Kabanata 73: Sa ilalim ng guho
BOOOOOOM!
Yumanig ang buong loading bay.
Sandaling nawala ang lahat.
Ilaw.
Tunog.
Hangin.
Parang may higanteng kamay na humampas sa buong mundo.
Napahagis si Jiro sa sahig. Tumama ang balikat niya sa gilid ng armored SUV. Nawala ang hininga niya.
Wala siyang marinig.
Puro ugong.
Puro puti.
Puro alikabok.
“Ma…”
Hindi niya alam kung nasabi niya ba iyon o nasa isip lang niya.
Dahan-dahan niyang idinilat ang mata.
Pula ang emergency light.
Kumikislap.
May usok.
May sirang ilaw na nakabitin.
May tumutulong tubig mula sa kisame.
At may mga taong gumagalaw sa gitna ng alikabok.
“Jiro!”
Boses ni Claire.
Malayo.
Pero buhay.
“Ma!” sigaw niya, pero paos ang lumabas.
Gumapang siya.
Masakit ang tuhod.
Masakit ang balikat.
Pero gumapang pa rin.
Mula sa usok, lumitaw si Claire. May sugat sa gilid ng noo. Hawak ang braso. Pero nakatayo.
Nang makita siya, halos bumagsak ito sa tuhod.
“Anak!”
Niyakap siya ni Claire.
Mahigpit.
“Okay ka ba? Nasaan masakit?”
“Okay po… okay po…”
Pero nanginginig siya.
“Si Nanay Esther?”
Napalingon sila.
Sa likod ng isang concrete pillar, nakita nila si Esther. Nakaupo sa sahig, nanginginig, pero buhay. Katabi niya ang isang tactical officer na duguan ang balikat.
“Buhay ako!” sigaw ni Esther. “Buhay ako!”
Napabuntong-hininga si Claire.
Pero isang pangalan ang wala pa.
“Ariel…”
Napalingon si Jiro.
“Pa?”
Walang sagot.
“Pa!”
Tumayo si Jiro, pero hinila siya ni Claire.
“Sandali!”
Hindi siya nakinig.
Lumakad siya sa gitna ng usok.
“Pa!”
Sa harap, may malaking bahagi ng catwalk na bumagsak. Bakal sa bakal. Semento sa semento. May apoy sa gilid.
At doon—
Nakita niya.
Si Ariel.
Nakaluhod.
Duguan ang gilid ng mukha.
Pero buhay.
At hawak niya si Vega sa balikat.
“Get him up!” sigaw ni Ariel.
Dalawang security ang tumulong kay Vega.
“Sir, kailangan na nating umalis!” sigaw ng isa.
Hindi sumagot si Ariel.
Nakatingin siya sa itaas.
Sa catwalk.
Wala na si Adrian Brennan.
“Nasaan siya?” tanong ni Ariel.
“Gone,” sagot ni Vega, hirap huminga. “He used the blast as cover.”
Napahigpit ang kamao ni Ariel.
“Damn it.”
Biglang may nag-crackle sa speakers.
Static.
Pagkatapos, boses ni Adrian.
Malinaw.
Kalmado.
Parang hindi siya kakagaling lang sa pagsabog.
“Not bad, Ariel.”
Tahimik ang lahat.
“Your boy survived his first welcome home.”
Nanlamig si Jiro.
Hinawakan ni Claire ang balikat niya.
“Next time,” dagdag ni Adrian, “he learns what being a Rueda really costs.”
Putol.
Static.
Tahimik.
Mas nakakatakot kaysa putukan.
“Sir,” sabi ni Vega, “south tunnel still open. But not for long.”
Tumango si Ariel.
“Move.”
—
Mabilis silang dinala sa pinakadulong bahagi ng loading bay.
May nakatagong pinto sa likod ng isang steel panel. Binuksan ito gamit ang biometric scan ni Ariel.
Beep.
Bumukas.
Madilim na tunnel.
Makitid.
Malamig.
“Pasok,” sabi ni Ariel.
Unang pumasok sina Esther at Claire. Sumunod si Jiro.
Bago pumasok si Ariel, nilingon niya ang wasak na loading bay.
Ang vault.
Ang compound.
Ang unang tahanang dapat sasalubong sa pamilya niya.
Wasak.
“Sir,” paalala ni Vega.
Tumango si Ariel.
Pumasok siya.
Nagsara ang pinto sa likod nila.
—
Sa loob ng tunnel, puro yabag.
Puro hinga.
Puro takot.
Pero buhay sila.
Nasa harap si Vega, hawak ang flashlight.
Sa likod, si Ariel, hawak ang baril.
Sa gitna, sina Claire, Esther, at Jiro.
“Pa…” tawag ni Jiro, nanginginig pa rin.
“Later,” sagot ni Ariel.
“Pero—”
“Later, anak.”
Mas mahina ngayon.
Mas ama.
Pero hindi pa tapos ang panganib.
Sa dulo ng tunnel, may maliit na ilaw.
At doon, naghihintay ang isa pang sasakyan.
Hindi SUV.
Isang lumang delivery van.
Walang marka.
Walang dating.
Parang ordinaryo.
“Seriously?” tanong ni Claire, humihingal.
“Best disguise,” sagot ni Vega.
“Walang maghahanap sa atin dito.”
Napatingin si Jiro sa van.
Mula private jet.
Mula armored convoy.
Ngayon, delivery van.
Napatawa siya nang mahina.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil hindi na niya alam ang mararamdaman.
Pumasok sila.
Nagsara ang pinto.
Umandar ang van sa dilim.
Sa unang pagkakataon mula nang lumapag sila sa Amerika—
Wala silang mansyon.
Wala silang katiyakan.
Wala silang pahinga.
Pero magkakasama sila.
At sa madilim na likod ng delivery van, habang yakap ni Claire si Jiro at hawak ni Esther ang rosaryo—
Tumabi si Ariel sa anak niya.
“Sorry,” sabi niya.
Mahina.
Halos hindi marinig.
Napatingin si Jiro.
Sa dugo sa mukha ng ama.
Sa takot sa mata ng ina.
Sa panginginig ni Esther.
Pagkatapos, dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ni Ariel.
“Hindi mo kasalanan lahat, Pa.”
Tahimik si Ariel.
At sa dilim ng tumatakbong van—
Iyon ang unang beses na naramdaman niyang baka mapatawad siya ng anak niya. /Itutuloy sa susunod na kabanata