Kabanata 64: Lipad
Matapos mag-empake, maagang natulog si Jiro.
Halos hindi na siya pinagsabihan.
Pagod ang katawan niya. Pagod din ang isip.
Sa sahig ng kwarto, nakatayo ang bago niyang Rimowa luggage. Maayos ang pagkakatupi ng mga bagong damit. May jacket na hindi pa niya maisip kung kailan niya maisusuot sa Pilipinas.
Bago siya humiga, tinitigan niya muna ang maleta.
Parang simbolo.
Parang tiket.
Parang paalam sa dating buhay niya.
Humiga siya.
Pinatay ang ilaw.
Tahimik ang kwarto.
Pero maingay ang isip niya.
New York.
Private jet.
Papa.
Paulit-ulit.
Hanggang sa hindi na niya namalayang nakatulog na siya.
—
Sa panaginip—
Nasa gitna siya ng Tatalon.
Mainit.
Maingay.
May mga batang naglalaro sa kalsada.
May tahol ng aso.
May dumadaang padyak.
Pareho lang.
Pero kakaiba.
Dahil nakasuot siya ng mamahaling coat.
At may shades.
Yung galing Gentle Monster.
“Uy Jiro!” sigaw ng isang tambay.
“Sabi nila pupunta ka raw Amerika!”
Tumango si Jiro.
“Oo!”
“Paano ka pupunta doon?”
Napakamot siya sa ulo.
“Lilipad!”
Pagkasabi niya—
Bigla siyang umangat.
Literal.
Lumutang siya sa ere.
Nanlaki ang mata ng mga tao sa paligid.
“Hoy!”
“Lumilipad si Jiro!”
Napatawa siya.
“Ganito pala ’yon!”
Mas tumaas siya.
Unti-unti.
Hanggang makita niya ang buong Tatalon mula sa itaas.
Maliit na ang mga bahay.
Maliit na ang mga tao.
At sa unang pagkakataon—
Parang ang gaan ng pakiramdam niya.
“Amerika na tayo!” sigaw niya.
At bigla—
Whoosh!
Parang hinila siya ng hangin.
Mabilis.
Sobrang bilis.
Dumadaan ang mga ulap sa mukha niya.
Nanlaki ang mata niya.
“Ang layo pala!”
Pagkatapos—
Biglang nagbago ang paligid.
Parang may ilaw.
Parang may kumislap.
At sa isang iglap—
Nasa New York na siya.
“Teleport!” sigaw niya.
Napatawa siya nang malakas.
Sa paligid niya, matataas na gusali.
Malamig.
May usok sa kalsada.
May dilaw na taxi.
May mga taong naglalakad nang mabilis.
Nakabuka ang bibig niya sa gulat.
“Grabe…”
Biglang may tumawag.
“Jiro!”
Napalingon siya.
Si Ariel.
Nakatayo sa gitna ng kalsada.
Naka-coat.
Ngumingiti.
“Pa!”
Tumakbo siya papunta rito.
Pero habang tumatakbo—
Mas humahaba ang daan.
Parang hindi siya makalapit.
“Pa!”
Biglang nag-iba ulit ang paligid.
Nasa taas na siya ng isang napakataas na building.
Mahangin.
Madilim.
Tanaw ang buong New York.
At sa tabi niya—
Si Claire.
Nakatingin sa lungsod.
“Ang bilis no?” sabi nito.
Tumango si Jiro.
“Oo nga, Ma.”
“Takot ka ba?”
Napaisip siya.
Saglit.
Pagkatapos—
“Hindi po.”
Ngumiti si Claire.
“Good.”
Biglang may malakas na hangin.
At bago pa siya makapagsalita—
Nahulog siya.
Pababa.
Mabilis.
Sobrang bilis.
“AAAAAAAAAH!”
Pero bago siya bumagsak—
Bigla siyang lumutang ulit.
Mas mataas.
Mas magaan.
Napatawa siya.
“Marunong na talaga ako lumipad!”
At sa ibaba—
Nakita niya ang Tatalon.
Kasunod ang La Vista.
Kasunod ang New York.
Parang magkadikit lang ang lahat.
Parang kaya na niyang puntahan kahit saan.
Kahit gaano kalayo.
—
Bigla siyang napabangon.
Humihingal.
Pawisan.
Madilim pa ang kwarto.
Naririnig niya ang tibok ng puso niya.
Mabilis.
Napatingin siya sa Rimowa luggage sa gilid ng kwarto.
Tahimik.
Totoo.
At dahan-dahan—
Napangiti siya.
Pawisan man—
May excitement sa kanyang mga mata. /Itutuloy sa susunod na kabanata