Kabanata 70: Ang pangalan na bumalik mula sa patay
Tahimik ang buong vault.
Tanging ugong lang ng mga server at mahinang static mula sa monitors ang maririnig.
Sa pinakamalaking screen, nananatili ang mukha ng lalaking nakatayo sa labas ng compound.
Matangkad.
Naka-itim na coat.
Malamig ang ngiti.
At sa ilalim ng larawan—
ADRIAN BRENNAN
STATUS: MISSING / PRESUMED DEAD SINCE 2008
Hindi gumagalaw si Ariel.
Parang bumalik ang lahat ng dugo sa nakaraan.
“Hindi…” bulong ni Claire.
Napatingin siya kay Ariel.
“Akala ko patay na siya.”
Tahimik si Ariel.
Hindi siya kumikibo.
Pero kitang-kita sa mukha niya—
Takot.
Hindi para sa sarili niya.
Para kina Claire at Jiro.
“Pa…” mahina ni Jiro.
Ngayon lang niya nakita ang ama niyang ganito.
Hindi galit.
Hindi kalmado.
Kundi… alerto.
Parang sundalong nakakita ng multo.
Dahan-dahang lumapit si Vega sa screen.
“Thermal scans confirm presence,” sabi niya. “No visible weapons.”
“Adrian never carries visible weapons,” sagot ni Ariel.
Mababa ang boses.
Mas malamig.
Tahimik ang buong silid.
“Akala natin siya ang namatay sa Prague operation,” sabi ni Vega.
Tumango si Ariel.
“No body.”
“No confirmation.”
“No closure.”
“At ngayon…” dagdag ni Vega, “nasa labas siya.”
Tahimik.
Sa screen, nakatingin pa rin si Adrian Brennan sa camera.
Parang alam niyang pinapanood siya.
At maya-maya—
Dahan-dahan niyang itinaas ang kamay.
At muling kumatok sa gilid ng ulo.
Tok.
Tok.
Parehong galaw ng rider sa tunnel.
Nanlamig si Jiro.
“Siya yung nasa motor…” bulong niya.
Tumango si Vega.
“Oo.”
Napalingon si Claire.
“Ano ba gusto nila?”
Hindi agad sumagot si Ariel.
Nakatingin lang siya kay Adrian.
Parang sinusubukang hulaan ang iniisip nito.
“Hindi siya hitman,” sabi niya sa wakas.
“Hindi siya simpleng operative.”
Tahimik.
“Si Adrian Brennan ang tagapagmana ng Brennan Industries.”
Nanlaki ang mata ni Jiro.
“Katulad mo?”
Hindi agad sumagot si Ariel.
Pagkatapos—
“Mas masahol.”
Tahimik.
“At kung buhay siya…” dagdag ni Ariel, “ibig sabihin may nagbago sa loob ng Brennan family.”
Biglang nag-ilaw ang isa pang monitor.
“Sir,” tawag ng analyst.
Lumabas sa screen ang satellite image ng buong Scarsdale compound.
At sa outer perimeter—
May isa pang signal.
Isang black helicopter.
Moving fast.
Approaching north sector.
“SHIT,” mura ni Vega.
Biglang nagkagulo ang operations floor.
“Activate inner lockdown!”
“Move the family!”
“Seal the north corridor!”
Sunod-sunod ang sigaw.
Mabilis ang galaw ng mga tao.
Nag-red ang ilaw sa buong vault.
Alarm tone.
Hindi sobrang lakas.
Pero sapat para manlamig ang hangin.
“Ano nangyayari?” tanong ni Jiro, tumayo agad.
Lumapit agad si Ariel sa kanya.
“Stay beside me.”
“Pa—”
“Now.”
Mas mabigat ang boses.
Mas matigas.
Hindi na siya ama lang ngayon.
May ibang bahagi ng pagkatao niya ang lumabas.
Yung bahagi na matagal nagtago.
Yung bahagi na marunong mabuhay sa digmaan.
Sa kabilang side, hinawakan ni Claire ang braso ni Esther.
“Dito ka lang.”
“Ano ba ’to…” nanginginig na sabi ni Esther.
Sa monitor, mabilis lumalapit ang helicopter.
At sa wakas—
May lumabas na audio feed.
Static.
Pagkatapos—
Boses.
Mahina.
Pero malinaw.
“Good evening, Ariel.”
Tahimik ang buong vault.
Muling nagsalita ang boses.
“It’s been eighteen years.”
Dahan-dahang tumingin si Ariel sa speaker.
“At ngayong kumpleto na ulit ang pamilya mo…”
Saglit na katahimikan.
“…oras na para tapusin natin ang nasimulan.”
Sa screen, ngumiti si Adrian Brennan.
At sa labas ng compound—
Narinig ang unang putok ng baril. /Itutuloy sa susunod na kabanata