose Daniel?”
Nanigas si Dan.
Hindi boses ni Lanie.
Hindi boses ni Melissa.
Mas buo.
Mas sanay magtanong.
Mas sanay magsalita sa harap ng tao.
“Hindi ako armado.”
Napatingin si Dan kay Mang Raul.
“Kilalang boses?” bulong nito.
Hindi agad sumagot si Dan.
Pero alam niya.
Narinig na niya ang pangalan sa tape ni Gabriel.
Nakita niya sa notes.
Nakita niya sa gulong nagsimula sa La Vista.
“Pangalan,” sabi ni Dan.
Sa labas, sandaling katahimikan.
Pagkatapos:
“Alice Garoche.”
Parang kumidlat sa loob ng maliit na bahay.
Si Alice.
Yung reporter.
Yung Senate beat.
Yung nagpunta sa welcome dinner sa La Vista kasama si Melissa.
Yung nagsulat ng exclusive.
Yung pintong ginamit para ilabas si Jiro sa publiko.
Nasa labas siya ngayon.
Mag-isa.
O mukhang mag-isa.
“Bakit ka nandito?” tanong ni Dan.
“Dahil ginamit nila ako.”
Tahimik.
Mas humigpit ang hawak ni Mang Raul sa kutsilyo.
“Lahat naman tayo ginamit,” sabi ni Dan.
“Hindi ibig sabihin kakampi ka.”
“Tama,” sagot ni Alice.
“Kaya may dala akong patunay.”
“Anong patunay?”
“Larawan.”
Huminga si Dan nang mabagal.
“Kanino?”
“Ni Melissa.”
Sandaling tumigil ang lahat.
Pagkatapos, dagdag ni Alice:
“At nung lalaking sumundo sa kanya sa labas ng La Vista.”
Hindi gumalaw si Dan.
Alam na niya ang ibig sabihin.
Pero tinanong niya pa rin.
“Pangalan?”
“Hindi ko alam noon.”
“At ngayon?”
“Renato Salcedo.”
—
Binuksan ni Dan ang pinto nang kaunti.
Sapat lang para makita si Alice.
Nakatayo siya sa labas.
May jacket.
May shoulder bag.
Walang crew.
Walang malaking camera.
Sa likod niya, lumang sedan.
Madumi.
Hindi sasakyan ng media.
Hindi SUV.
“Pumasok ka,” sabi ni Dan.
“Dahan-dahan.”
Pumasok si Alice.
Hindi siya umarteng matapang.
Hindi rin siya umiyak.
Pero halata sa mata niya na ilang oras na siyang hindi natutulog.
Pagkasara ng pinto, agad siyang nagsalita.
“Hindi ko alam kung sino si Jiro noong una.”
“Alam ko lang, anak pala ni Claire.”
“Malaking balita iyon.”
“Trabaho ko iyon.”
“Pero pagkatapos ng press conference…”
Huminto siya.
Huminga.
“…may hindi tumugma.”
“Anong hindi tumugma?” tanong ni Dan.
“Si Melissa.”
Napatingin si Dan.
“Sabi niya sa akin, private dinner lang.”
“May ipapakilala raw si Claire.”
“Baka may family story.”
“Baka may political angle.”
“Kapitbahay siya, kilala niya raw yung bata.”
“Normal ang tunog.”
“Normal ang mukha.”
“Pero noong nasa La Vista na kami, hindi siya mukhang excited.”
“Kabado siya.”
“Parang naghihintay ng masamang mangyayari.”
Tahimik.
“Pagkatapos?” tanong ni Dan.
“Paglabas namin, may sasakyan sa labas.”
“Hindi ko pinansin noon.”
“Pero kumuha ako ng malawak na kuha sa gate.”
“Ugali ko lang.”
Binuksan ni Alice ang cellphone niya.
Ipinakita ang litrato.
Madilim.
Malayo.
Pero nang pinalaki niya ang kuha—
Nandoon si Melissa.
Nakatayo sa gilid ng gate.
Kaharap ang isang lalaki.
Matanda.
Maayos ang suot.
Hindi mukhang goon.
Hindi mukhang bodyguard.
Mas mukhang taong sanay mag-utos nang hindi umiingay.
“Siya?” tanong ni Dan.
Tumango si Alice.
“Nakuha ko ang pangalan sa dating source sa Senado.”
“Renato Salcedo.”
“Dating tao ni Luis De Dios.”
Hindi agad nagsalita si Dan.
Hindi ito buong sagot.
Pero malaking piraso.
Melissa.
Salcedo.
La Vista.
Gabi ng welcome dinner.
Eksaktong gabing lumabas si Jiro.
“Paano mo kami nahanap?” tanong ni Mang Raul.
Mahalagang tanong iyon.
Hindi pwedeng basta lumitaw si Alice sa safe point na panahon pa ni Agnes.
Binuksan ni Alice ang bag niya.
Inilabas niya ang maliit na papel.
“Hindi ko kayo hinanap.”
“Pinapunta ako.”
“Kanino?”
“Kay Melissa.”
Napakunot ang noo ni Dan.
“Paano?”
“May mensahe siya sa akin bago siya mawala.”
“Hindi ko pinansin noong una kasi akala ko panic lang.”
“Pagkatapos ng nangyari sa bahay ko, binuksan ko ulit.”
Ipinakita niya ang screenshot.
Kung may mangyari sa akin, hanapin ang ilaw sa lumang daan. Huwag sa simbahan. Huwag sa opisina. Sa bahay na may isang kandila. Ibigay kay Dan kung makita mo siya.
Napatitig si Dan sa screen.
Hindi nito binanggit ang eksaktong pangalan ng lugar.
Pero sapat para sa isang reporter na marunong maghanap.
At sapat para sa taong may hawak na lumang clue ni Melissa.
“May coordinates?” tanong ni Dan.
Tumango si Alice.
“Sa hiwalay na file.”
“Galing kanino?”
“Kay Lanie.”
Tahimik.
Ngayon mas tumugma.
Lanie ang lumitaw sa outpost.
Lanie ang nagbigay ng USB.
Lanie ang nagsabing pinadala siya ni Melissa.
At kung si Lanie ang nagbigay ng coordinate trail kay Alice, hindi magic ang pagdating nito rito.
Delikado pa rin.
Pero may lohika.
—
Umupo si Alice.
Inilapag niya ang hard drive sa mesa.
“Lahat ng orihinal na kopya nandito.”
“Mga larawan sa La Vista.”
“Audio notes ko.”
“Oras ng draft.”
“Mga mensahe ni Melissa bago kami pumunta.”
“Pati mensahe niya pagkatapos.”
Napatingin si Dan.
“May mensahe siya pagkatapos?”
Tumango si Alice.
Binuksan ang screenshot.
Alice, kung may mangyari, hindi ko ginawa ito para saktan ang bata. Pinili ko yung may ilaw kesa yung madilim. Sorry.
Tahimik.
Binasa iyon ni Dan nang dalawang beses.
Pinili ko yung may ilaw kesa yung madilim.
Pareho ng laman ng liham ni Melissa.
Hindi siya malinis.
Pero hindi rin siya simpleng traydor.
“Alam mo ba kung nasaan siya?” tanong ni Dan.
Umiling si Alice.
“Hindi.”
“Pero alam ko kung saan siya huling dinala.”
“Saan?”
“San Juan.”
“Kay Salcedo?”
“Sa lumang building malapit sa dating campaign office ni Luis De Dios.”
Tumahimik si Dan.
San Juan.
Kung saan nagsimula ang political life ni Claire.
Kung saan unang lumaban si Claire sa mga konsehal na humihingi ng lagay.
Kung saan unang nakita ni Ariel si Claire sa TV.
Kung saan nagsimula ang paghanga niya.
Kung saan nagsimula ang kwento nina Claire at Ruel.
At ngayon—
Doon pala itinatago ng lumang mundo ni Luis ang susunod na sagot.
“Hindi ka dapat nandito,” sabi ni Dan.
“Alam ko.”
“Pwede kang mamatay.”
“Alam ko rin.”
“Kung ganoon, bakit?”
Tumitig si Alice sa kanya.
“Dahil noong isinulat ko yung story, akala ko trabaho lang.”
“Pero kung may batang napahamak dahil ginamit nila trabaho ko…”
Huminga siya.
“…trabaho ko ring itama.”
Tahimik.
Doon naniwala si Dan nang kaunti.
Hindi buo.
Hindi pa.
Pero sapat para hindi siya itulak palabas.
—
Biglang tumunog ang phone ni Alice.
Lahat napalingon.
Hindi niya sinagot agad.
Tiningnan niya ang screen.
UNKNOWN NUMBER.
“Wag,” sabi ni Mang Raul.
“Mensahe,” sabi ni Alice.
Binuksan niya.
Larawan.
Nanigas ang mukha niya.
“Ano?” tanong ni Dan.
Iniabot niya ang phone.
Si Lanie.
Nakaluhod.
May dugo sa gilid ng mukha.
Buhay pa.
Sa likod niya, may kamay na hawak ang buhok niya.
Sa ilalim ng larawan, may text:
IBALIK SI DAN.
KAPALIT NI MELISSA.
May sumunod pang message.
KAPALIT NG BABAE.
Tahimik.
Hindi na nila kailangang hulaan kung sino ang babae.
Melissa.
At ngayon, may isa pa.
Lanie.
Dalawang buhay.
Dalawang pain.
Dalawang paraan para palabasin si Dan.
“Hindi ka pupunta,” sabi ni Mang Raul.
“Alam ko,” sagot ni Dan.
Napatingin si Mang Raul.
“Hindi nga.”
“Pero hindi rin natin sila iiwan.”
Lumapit si Dan sa mapa ng Luzon sa dingding.
Tiningnan niya ang San Juan.
Tatalon.
La Vista.
Manila Hotel.
Project 4.
San Isidro Labrador.
Lahat ng lugar na naging piraso ng buhay ni Jiro.
Sa unang beses, hindi niya tiningnan ang mapa bilang taong tumatakas.
Tiningnan niya ito bilang taong pipili ng susunod na galaw.
“Alice.”
“O?”
“May access ka pa sa newsroom?”
“Oo.”
“Pwede ka bang magpadala ng mga file na hindi muna ilalabas?”
“Embargoed?”
“Oo.”
“Pwede.”
“Pero hindi ilalabas hangga’t walang signal?”
“Tama.”
“Kanino?”
“Sa editor mong hindi madaling bilhin.”
Tumango si Alice.
“Meron.”
“Good.”
“Pero hindi pa kay Claire.”
Napatingin si Alice.
“Bakit?”
“Dahil kung may tao pa si Luis sa lumang mundo niya, hindi natin alam kung sino unang makakabasa.”
Tahimik.
Naunawaan niya.
Hindi pa oras para idaan sa official channel ni Claire.
Hindi hangga’t hindi nila alam kung sino ang tapat at sino ang naiwan ni Luis.
“Anong ilalagay ko?” tanong ni Alice.
“Hindi buong kwento.”
“Then ano?”
“Insurance.”
Tumahimik siya.
Pagkatapos, sinabi ni Dan:
“Larawan ni Salcedo sa La Vista.”
“Mensahe ni Melissa.”
“Note na kapag may nangyari sa’yo, kay Melissa, kay Lanie, o sa akin, ilalabas ang buong files.”
Huminga nang malalim si Alice.
“Magagawa ko.”
“Gawin mo.”
—
Lumabas silang tatlo.
Tahimik.
Mababa ang katawan.
Nasa kamay ni Alice ang phone.
Nasa kamay ni Mang Raul ang kutsilyo.
Nasa dibdib ni Dan ang envelope para kay Jiro.
Sa labas, madilim pa rin.
Pero sa dulo ng daan, gumalaw ulit ang dalawang ilaw.
Papalapit.
“Bilisan mo,” sabi ni Dan.
Itinaas ni Alice ang phone.
Isang bar.
Nawawala.
Bumabalik.
“Sige na,” bulong niya.
May tunog sa malayo.
Makina.
Isa pa.
Galing sa likod.
Naipit sila ulit.
“Signal?” tanong ni Dan.
“Sandali.”
“Alice.”
“Wait.”
Nag-vibrate ang phone.
Na-send.
“Done.”
“Kanino?”
“Dalawang editor.”
“Good.”
“May third copy.”
“Kanino?”
“Sa sarili kong taguang padalhan.”
Tumango si Dan.
Mas maayos.
Mas ligtas kesa official channel.
Kung mawala si Alice, may lalabas.
Kung kunin si Dan, may lalabas.
Kung patayin si Melissa o Lanie, may lalabas.
Ginamit nila ang ginamit noon laban kay Jiro.
Balita.
Pero ngayon, hindi para ipahamak siya.
Para bumili ng oras.
—
Bumukas ang pinto ng sasakyan sa unahan.
May bumaba.
Tatlong tao.
Isa sa kanila, may hawak na megaphone.
Hindi baril.
Megaphone.
Boses lalaki.
Tagalog.
“Jose Daniel Serrano!”
Umalingawngaw sa gabi.
“Hindi namin kailangan ang reporter.”
Tahimik.
Pagkatapos, ang linyang nagpataas ng balahibo ni Dan.
“Ang kailangan namin, yung envelope para kay Jiro.”
Napahawak si Dan sa dibdib niya.
Alam nila.
Hindi lang nila alam na may ebidensya siya.
Alam nila ang envelope.
Alam nilang para kay Jiro iyon.
Ibig sabihin, may nagsabi.
Hindi si Alice.
Hindi si Melissa.
Hindi si Lanie.
Hindi rin simpleng Brennan.
Dahan-dahang napatingin si Dan sa pouch ni Agnes.
Hindi dahil sigurado siyang traydor si Agnes.
Hindi.
Hindi siya tanga.
Si Agnes ang nagdala ng singsing kay Jiro.
Si Agnes ang nag-iwan ng ruta.
Si Agnes ang bahagi ng network ni Arturo.
Pero kung alam ng kalaban ang envelope—
May butas sa lumang ruta.
May taong nakakita sa dinaanan ni Agnes.
May taong nakabasa ng dapat hindi nabasa.
O may tagapag-ingat na nahulog sa kamay ni Salcedo.
Sa dilim ng kalsada, habang papalapit ang mga ilaw, mas lumamig ang hawak ni Dan sa dibdib niya.
Hindi pala sapat na may sagot siya.
Kailangan niya ring malaman kung alin sa mga dating taguan ang ligtas pa.
At alin ang matagal nang bukas sa kalaban. /Itutuloy sa susunod na kabanata