Kabanata 106: Ang malinaw sa gulo
Humaharurot ang motor sa madilim na kalsada.
Si Mang Raul ang nagmamaneho.
Si Dan ang nasa likod.
Walang maayos na ilaw.
Walang malinaw na ruta.
Pero buhay pa sila.
At hawak pa ni Dan ang mga sagot na dapat makarating kay Jiro.
Sa dibdib niya, nandoon ang envelope.
Sa sapatos niya, ang cassette tape ni Gabriel.
Sa sinturon niya, ang litrato ni Esther na may karga sa sanggol na si Jiro.
Sa pouch, ang liham ni Melissa.
Sa loob ng lumang relo ni Mang Raul, ang USB para kay Jiro.
“Dan!” sigaw ni Mang Raul sa ingay ng hangin.
“Saan tayo?”
Hindi agad sumagot si Dan.
Hindi sila pwedeng bumalik sa Bolinao.
Nakita na siya roon.
Hindi sila pwedeng dumiretso sa Maynila.
May galaw si Salcedo roon.
Hindi sila pwedeng basta tumawag kay Monching, Ariel, o Claire.
Kung kaya ng Brennan na magpadala ng mensahe hanggang Washington, kailangan nilang isipin na may nakikinig.
“Safe point muna,” sabi ni Dan.
“Alin?”
“Yung luma.”
“Gaano kaluma?”
“Panahon pa ni Agnes.”
Tumahimik si Mang Raul.
Naintindihan niya agad.
Kailangan ni Dan ng lugar para ayusin ang lahat.
Hindi na pwedeng sabog-sabog ang katotohanan kapag nakarating ito kay Jiro.
—
Pagdating nila sa gilid ng palayan, pinatay ni Mang Raul ang ilaw ng motor.
Pumasok sila sa isang lumang compound.
May maliit na bahay na yari sa hollow blocks.
May puno ng mangga sa harap.
May lumang poso sa gilid.
Sa loob, may isang kandilang sindi.
Isa lang.
Ibig sabihin, ligtas muna.
Hindi ligtas forever.
Ligtas muna.
Umupo si Dan sa mesa.
Inilabas niya ang hawak niya.
Envelope.
Tape.
Litrato.
Liham.
USB.
Pouch.
Inayos niya ang lahat ayon sa pagkakasunod-sunod ng pangyayari.
“Okay,” bulong niya.
“Linawin natin.”
—
Una.
Si Jiro ay anak nina Claire De Dios at Ariel Rueda.
Hindi iyon operasyon.
Hindi iyon pakana.
Nag-ibigan sina Claire at Ariel noong nagpapakilala pa si Ariel bilang Ruel.
Akala ni Claire, simpleng driver lang siya.
Pero ang totoo, Ariel Rueda siya.
Naging delikado si Jiro dahil pinagdikit niya ang dalawang mundong hindi kontrolado ni Luis De Dios.
Si Claire, anak ni Luis.
Si Ariel, lalaking hindi hawak ni Luis.
At ang Rueda, pamilyang hindi kayang sindakin ng pangalan ng De Dios.
Kaya itinago si Jiro.
Hindi siya itinapon.
Tinago siya.
Kailangang marinig iyon ni Jiro.
—
Pangalawa.
Si Esther ay hindi aksidente.
Hinawakan ni Dan ang litrato.
Mas batang Esther.
Katabi si Agnes.
May karga na sanggol.
Si Jiro.
Sa likod, nakasulat:
ESTHER ACCEPTED THE CHILD WITHOUT ASKING WHO WOULD KILL HIM.
PROTECT HER TOO.
Hindi ibig sabihin alam ni Esther ang buong digmaan.
Pero tinanggap niya si Jiro.
Pinalaki niya ito.
Ginawang anak.
Kaya si Esther ang tahanan.
Hindi code.
Hindi pawn.
Tahanan.
—
Pangatlo.
Si Dan ang takip.
Hindi siya ang tunay na sentro.
Si Jose Daniel Serrano ang unang maling direksyon.
Siya ang batang inilagay sa litrato para may mahanap ang kalaban.
Siya ang pangalang ipapahanap.
Siya ang hahabulin para hindi maabot ang batang nasa Tatalon.
Hindi siya susi.
Pero siya ang takip na nagpahaba sa buhay ng susi.
At ngayon, kailangan niyang dalhin ang paliwanag kay Jiro.
—
Pang-apat.
Ang singsing ang nagbukas ng direksyon.
Hindi nito sinagot lahat.
Pero ipinakita nito kung saan titingin.
Yung singsing na dinala ni Agnes sa Tatalon.
Yung simbolong nakita ni Nicole sa kampanaryo ng San Isidro Labrador.
Yung simbolong nasa hatch sa ilalim ng nasunog na kampanaryo.
Yung singsing na bumukas sa kamay ni Jiro.
At yung mensahe:
Hindi kayamanan ang mapa.
Tao ang mapa.
Ibig sabihin, hindi ito simpleng tagong pera.
Ang mapa ay ang koneksyon ng mga tao.
Esther.
Agnes.
Arturo.
Gabriel.
Miguel.
Dan.
Claire.
Ariel.
Nicole.
Christian.
Monching.
Bawat isa naging daan.
Pero ang pinupuntahan ng daan ay si Jiro.
—
Panglima.
Brennan ang malaking kalabang gumalaw nang lantaran pagkatapos lumabas si Jiro.
Sila ang nasa likod ng banta sa Amerika.
Sila ang may kinalaman sa Scarsdale.
Sila ang gumalaw laban kay Nicole.
Sila ang may interes sa kampanaryo.
Sila ang humahabol ngayon kay Dan.
Pero ayon sa tape ni Gabriel, hindi sila ang unang naglabas kay Jiro sa publiko.
May nauna.
At ang kamay na iyon, galing sa lumang mundo ni Luis De Dios.
—
Pang-anim.
Patay na si Luis.
Pero may naiwan siyang galaw.
May pangalan.
Renato Salcedo.
Ayon kay Miguel, cleaner ni Luis.
Taong nag-aayos kapag may dapat mawala.
Tao.
Papeles.
Testigo.
Bakas.
Hindi pa alam ni Dan ang buong plano ni Salcedo.
Pero malinaw ang punto:
Ilabas si Jiro.
Piliting magsalita si Claire.
Piliting bumalik si Ariel.
Piliting gumalaw ang Brennan.
Piliting lumabas ang mga tagapag-ingat.
At sa gitna ng lahat, piliting pumili si Jiro.
—
Pangpito.
Si Melissa ang tulay papunta kay Alice Garoche.
Hindi siya simpleng kontrabida.
Hindi rin siya inosente.
Si Melissa ang kapitbahay mula Tatalon na sumama kay Alice sa welcome dinner sa La Vista.
Si Alice ang reporter na nagsulat ng exclusive.
Dahil doon, nalaman ng publiko na may anak pala si Claire.
Pero ayon sa liham ni Melissa, ginawa niya iyon dahil hawak siya ni Salcedo.
May utang ang pamilya niya sa lumang mundo ni Luis.
May hawak si Salcedo sa kapatid niya.
Sabi ni Melissa, kung hindi si Alice ang maglalabas kay Jiro, ilalabas siya ni Salcedo sa mas madilim na paraan.
Hindi nito binubura ang ginawa niya.
Pero hindi rin siya simpleng kalaban.
—
Pangwalo.
Si Alice Garoche ay hindi pa dapat ituring na kalaban.
Reporter siya.
Nakarating siya sa welcome dinner dahil kay Melissa.
Nagsulat siya ng balita.
Malaki ang naging epekto.
Pero wala pang patunay na alam niya ang buong laro.
Ginamit siya bilang pinto.
Iyon pa lang ang siguradong alam nila.
—
Pangsiyam.
Si Jiro ang mas mahalaga hindi dahil may magic ang pangalan niya.
Hindi rin dahil tagapagmana lang siya.
Mas mahalaga siya dahil hindi siya pag-aari ng kahit sino.
Kung lumaki siya bilang Rueda, baka yaman ang unang humubog sa kanya.
Kung lumaki siya bilang De Dios, baka politika ang unang humawak sa kanya.
Pero lumaki siya kay Esther.
Sa Tatalon.
Sa hirap.
Sa ordinaryong buhay.
Kaya hindi siya madaling bilhin.
Hindi siya madaling utusan.
Hindi siya lumaking prinsipe.
Hindi siya lumaking politiko.
Lumaki siyang anak.
At ngayon, kailangan niyang malaman ang totoo para makapili.
Hindi para maging hari.
Hindi para maging armas.
Para pumili kung sino siya.
—
Huminto si Dan sa pagsusulat.
Tiningnan niya ang papel.
Hindi pa kumpleto ang lahat.
Pero hindi na ito sabog.
Si Jiro ang batang itinago.
Si Esther ang tahanan.
Si Dan ang takip.
Si Miguel ang tagabantay.
Si Agnes ang tagadala.
Si Gabriel ang tagapagpaliwanag.
Si Claire ang ina at dugo ng De Dios.
Si Ariel ang ama at dugo ng Rueda.
Si Brennan ang malaking kalaban.
Si Luis ang patay na kamay.
Si Salcedo ang buhay na kamay.
Si Melissa ang mata sa Tatalon na ginamit at nagsisisi.
Si Alice ang reporter na ginamit bilang pinto.
“Mas malinaw na?” tanong ni Mang Raul.
Tumango si Dan.
“Mas malinaw.”
“Good.”
“Pero mas nakakatakot.”
Napabuntong-hininga si Mang Raul.
“Ganyan talaga kapag luminaw.”
—
Kinuha ni Dan ang envelope para kay Jiro.
Hindi niya pa rin binuksan.
Hindi kanya iyon.
“Hindi mo ako kilala,” bulong niya.
Parang kausap niya si Jiro.
“Hindi kita kilala.”
“Pero buong buhay ko, tumakbo ako para mabuhay ka.”
Hindi iyon reklamo.
Pangako iyon.
Lumapit si Mang Raul sa bintana.
“Dan.”
Napatingin siya.
“May ilaw sa dulo ng daan.”
Lumapit si Dan.
Sa malayo, may dalawang ilaw.
Mabagal.
Maingat.
“Brennan?” tanong ni Mang Raul.
“Hindi ko alam.”
“Salcedo?”
“Pwede.”
“Anong gagawin natin?”
Isa-isang ibinalik ni Dan ang mga ebidensya sa taguan.
Tape sa sapatos.
Litrato sa sinturon.
Liham ni Melissa sa pouch.
USB sa lumang relo ni Mang Raul.
Envelope ni Jiro sa dibdib.
Pagkatapos, pinatay niya ang kandila.
Biglang dumilim ang bahay.
Sa labas, papalapit ang ilaw.
Huminga si Dan nang malalim.
“Hindi na tayo tatakbo nang walang direksyon.”
Tahimik.
“Ngayon, tayo na ang magdadala ng sagot kay Jiro.” /Itutuloy sa susunod na kabanata