Kabanata 77: Dalawampu’t apat na oras
Tahimik ang kwarto sa safe house.
Mahina ang ilaw mula sa bedside lamp. Sa labas ng maliit na bintana, tuloy pa rin ang ulan sa Washington outskirts.
Hindi makatulog si Jiro.
Nakahiga siya sa kama, nakatingin sa kisame.
Mag-isa.
Sa wakas, mag-isa rin.
Walang putukan.
Walang sigawan sa radyo.
Walang tumatakbong security.
Walang helicopter.
Tanging tibok lang ng puso niya.
At ang isip niyang hindi tumitigil.
Huminga siya nang malalim.
“Ang bilis…”
Mahina.
Parang kausap ang sarili.
Dalawampu’t apat na oras pa lang.
Dalawampu’t apat.
Pero parang buong buhay na ang lumipas.
Kahapon—
Hindi niya kilala ang tatay niya.
Hindi niya alam na mayaman pala sila.
Hindi niya alam na may mga taong handang pumatay para sa apelyido nila.
At ngayon—
Nasa Amerika siya.
Nakatira sa safe house.
May mga bodyguard sa labas ng pinto.
At may mga taong gustong magpatay sa kanya.
Napabuntong-hininga siya.
Napatingin sa kamay niya.
Pareho pa rin.
May gaspang pa rin.
Pero ibang tao na ang may-ari.
Naalala niya ang Tatalon.
Yung maliit na bakery.
Yung pandesal na walang palaman.
Yung init ng araw habang naglalakad siya papuntang La Vista.
Napatawa siya nang mahina.
“Parang kahapon lang…”
Pero kahapon lang nga talaga. Wala pang isang buwan nang magbago ang buhay niya. As in 180-degree turn.
Napapikit siya.
At sunod-sunod na bumalik ang mga mukha.
Si Christian.
Yung blue na Vios.
Yung unang malatang.
Yung unang steak.
Yung unang beses niyang magsuot ng mamahaling shades.
Yung unang beses niyang tawaging “Ma” si Claire.
At—
Yung unang beses niyang tawaging “Pa” si Ariel.
Doon siya natahimik.
Mas matagal.
“Pa…”
Mahina niyang ulit.
Hindi pa rin siya sanay.
Pero mas natural na ngayon.
Naalala niya yung yakap sa restaurant.
Yung mahigpit.
Parang may hinahanap sa kanya.
At naalala niya rin—
Yung dugo sa manggas ni Ariel habang pinoprotektahan siya sa vault.
Napaupo siya sa kama.
Biglang bumigat ulit ang dibdib niya.
Pwede pala mamatay ang mga tao para sa akin…
Hindi niya alam kung paano haharapin iyon.
Hindi siya senador.
Hindi siya bilyonaryo.
Hindi siya trained.
Isa lang siyang batang lumaki sa Tatalon.
At ngayon—
Nasa gitna siya ng digmaang hindi niya naiintindihan.
Napahawak siya sa noo.
“Grabe…”
Tahimik ulit.
Pagkatapos, dahan-dahan siyang tumayo.
Lumapit sa bintana.
Sa labas, madilim.
Tahimik ang neighborhood.
Pero alam niyang may mga tao sa labas.
Mga armado.
Mga gising.
Mga handang pumatay o mamatay.
Para sa pamilya niya.
Napahawak siya sa salamin.
Malamig.
At doon niya nakita ang repleksyon niya.
Mas matangkad.
Mas maayos ang bihis.
Mas… iba.
Pero sa mata—
Siya pa rin.
Yung batang natutong mabuhay nang mag-isa.
Yung batang hindi sumusuko.
Napangiti siya nang bahagya.
“Siguro kaya ko rin ’to…”
Mahina.
Hindi sigurado.
Pero hindi rin takot.
Maya-maya—
May kumatok.
Tok.
Tok.
Napalingon siya.
“Anak?” boses ni Claire mula sa labas.
“Gising ka pa?”
Ngumiti si Jiro.
“Opo.”
Binuksan niya ang pinto.
Nakatayo si Claire, naka-cardigan, halatang hindi rin makatulog.
“Okay ka lang?” tanong nito agad.
Tumango si Jiro.
“Iniisip ko lang…”
“Ano?”
Huminga siya nang malalim.
“Na kahapon… hindi ko alam sino ako.”
Napatingin si Claire sa kanya.
“At ngayon?”
Tahimik si Jiro sandali.
Pagkatapos—
“Ngayon… parang ang dami ko nang kailangang protektahan.”
Natahimik si Claire.
At dahan-dahan siyang lumapit.
Hinawakan ang mukha ng anak.
“Hindi mo kailangang pasanin lahat agad.”
Mahina ang boses.
Mas ina.
“Isa-isa lang.”
Tahimik.
Tumango si Jiro.
At sa gitna ng ulan, ng takot, ng bagong mundo—
May isang bagay na malinaw.
Hindi na siya nag-iisa sa laban. /Itutuloy sa susunod na kabanata