Kabanata 97: Ang tunay na dahilan
Tahimik ang operations room.
Nasa malaking screen pa rin ang lumang litrato.
Arturo Velasco.
Gabriel Serrano.
Rafael Rueda.
At ang batang tinukoy sa likod bilang:
MIGUEL’S SON.
PROTECT HIM AT ALL COSTS.
Walang nagsasalita.
Lahat sinusubukang pagdugtungin ang mga piraso.
Si Jose Daniel Serrano.
Si Miguel Serrano.
Ang singsing.
Ang mapa.
Ang kampanaryo.
Ang notebook.
At si Jiro.
Pero may isang bagay na hindi tugma.
At si Jiro mismo ang nakapansin.
“Sandali lang.”
Napalingon silang lahat.
“Nalilito na ako.”
Tahimik.
“Tama naman siguro ako, di ba?”
Tumango si Claire.
“Anong ibig mong sabihin?”
Huminga nang malalim si Jiro.
“Kung si Jose Daniel ang batang itinago…”
Napatingin siya sa litrato.
“…at siya ang may kaugnayan sa mapa…”
Tumigil siya.
“…bakit ako ang hinahabol ng Brennan?”
Tahimik.
Walang agad nakasagot.
Dahil tama siya.
At iyon din ang tanong na matagal nang hindi nila natatanong.
Napatingin si Ariel kay Vega.
Napatingin si Vega sa mga dokumento.
Maya-maya—
Dahan-dahan siyang tumango.
“Good catch.”
Tahimik.
Mas lalong tumahimik ang silid.
“Hindi pwede na si Jose Daniel ang sentro ng lahat…”
sabi ni Jiro.
“…tapos ako ang target.”
Napatingin si Claire sa anak.
At sa unang pagkakataon sa gabing iyon—
Ngumiti siya nang bahagya.
Parang proud.
“Mana ka sa tatay mo.”
Tahimik.
“Napapansin mo ang hindi napapansin ng iba.”
Lumapit si Ariel sa screen.
Tinitigan ang litrato.
Mas matagal.
Mas mabagal.
Pagkatapos—
Napatingin siya sa notebook.
Sa mensahe.
Huwag hanapin ang kayamanan.
Hanapin ang batang itinago.
At doon—
Parang may kumalas sa isip niya.
“Hindi si Jose Daniel.”
Tahimik.
Napalingon lahat.
“Ano?”
“Hindi si Jose Daniel ang batang tinutukoy.”
Nanigas si Christian sa kabilang linya.
“Pero nasa litrato siya.”
“Oo.”
Tumango si Ariel.
“Nasa litrato siya.”
“Pero hindi ibig sabihin siya ang tinutukoy.”
Tahimik.
“Gabriel was too careful.”
“Hindi siya magsusulat ng direktang sagot.”
Napatingin si Claire sa kanya.
At unti-unti niyang nakita ang direksyon.
“Diversion.”
Mahina.
Tumango si Ariel.
“Oo.”
“Pain.”
“False trail.”
“Decoy.”
Tahimik.
At doon—
Naalala ni Claire ang video ni Gabriel.
Yung huling mensahe nito.
Hindi nito sinabi:
Hanapin si Jose Daniel.
Hindi nito sinabi:
Hanapin ang anak ni Miguel.
Ang sinabi nito:
Hanapin ang batang itinago.
Tahimik.
At biglang bumalik sa isip ni Claire ang isang detalye na matagal na niyang nakalimutan.
Maliit.
Napakaliit.
Pero nandoon.
“Yung sulat.”
Napalingon si Jiro.
“Ano po?”
Huminga nang malalim si Claire.
“Yung unang sulat.”
“Yung kasama ng singsing.”
Tahimik.
“Nakalagay doon…”
Tumigil siya.
“…na darating ang panahon na kailangan mong hanapin ang katotohanan tungkol sa sarili mo.”
Nanlaki ang mata ni Jiro.
Dahil tama.
Nakalagay nga iyon.
Hindi eksaktong ganoon ang mga salita.
Pero iyon ang kahulugan.
Tahimik.
At doon—
Nagkatinginan sina Ariel at Claire.
Pareho nilang naunawaan.
Hindi pala nagsimula ang plano kay Jose Daniel.
Nagsimula ito kay Jiro.
—
Mabilis nag-type ang analyst.
“Sir.”
Lumabas ang bagong file.
Yung lumang birth notes na nakuha nila mula sa archive ni Gabriel.
Mas malinaw na ngayon.
Mas kumpleto.
At sa unang pagkakataon—
May lumitaw na pangalan.
Hindi Jose Daniel.
Hindi Miguel.
Hindi Arturo.
Kundi:
SUBJECT TWO
Tahimik.
Napalunok si Jiro.
“Ako?”
Walang sumagot agad.
Sa ilalim ng SUBJECT TWO—
May isang linya.
PROTECTED THROUGH ESTHER M.
Nanlaki ang mata ni Claire.
Nanlaki rin ang mata ni Ariel.
Dahil ngayon lang nila nakita iyon.
Ngayon lang.
At doon—
Nagkaroon ng saysay ang lahat.
Bakit si Esther.
Bakit si Agnes Velasco.
Bakit Tatalon.
Bakit ang singsing.
Bakit ang sulat.
Hindi aksidente.
Hindi awa.
Hindi pagkakataon.
Plano.
Mahabang plano.
Labingwalong taon na plano.
—
“Then Jose Daniel…”
bulong ni Christian.
Tahimik.
“…ano siya?”
Huminga nang malalim si Ariel.
“At this point?”
Tumitig siya sa litrato.
“Sa tingin ko…”
Tahimik.
“…siya ang unang tagapag-ingat.”
“Hindi ang pangunahing lihim.”
Tahimik.
“At si Jiro…”
Napatingin siya sa anak.
“…ang dahilan kung bakit itinago ang lahat.”
Walang nagsalita.
Dahil mas mabigat iyon.
Mas nakakatakot.
At mas may saysay.
Hindi pala si Jiro ang aksidenteng napasama sa kwento.
Hindi siya side character.
Hindi siya tagapagmana lang.
Hindi siya collateral damage.
Mula pa noong una—
Siya ang dahilan kung bakit may singsing.
May sulat.
May mga tagapag-ingat.
May mga nawawala.
At may mga taong handang pumatay.
Sa kabilang linya mula sa Maynila, biglang nagsalita si Monching.
Mahina.
Pero malinaw.
“Ariel.”
Napalingon ang lahat.
“Ano?”
Huminga nang malalim si Monching.
May hawak siyang isa pang pahina mula sa ilalim ng kampanaryo.
Hindi pa nila nabubuksan.
Hindi pa nila nababasa.
Hanggang ngayon.
“At sa tingin ko…”
Tumigil siya.
“…may nakita kami kung bakit.”
Tahimik ang buong silid.
Dahan-dahang binuksan ni Monching ang pahina.
At nang mabasa niya ang unang linya—
Bigla siyang natahimik.
Mas matagal.
Mas mabigat.
“Monching?”
tawag ni Claire.
Hindi siya sumagot agad.
Pagkatapos—
Mahina niyang binasa ang unang pangungusap.
“At para lamang ito sa batang may pangalang Jiro.”
Tahimik.
At doon nagsimula ang susunod na lihim. /Itutuloy sa susunod na kabanata